run your house is on fire

"Do you have any tobacco? I told you, I don't smoke." (Από την ταινία Dead Man του Jim Jarmush)

Από καιρό ήθελα να γράψω κάτι για το τσιγάρο. Σήμερα βρίσκω την αφορμή με το άρθρο ΧΗΡΕΣ ΤΟΥ ΤΣΙΓΑΡΟΥ του Βαγγέλη Ραπτόπουλου στην Άθενς Βόις.

Αναποφάσιστος ο Βαγγέλης Ραπτόπουλος για το αν θα πρέπει να το κόψει ή όχι. Μεγαλώνει, το ελαττώνει, αλλά ακόμα και στα πέντε ή δέκα τσιγάρα που κάνει καθημερινά, βρίσκει ότι αντιστέκεται στην "καπναπαγόρευση", όπως την ονομάζει, που γεννήθηκε και διαδίδεται ανά τον κόσμο σαν σέκτα, από τη μάνα των δεινών, την Αμερική.

Αν το κόψει φοβάται ότι θα είναι περισσότερο ευάλωτος στον καταναλωτισμό. Η γνώμη μου είναι ακριβώς η αντίθετη. Οι καπνιστές είναι οι πιο κουτοί καταναλωτές. Όχι μόνο βρομίζουν τον οργανισμό τους, το χνότο τους και τον αέρα όλων μας, αλλά καταναλώνουν μάρκες. Πέφτουν δηλαδή θύματα της εικόνας που πουλάει η κάθε μάρκα. Καουμπόηδες και καμήλες.

Και για να λέμε και του στραβού το δίκιο, στην Αμερική δεν απαγορεύεται το κάπνισμα. Δεν επιτρέπεται σε κλειστούς χώρους. Κάτι που πρέπει να γίνει σεβαστό και στον υπόλοιπο κόσμο. Αλλιώς, για το καλό του ασθενή, κι ένας χειρούργος καπνιστής θα έπρεπε να κάνει τσιγάρο της ώρα της επέμβασης, εφόσον το κάπνισμα μειώνει τη νευρικότητα. Υπερβολές θα μου πεις. Ενώ το γεμάτο τασάκι στο γραφείο σου δεν είναι;

Επίσης, η αντίσταση για την οποία μιλάει ο Βαγγέλης Ραπτόπουλος, θα είχε κάποιο νόημα σε μια κοινωνία με λιγοστούς καπνιστές. Αλλά στην Ελλάδα που όλοι κάπνίζουν, μου φαίνεται γελοίο να πιστεύουμε ότι αντιστεκόμαστε μέσω του τσιγάρου. Εκτός κι αν υπονοείται μια αντίσταση ολόκληρου του ελληνικού λαού στις προσταγές υγιεινής ζωής της Αμερικής. Ούτε τα παληκάρια του '21. Ο σύγχρονος Αθανάσιος Διάκος με στριφτό και φιλτράκι. Ελπίζω να μην διαβάζει κάνα ατομάκι του ΛΑΟΣ και βάλει ιδέες.

Αν δηλαδή στην Αμερική απαγορευτούν τα fast food θα πρέπει ο υπόλοιπος κόσμος να τα υπερασπιστεί;

Το καπνίζω άρα αντιστέκομαι μου φαίνεται τόσο παράδοξο όσο και η πίστη ότι κάποιος που καπνίζει Μάλμπορο γίνεται πιο άντρας.

Αλλά τι λέω; Το έχω δει να συμβαίνει σε πολλές γυναίκες.

Καμιά φορά όταν ο άνθρωπος ξυπνάει νωρίς, δεν ξέρει τί λέει. Αναφέρομαι στο 198ο ποστ (Saturday, March 25, 2006) του Bruce Is Nosebleeding . Ένας λόγος παραπάνω είναι όταν έχει αποτύχει ν' αποκτήσει ένα πολυπόθητο εισιτήριο για μια συναυλία των Radiohead. Τον δικαιολογώ.

Η τέχνη σε όλες τις μορφές της είναι άχρηστη. Αυτό δεν είναι καινούριο. Ποτέ ένας πίνακας δεν φτιάχτηκε όπως φτιάχτηκε ένα κατσαβίδι ή ένα μαχαίρι. Τα ίδια ισχύουν και για τη μουσική και για τη λογοτεχνία και για ότι τυχαίνει να ξεχνάω αυτή τη στιγμή.

Αν η τέχνη καταφέρνει κάτι, αυτό δεν έχει σίγουρα να κάνει με την καλαισθησία. Άσχετα αν μας αρέσουν αισθητικά κάποια έργα όσο φρικτά κι αν είναι. Και δεν μιλώ μόνο για την τέχνη της αναπαράστασης. Φρικτό μπορεί να είναι κι ένα αφηρημένο έργο. Η τέχνη λοιπόν μας επιτρέπει να μυριστούμε (έψαχνα να βρω μια πιο ουδέτερη λέξη) κάτι που μας ξεπερνάει σαν ανθρώπους. Μερικές φορές είναι τόσο μεγάλο όσο ο θάνατος.

Αυτός είναι ο ρόλος της και η αξία της είναι πάντα ανεκτίμητη όσο κι αν θέλουμε να βάζουμε στα πάντα τιμές. Οι τιμές των έργων, όπως και οι τιμές των μετοχών στο χρηματιστήριο ανεβαίνουν και πέφτουν. Τυχερός ο καλλιτέχνης που θα ζήσει να δει τα έργα του να πωλούνται ακριβά και θα κάνει μια καλή ζωή.

Άτυχος αυτός, που προπορευόμενος ελαφρώς της εποχής του, δεν θα πουλήσει τίποτα, θα ζήσει με δανεικά από τον αδελφό του, θα κάνει φίλους ταπεινούς, οι ζωγράφοι της εποχής θα απαξιώσουν την ιδέα του για μια καλλιτεχνική κολλεκτίβα, από τα νεύρα του, κι αντί να στρέψει το μαχαίρι σε έναν από αυτούς, θα το στρέψει στον εαυτό του, την πρώτη φορά θα την σκαπουλάρει με ένα αυτί λιγότερο, τη δεύτερη κι όταν το μαχαίρι θα έχει αντικατασταθεί με ρεβολβέρ δεν θα την σκαπουλάρει, δεν θα έχει εγκαταλείψει όμως ούτε μια στιγμή το όραμά του, θα έχει καταφέρει να τελειώσει κι ένα τελευταίο πίνακα με τίτλο το χωράφι με τα κοράκια. Και σαν τέτοια θα πέσουν οι μεταγενέστεροι κριτικοί τέχνης πάνω στους πίνακες του, για ν΄ανεβάσουν τις τιμές σε ασύλληπτα ύψη. Κάπως έτσι πάει.





Και για να θυμηθώ τον αγαπημένο μου Πιέρ Μισόν:

"Ποιός θα πει τι είναι ωραίο και επομένως μέσα στον κόσμο των ανθρώπων αξίζει πολλά ή δεν αξίζει τίποτε;"

(Από το Ο Βιος του Ζοζέφ Ρουλέν, μετ. Βλάσης Καμάρας, εκδ. Εστία)

Λίγο έλλειψε να μην συναντηθούμε ποτέ.
Να φάει άκυρο μαζί με το επιδόρπιο (Fruto 5) και το κυρίως πιάτο. Ο Κυρ (ή Καπετάν) Μιχάλης ήταν κλειστός. Μάλλον Βαγγέλη τον λένε τελικά και γιόρταζε. Γιατί ποιός ο λόγος να κλείσει το μαγαζί του Σάββατο βράδυ;



Λίγο έλλειψε. Τελικά όμως έπιασε το Blind Date. Δεν χρειάστηκε να κρατάει κανείς τριαντάφυλλο. Ο Blogger μυρίζεται τον Blogger. Υπάρχει κάτι σαν μυστική συνεννόηση μεταξύ τους. Αλλά κι όταν αυτό δεν συμβαίνει, υπάρχει και το: κι εσείς Blogger είστε;

Στον Σκούφια φάγαμε πολύ χαλούμι και ρίξαμε τις μάσκες. Είχε περάσει 12, σχεδόν όλοι επέμεναν κι έτσι ξανασυστηθήκαμε με τα nicknames αυτή τη φορά. Επιφωνήματα έκπληξης ακούστηκαν, κανείς δεν περίμενε να είμαι αυτός που είμαι.



Έπειτα χορέψαμε στο Soul.


Αναρωτιέμαι αν κι εσύ με το ωραίο φόρεμα, που πάνω σε μια χορευτική φιγούρα σου έφυγε η ζώνη, είσαι της Bloggosphere. Χαθήκαμε χωρίς να σ' ευχαριστήσω για το χορό, χωρίς να ξέρω τ' όνομα σου.

Σήμερα το βράδυ 25η Μαρτίου 2006 έχει πάρτυ. Τα παλιά τα χρόνια κάτι είχε γίνει σαν σήμερα. Μου διαφεύγει όμως αυτή τη στιγμή. Θα το κοιτάξω αργότερα στο Google.

Ο Chaca-Khan ίδρωσε μέχρι να μας ψήσει. Ούτε ο Κυρ Μιχάλης τα μεζεδάκια.
Θα είμαστε εκεί (Καπετάν Μιχάλης, Φειδίου 5) κατά τις 9:30. Μετά όμως ΔΕΝ θα κατηφορήσουμε για Fruto 5 στο Cafeina. Η συναυλία ακυρώθηκε.

Αν δεν ξέρεις τι να φορέσεις ρίξε μια ματιά στο stylespotter.com

και στο lastnightparty.com
Εγώ λέω να βάλω λαμέ, αλλά πάλι δεν ξέρω. Αν το εγκρίνει ο Ευταξίας...

Και ξαφνικά δεν υπάρχουν κακοί. Μόνο μπάτσοι σε κάθε τετράγωνο που κάνουν το καλό. Έστω και με λίγη διαστροφή καμιά φορά. Υπάρχουν άνθρωποι με προβλήματα, ευαισθησίες και διαολεμένες συμπτώσεις. Όπως ακριβώς δηλαδή πρέπει να συμβαίνει στις ωραίες ταινίες.

Οι λευκοί νιώθουν το κενό της ύπαρξης τους σε κάθε τους βήμα κι ενίοτε γλιστρούν. Οι μαύροι νιώθουν τις σφαίρες πάνω απ' το κεφάλι τους που ενίοτε τους πετυχαίνουν. Κάποιος έχει μανία καταδίωξης, κάποιος άλλος έχει προστάτη. Ο μαύρος θέλει να βοηθήσει τη μάνα του, ο λευκός τον πατέρα του κι ο λατίνο την κόρη του. Ωραία. Οι οικογενειακοί δεσμοί δεν έχουν πλήρως χαθεί. Ο Πέρσης δεν θέλει να βοηθήσει κανέναν. Μόνο να ρίξει καμιά σφαίρα με το καινούριο του όπλο.

Άγγελοι εμφανίζονται την κατάλληλη στιγμή και σώζουν ζωές. Από το τηλέφωνο θα ακουστούν δυο τρία δακρύβρεχτα I-love-you-I-love-you-too. Αργά ή γρήγορα, ενώ ο κίνδυνος πέρασε λες, όλο και κάποιος μαύρος θα πέσει άδικα νεκρός, όλο και κάποιος ξανθούλης θα κάνει Χριστούγεννα με τύψεις. Θα χιονίσει πάντως. Τα παιδιά θα παίξουν γύρω από ένα αυτοκίνητο στις φλόγες. Αλλά το καλύτερο: ένα μάτσο λαθρομετανάστες θα βρεθούν από το πίσω μέρος ενός φορτηγού στο ντάουν τάουν Λ.Α. Ελεύθεροι. Καταδικασμένοι δηλαδή.

Τώρα για όλο αυτό, που υποτίθεται ότι δεν είναι στερεότυπο, δεν μένει παρά να βρεις έναν μάγκα σκηνοθέτη, έναν σεναριογράφο που μπορεί να γράφει φράσεις του τύπου: Just depends upon how much bang you can handle και έχεις το όσκαρ στο τσεπάκι.

Σήμερα η V. ήταν πάλι όσο___, όσο πάντα ήταν. Χωρίς κουβέντες άνοιξε τα___της, με άφησε να μπω στην___της και να της δώσω ένα___στο___. Φορούσε ένα μωβ μπλουζάκι, από αυτά που αφήνουν τον ένα ώμο να φανεί. Λαιμόκοψη χαμόγελο όπως και το___που φορούσε στα___. Η V. καταλαβαίνει. Δεν χρειάζεται να μιλήσουμε. Κι έτσι δεν___καθόλου.

Μετά πλάκωσε κόσμος. Το ασανσέρ χάλασε, ένας άντρας έσπρωξε έναν μοχλό κι ο ιμάντας μάλλον μπήκε πάλι στη θέση του. Το τηλέφωνο χτύπησε κι ένα μυστηριώδες μήνυμα αναβοσβήνει από το πρωί στον τηλεφωνητή. Οι Kings of Convenience νομίζω. i always wanted to___once or twice? Κάτι λένε για ένα φιλί νομίζω. Όταν το 2001 είχαν βγάλει το Quite is the New Loud το είχαμε πάρει με τη V. Σε λιγότερο από δύο εβδομάδες το είχα κιόλας πουλήσει.

Συνέχισα να πηγαίνω κάθε Κυριακή στο σπίτι της V. Χωρίς κουβέντες, άνοιγε τα___της και να με άφηνε να μπω στην___της. Η V. καταλάβαινε. Δεν χρειαζόταν να μιλάμε. Κι έτσι δεν___καθόλου.

ΟΚ.

Άκουσα τον καινούριο δίσκο των Liars, Drum's Not Dead.

Μόνο που δεν μπορώ να βγάλω από το μυαλό μου ότι ήρθε ΜΕΤΑ το Feels των Animal Collective.

Το Drum Gets a Glimpse μετά το Loch Raven.
Το A Visit From A Drum μετά το The Purple Bottle.

Μπορεί και να μην έχει σημασία, αλλά μπορεί και να έχει.

Index ή, πως η  Sonik Publishing προσπαθεί να μας πείσει ότι το νέο δωρεάν έντυπο που ετοιμάζει αξίζει περισσότερο από τον κατάλογο του LIDL.

"Index: Το πρώτο free press με διανομή σε όλη την Ελλάδα αυξάνει τις σελίδες και το τιράζ του, λίγο πριν εκδοθεί!"

Κανονικά θα έπρεπε να είμαστε χαρούμενοι. Δωρεάν έντυπο. Διανομή σε όλη την Ελλάδα. Πόσο αθώο και ρομαντικό ακούγεται.

Και πόσο δεν είναι.

Από τις πρώτες κιόλας γραμμές του δελτίου τύπου, εκδηλώνονται οι πραγματικές προθέσεις του εντύπου. Με bold:

"οι σελίδες αυξάνονται κατά 8, λόγω του πολύ αυξημένου -σε σχέση με τις αρχικές προσδοκίες- διαφημιστικού ενδιαφέροντος!"

Οκ. Έδώ θα κάνουμε μια μικρή διακοπή για διαφημιστικά και σε λίγο πάλι μαζί σας.






































(Διαφημίσου εδώ. Ένα Ευρώ το πίξελ)

































Ωχ, ξέχασα.
Δεν είμαι ελληνικό φρι πρες. Μπλογκ είμαι. Δωρεάν γράφομαι και διαβάζομαι. Αλλά δεν ξεπέφτω στη φτήνια.

Και για όσους δεν κατάλαβαν: φρι πρες δεν σημαίνει ανεξάρτητο έντυπο. Τουλάχιστον για την Ελλάδα. Το φρι πρες ανθεί σ' αυτήν την κουτσουλιά του κόσμου, γιατί το ίντερνετ πάει κατά διαόλου. Όταν η πρόσβαση γίνει λίγο πιο φρι, τότε δεν θα υπάρχει λόγος για δωρεάν έντυπα στο δρόμο, σε μεγάλες αλυσίδες καταστημάτων δηλαδλη (ό,τι κι αν πουλάνε). Εδώ σε θέλω μάστορα. Να επιβιώσεις χρησιμοποιόντας τα νέα μέσα όπως όλοι μας. Να καταφέρεις να χτίσεις όνομα μέσα στον κυβερνοχώρο κι όχι με τις πατροπαράδοτες συμμαχίες μεταξύ λιγότερο ή περισσότερο γνωστών ονομάτων ή εταιριών.

Το έντυπο, ναι μεν θα είναι δωρεάν για τον αναγνώστη, αλλά ο συντάκτης (δεν διάλεξα τυχαία τον ενικό, διάβασε παρακάτω) θα πληρώνεται. Και όποιος πληρώνεται κάνει το χατίρι αυτουνού που τον πληρώνει. Έτσι πάνε αυτά. Εκτός κι αν θες την αποζημίωση απόλυσης από το αφεντικό σου. Οπότε τον βγάζεις στον αέρα για να τον φτύσεις. Κι έπειτα πρασλαμβάνεσαι από άλλο κανάλι. Αλλά παρασύρθηκα. Για φρι πρες λέγαμε (όπως λέμε φραπές, άλλο ελληνικό φαινόμενο).


"Η Sonik Publishing, με την εμπειρία έκδοσης του Sonik, του δημοφιλέστερου μουσικού περιοδικού της χώρας"

(Δυο φορές το αγόρασα και πραγματικά έκλαψα τα λεφτά μου. Το Σόνικ είναι για τη μουσική ότι το Zara για τo γυναικείο ντύσιμο)

"που κέρδισε το αναγνωστικό κοινό"

(Ακόμα και οι λέξεις προδίδουν τους σκοπούς τους: "κέρδισε". Και το Zara κέρδισε το κοινό του. Τα φράγκα του κοινού του επίσης)

"φιλοδοξεί το Index όχι μόνο να καθιερωθεί ως το περιοδικό-φετιχ του σύγχρονου βιβλιόφιλου"

(Φετίχ: η λέξη με ταξιδεύει πίσω στο χρόνο. Σε παλιά τεύχη του Κλικ...
Περιοδικό-φετίχ σημαίνει: χωρίς το περιοδικό για το βιβλίο, δεν υπάρχει βιβλίο για μένα. Διάβαζω τα βιβλία που προβάλλονται ή διαφημίζονται στις σελίδες του. Έτσι κι αλλιώς μόνο αυτά ΘΑ αξίζουν.)

"η ανάγνωση ενός βιβλίου μπορεί και πρέπει να αφορά όλους μας"

(Με bold πάλι εδώ. Έκλαψαν κι οι πέτρες, όπως θα έλεγε κι ο Bruce, με τη ρομάντική τους διάθεση. Σκουπίζω τα δάκρυα -αντί να σηκώσω την πέτρα και να τους την πετάξω στη μούρη- και συνεχίζω)

"ακριβώς γιατί έτσι γίνεται η καθημερινή μας ζωή πιο ενδιαφέρουσα"

(Αν στην καθημερινή σου ζωή έχεις πέντε λεπτά για διάβασμα μην διαβάσεις ένα βιβλίο, αλλά το INDEX που θα σου πει πιο βιβλίο να διαβάσεις, αλλά πρωτίστως ν' αγοράσεις.)

Γιατί μην ξεχνάς ότι

"το Index θα προσφέρει στους αναγνώστες του τις εμπεριστατωμένες απόψεις μιας από τις αρτιότερες συντακτικές ομάδες με αντικείμενο το βιβλίο, με πολλούς καταξιωμένους βιβλιοκριτικούς, συγγραφείς, δημοσιογράφους κι εν γένει ανθρώπους του βιβλίου να προσφέρουν τις έγκυρες απόψεις τους στους αναγνώστες"

(Για σένα το χαϊβάνι λέει. Εσύ δεν ξέρεις. Άσε λοιπόν τους "καταξιωμένους βιβλιοκριτικούς" να ορίζουν το τί θα διαβάσεις όπως το Κωστοπουλέικο όριζε, μια εποχή, το τί θα γαμήσεις, το αν θα γαμήσεις και το πώς θα γαμήσεις. Εφόσον όμως το γαμήσι είναι πια passé, δεν κάνεις καμιά βόλτα στα μεγάλα book stores?)

Αλήθεια, θα είναι κανείς από αυτόυς τους "καταξιωμένους βιβλιοκριτικούς, συγγραφείς, δημοσιογράφους κι εν γένει ανθρώπους του βιβλίου" να μου γυρίζουν τις σελίδες; Βαρίεμαι τόσο πολύ αυτή τη διαδικασία... όπως θα έλεγε κι ο Βαρετός.

Η κοινωνική προσφορά του Index:

"Το Index θα καλύπτει όλες τις εκφάνσεις του εγχώριου και παγκόσμιου βιβλίου, χωρίς κανέναν απολύτως περιορισμό"

(Για το συμφέρον των εκδοτικών οίκων που θα διαφημίζονται)

"Στόχος του είναι να δημιουργήσει μια ευρεία ομάδα βιβλιόφιλων"

(Αλλιώς αγαπητοί φίλοι του βιβλίου, αν υπάρχετε δηλαδή και στη προ-Index εποχή, πάτε χαμένοι)

"που θα συζητούν ελεύθερα"

(ΟΚ. Ο μέλλοντας με έπεισε. Δεν υπάρχετε)

"και  θα ανταλλάζουν απόψεις για τα βιβλία που κυκλοφορούν"

(Κάτι πρωτοφανές δηλαδή. Σήμερα οι φίλοι του βιβλίου δεν υπάρχουν κι ούτε συζητούν. Πόσο μάλλον ελεύθερα. Μα φυσικά! Εφόσον δεν μιλούν "ελεύθερα" για τα βιβλία που αγόρασαν "ελεύθερα", στην ελεύθερη αγορά του βιβλίου (Ελευθερουδάκης, Παπασωτηρίου, Fnac... ξέρεις) κατόπιν προτροπής από τους καταξιωμ.... κλπ κλπ βιβλιοκρ..... κλπ κλπ)."

"Ίσως, όμως, το σημαντικότερο χαρακτηριστικό του Index να είναι η διαδραστικότητά του με το κοινό"

(Πάλι bold. Ωραία λέξη αυτή η "διαδραστικότητα". Μεγάλη κουβέντα.)

"το οποίο θα έχει τις δικές του σελίδες με απόψεις για βιβλία. Γιατί το Index θα είναι πρώτα και πάνω απ’ όλα το περιοδικό των αναγνωστών!"

(Εδώ, εκτός του ότι οι πέτρες έχουν λιώσει στο κλάμα, κολλάει ο ενικός του συντάκτη που ανέφερα.

Τί χρειάζεται για να γίνει ένα φρι πρες; Αν είσαι της αρπαχτής κι όχι ο Bruce στο 178ο ποστ του.

α) Ένας συντάκτης.

β) Ο μισθός του συντάκτη από τις διαφημίσεις.

γ) "Καταξιωμένοι βιβλιοκριτικοί, συγγραφείς, δημοσιογράφοι κι εν γένει ανθρώποι του βιβλίου" για αυτοπροβολή ή διαφήμιση του καινούριου τους πονήματος.

δ) ΕΣΕΙΣ φίλοι του βιβλίου! -που δεν υπάρχετε αλλά θα σας φτιάξουμε- και που θα γράφετε δωρεάν αρθράκια, εφόσον μιλάμε για δωρεάν έντυπο.)

Κανονικά θα έπρεπε να είμαστε χαρούμενοι.

Εγώ πάντως, ως εχθρός του βιβλίου, θα συνεχίσω να απολαμβάνω τον κατάλογο του LIDL, το πιο αυθεντικό φρι πρες αυτή τη στιγμή στη χώρα μας. Ένας κατάλογος προϊόντων που δεν προσπαθεί να με πείσει για κάτι που δεν είναι.

Δεν ξέρω τίποτα γι' αυτόν εκτός από τη διευθυνση του : http://fruto5.blogspot.com/ και το ότι παίζει μουσική. Υπάρχουν τρία κομμάτια από τους δύο homemade δίσκους του που μπορεί κανείς μέχρι αυτή την ώρα να κατεβάσει. Εγώ τα κατέβασα και είναι ήδη η τρίτη φορά που τα ακούω. Σ' ένα από αυτά ακούγεται η φωνή του Α. Εμπειρίκου να διαβάζει το Ισπαχάν. Και που να 'ξερε! Αυτά που διηγήται ακούγονται σε μας σαν ιστορία από video game. Στην εποχή του το έλεγαν Σουρεαλισμό.

Νομίζω ότι ο Fruto 5 περνάει πολλές ώρες στο δωμάτιο του. Φαντάζομαι ότι κάθε τόσο θα σκοντάφτει σε καλώδια. Το eating fruits θα μπορούσε να είναι μουσική υπόκρουση σε κάποιο ηλεκτρονικό παιχνίδι όπου σκοπός είναι να φας όσα περισσότερα ροδάκινα μπορείς. Με τη μουσική του, αν κατά τύχη την ακούς στα ακουστικά σου, περπατώντας στην πόλη, μπορείς να κυνηγήσεις τα σύννεφα. Είτε για να τα διώξεις, είτε για να τα πιάσεις.

Η ραχοκοκαλιά της ταινίας είναι ο 'Ενις. Μ' αυτόν εξ' άλλου ανοίγει και κλείνει την ταινία ο Λη. Ένα εσωστρεφές πλάσμα που δεν κατάφερε να μιλήσει για τον εαυτό του πάνω από τρία συνεχόμενα λεπτά. Και χαράμισε τη ζωή του όχι για έναν άντρα, αλλά γι' αυτόν που ήταν εκεί να τον ακούσει. Τα υπόλοιπα είναι τόσο ανομολόγητα όσο και η ανολοκλήρωτη φράση του Ένις στο τέλος της ταινίας. Αφού αυτός που έπρεπε να είναι εκεί λείπει, για ποιό λόγο να σπάσει τη σιωπή;

"Τα παλιά χρόνια όταν κάποιος είχε ένα μυστικό, πήγαινε κι έβρισκε ένα δέντρο στο βουνό. Άνοιγε μια τρύπα στο δέντρο και ψιθύριζε το μυστικό του εκεί μέσα. Έπειτα κάλυπτε την τρύπα με λάσπη."
Από την ταινία του Γουονγκ Καρ-Γουάϊ, Ερωτική Επιθυμία.

Το 170ο ποστ του Bruce Is Nosebleeding μου θύμησε την άνοιξη του 2003. Τότε έψαχνα και κατέβαζα anti-war αφίσες από το ίντερνετ. Της ίδιας περίπου αισθητικής με το φιλμάκι που παρουσιάζει ο Bruce. Θυμάμαι τα μακροσκελή μέιλ που λάβαινα με σχόλια του χοντρού σκηνοθέτη που απέτυχε να ρίξει το βλάκα πρόεδρο. Αλλά πιο πολύ θυμάμαι τη φωνή του Saul Williams στο Pledge of Resistance. Κάθε φορά που τον ακούω ανατριχιάζω.

Ο πόλεμος σε λίγες μέρες θα ξέσπαγε (20 Μαρτίου 2003) όπως είχε κανονιστεί πριν το χτύπημα της 11ης Σεπτεμβρίου 2001. Εμείς θα βγαίναμε αυθόρμητα στο δρόμο το ίδιο κιόλας βράδυ της εισβολής και θα σταματούσαμε την κυκλοφορία. Πράγμα πρωτοφανές για τα αμερικάνικα δεδομένα. Μια κοπέλα θα έμπαινε φυλακή.

Κανείς δεν ήταν περήφανος γι' αυτό που συνέβαινε όσο κι αν ο υπόλοιπος κόσμος ήθελε να πιστεύει το αντίθετο. Ακόμα κι αυτοί που ήταν υπέρ του πολέμου δεν μιλούσαν. Ήξεραν ότι ήταν η μειοψηφία. Το αγαπημένο μου μπλουζάκι εκείνη την περίοδο το είχα φτιάξει μόνος μου. Παρίστανε ένα Enola Gay να ρίχνει βόμβες κι έγραφε Τρόμος στην πλάτη. Είχα φτιάξει κι άλλο ένα. Έδειχνε ένα δαγκωμένο Pretzel κι έλεγε "το Pretzel που δεν τον σκότωσε". Λίγους μήνες νωρίτερα (January 14, 2002) ο βλάκας πρόεδρος είχε κινδυνέψει να πνιγεί μασουλώντας Pretzels.

Σήμερα είχα σκοπό να γράψω ένα ποστ για όλες τις πολεμικές συρράξεις σε εξέληξη αυτή τη στιγμή στον πλανήτη. Έχω εδώ και μέρες στο μυαλό μου αυτό το μηχανάκι που κυκλοφορεί ελεύθερα στο ίντερνετ και μετράει το κόστος του πολέμου στο Ιράκ σόου φαρ.

Σόου. Όπως έλεγα και στον Bruce δεν βρήκα χρόνο να κάνω την έρευνα. Ίσως αύριο, ίσως μια άλλη μέρα. Έτσι κι αλλιώς οι πόλεμοι δεν πρόκειται να τελειώσουν μέχρι τότε.

Πις.

Με αφορμή τη γιορτή της γυναίκας και το σημερινό ποστ της ψιλικατζούς μου δίνεται η ευκαιρία να της εκφράσω τη συμπάθεια μου και να της αφιερώσω τον πίνακα του Gustave Courbet, L'Origine du monde (Η αρχή του κόσμου). Ο τίτλος του πίνακα έχει ιδιαίτερη σημασία για μένα εφόσον μέσα στο "μαγαζάκι" της ψιλικατζούς γεννήθηκε και η δική μου επιθυμία για μπλόγκιν.

Την ημέρα που γνώρισα την Alisha φορούσε ένα παλιομοδίτικο παλτό κι ένα παλιομοδίτικο πουλόβερ απ' αυτά που έβρισκες σωρηδόν στα παλιατζίδικα και που τώρα πια αντιγράφουν όλοι οι οίκοι μόδας. Κρατούσε το ibook της μέσα σ' ένα εξίσου παλιομοδίτικο βαλιτσάκι. Όταν μας σύστησε ο Ben χαμογελάσαμε κι οι δυο όσο πιο πλατιά μπορούσαμε. Ήθελα να την ρωτήσω αν τσίμπαγε το πουλόβερ που φορούσε. Αν ήταν πραγματικά παλιό δικό της πουλόβερ και αν οι πλέξεις του είχαν συγκρατήσει μυρωδιές της δικής της ζωής σαν αυτές που ύφαιναν τους στίχους των ποιημάτων της. Δεν θυμάμαι τί είπα τελικά. Ότι μου άρεσαν το ποιήματα που μας διάβασε; Ναι, μάλλον κάτι τέτοιο.

Τη δεύτερη φορά που την είδα φορούσε ένα στενό χαμηλοκάβαλο τζην και μια ζώνη Paul Frank που έγραφε BAD ASS. Αργότερα έμαθα ότι είχε ποζάρει για έναν παλιότερο κατάλογο του ίδιου σχεδιαστή. Αλλά μέχρι να φτάσω να την γνωρίσω τόσο καλά είχαν περάσει πολλές εβδομάδες κι είχε έρθει η άνοιξη του 2003. Οι μέρες είχαν μεγαλώσει για τα καλά κι εγώ δεν γυρνούσα ποτέ σπίτι πριν νυχτώσει.

Ένα από αυτά τα απογεύματα που ο ήλιος έμπαινε από παντού στην αίθουσα, έμαθα ότι η Alisha τραγουδάει. Στο τέλος του μαθήματος έβγαλε μερικά χειροποίητα CD τα άπλωσε στο τραπέζι, είπε ότι είναι η ίδια που τραγουδάει δικούς της μελοποιημένους στίχους, ότι η ηχογράφηση είναι πολύ ερασιτεχνική, είπα ωχ από μέσα μου, ο καθηγητής, που την είχε ακούσει, είπε ότι είναι πολύ ωραία τραγούδια, ρώτησα πόσο κάνει κι εκείνη μου ζήτησε $5.

Το ίδιο βράδυ το CD της δεν σταμάτησε να παίζει ξανά και ξανά. Ακολούθησαν τα πρώτα μέιλ. Μετά οι ώρες που περνάγαμε μαζί κάθε φορά που βρισκόμασταν τυχαία, εκείνο το βράδυ που πήγαμε να φάμε κινέζικο και μου ζήτησε να της κρατήσω το χέρι γιατί είχε πάθει νευρική κατάπτωση. Περάσαμε όλη τη νύχτα ξαπλωμένοι στο δωμάτιο μου να φορτώνουμε μουσική το ibook της και παίζοντας κιθάρα. Είπε ότι της έκανε καλό που περάσαμε μαζί εκείνο το βράδυ.

Σήμερα η Alisha μένει σ'ένα πολύ ωραίο μικροσκοπικό διαμέρισμα σ' ένα κτίριο που λέγεται Gatsby. Δίπλα στο παράθυρο της είναι ένα κλουβί μ' ένα θηλυκό παπαγάλο. Πολύ συχνά κάθεται στο πάτωμα και προσπαθεί να την ταΐσει σπόρους με το δάχτυλο. Έχουν μια βαθιά κατανόηση η μια για την άλλη. Όταν η μια τραγουδά η άλλη σωπαίνει και αντίστροφα.

check her out at
www.myspace.com/alishasings

Του Παχάλη δεν του αρέσει να μιλάνε γι' αυτόν. Κάποιος όμως πρέπει να το κάνει.

Στα δεκαπέντε του ήθελε να γίνει ποδοσφαιριστής. Παράλληλα μετέφραζε τους στίχους των τραγουδιών των Cure (από τα Αγγλικά στα Γαλλικά) και διάβαζε Ρολάν Μπαρτ. Σήμερα είναι ερασιτέχνης ξιφομάχος, συμμετέχει στο πρωτάθλημα της Γαλλίας και έχει φτάσει μέχρι τον ημιτελικό, διαβάζει πολλά βιβλία για το διδακτορικό συγκρητικής λογοτεχνίας που ετοιμάζει. Έχει γράψει δυο συλλογές με σύντομα κείμενα, το τρίτο είναι υπό έκδοση και το τέταρτο ακόμα στον υπολογιστή του. Έχει μεταφράσει στα Γαλλικά Ρίτσο και άλλους εξόριστους στη Μακρόνησο ποιητές, δουλεύει ως υπάλληλος σε δημοτική βιβλιοθήκη του Παρισιού, έχει μια κόρη, την Ελενίτσα, και μια σύντροφο, τη Βιβιάν.

Κάτω από τον καναπέ, στο σπίτι του, κάτω από το κρεβάτι, κάτω στο υπόγειο, βρίσκονται πολλά κιβώτια με CD που δεν χωράνε στην επίσημη συλλογή του στο σαλόνι. Και σε μια γωνιά της βιβλιοθήκης του βρίσκονται καμιά δεκαριά χρόνια σε τεύχη του περιοδικού The Wire, Adventures In Modern Music, στο οποίο ο Πασχάλης είναι συνδρομητής. Ο Πασχάλης γνωρίζει πολύ καλά σχεδόν όλες τις μουσικές σκηνές. Μπορεί να σου μιλάει με τις ώρες για τη Ρέγκε ή για κάποιον άγνωστο Ιάπωνα καλλιτέχνη και να μη βαρεθείς. Νομίζω ότι θα καταφέρει να σε κάνει ν' αγαπήσεις και τη Ρέγκε και την Ιαπωνική σκηνή. Αν τον πετύχεις στο δρόμο σίγουρα θα κουβαλάει μια τσάντα με καμιά 20αριά CD που παίρνει καθημερινά στο σπίτι για ακρόαση.

Την ημέρα που έγινε τριαντατριών μου έστειλε ένα μέιλ με μόνο τον αριθμό 33. Ο Πασχάλης δεν γράφει ποτέ μακροσκελή μέιλ. Συνήθως αρκείται σε κανά δυο λέξεις ή μια σύντομη πρόταση. Παλιότερα με νευρίαζε αυτό. Σήμερα κάνω κι εγώ το ίδιο. Επίσης χρησιμοποιεί την πιο μικρή γρμματοσειρά και με αναγκάζει να κολλάω τη μούρη μου στην οθόνη. Είναι σπαστικό αυτό, αλλά η αφάνεια είναι γενικότερο στοιχείο του χαρακτήρα του.

Γι' αυτό και διάλεξε να πάει σε μικρό εκδοτικό οίκο και γι' αυτό τα βιβλία του δεν είχαν την απαιτούμενη προβολή. Γι' αυτό επίσης γράφει και με ψευδώνυμο ή μάλλον με το Ελληνικό ανεπίσημο όνομα του από την πλευρά της μητέρας του: Ασαριωτάκης. Ο Πασχάλης είναι Κρητικόγαλλος.

Ένα ανοιξιάτικο απόγευμα παρασκευής του 98, λίγο πριν αρχίσει το μάθημα στο πανεπιστήμιο, στο διάδρομο έξω από την αίθουσα άκουσα ένα "Γειά σου μάγκα!" και προς στιγμήν νόμιζα πως ήταν η ιδέα μου. Δεν ήταν. Ήταν ο Πασχάλης που με πείραζε. Μετά από λίγο γύρισε χαμογελώντας και συστηθήκαμε.

Αυτά που σημείωνε στα περιθώρια των τετραδίων του τις ώρες παρακολούθησης στο πανεπιστήμιο, έχουν βρει τη θέση τους στα κείμενα των Récits Cliniques και του Mémoire d' appréhension που εκδόθηκαν από τις εκδόσεις Sens & Tonka το 2001 και το 2004 αντίστοιχα.

Το μπλογκ είναι σαν την οδοντόβουρτσα. Απαραίτητο τουλάχιστον τρεις φορές την ημέρα. Πρωί, μεσημέρι, βράδυ. Κι αν σου λείψει, χάνεις την ευχάριστη και δροσερή αναπνοή ενός ποστ που έγραφες κι έσβηνες νοερά ξαπλωμένος πάνω σ' ένα ξένο κρεβάτι, μέσα σ' ένα ξένο δωμάτιο, σ' ένα ξένο σπίτι. Κοιμήθηκα και ξύπνησα για τρεις μέρες μακριά από το μπλογκ μου. Μακριά από την οδοντόβουρτσα μου επίσης. Πράγμα που με ανάγκασε να μασήσω σκέψεις ανακατεμένες με οδοντόπαστα.

Τώρα, έχω πλύνει τα δόντια μου πάνω από τρεις φορές μέσα σε λίγες ώρες. Είμαι σχολαστικός με την καθαριότητα του στόματος. Δεν έχω προλάβει όμως να γράψω ένα ποστ της προκοπής και μασάω τα λόγια μου.

Ντόρος έχει γίνει για τη δημοτικότητα των μπλογκς. Ορισμένων μπλογκς. Άρθρα γράφτηκαν (πάλι) σε εφημερίδες και περιοδικά. Μηχανές μέτρησης επισκεψιμότητας ανέβασαν ή έριξαν το ηθικό κάποιων μπλόγκερς. Μερικοί το πήραν στα σοβαρά, άλλοι κατάκαρδα. Άλλοι αναζητούν κι αυτοί τον τρόπο να γίνουν χαλίφηδες στη θέση του χαλίφη.

Η κατάσταση αυτή με κάνει να σκέφτομαι (πάλι) πόσο μικρή είναι αυτή η χώρα για τόσους πολλούς καλούς. Ο ένας καλύτερος απ' τον άλλο.

Ευτυχώς υπάρχουν κι άλλα ζώα.