run your house is on fire

Ανέβασα το πρώτο ποστ εδώ. Η σειρά σας τώρα...

Την ώρα της ανάστασης ψάχναμε ακόμα για πάρκινγκ. Οι χώροι γύρω από τις εκκλησίες το Μ. Σάββατο το βράδυ, μοιάζουν με Σάββατο βράδυ στην Ιερά Οδό. Η διαφορά είναι ότι στις εκκλησίες δεν έχει παρκαδόρο. Όταν μπαίναμε στο προαύλιο, η αδελφή μου επέπληττε έναν "μαντράχαλο" που πέταξε μια ξεψυχισμένη κροτίδα δίπλα στο παιδί της. Κράτησα λαμπάδα για λιγότερο από 2 λεπτά. Κάθε χρόνο και λιγότερο. Κράτησα για λίγο περισσότερο στα χέρια μου το παιδί της αδελφής μου. Ήθελε να βλέπει τα βεγγαλικά. Μετά με ρώτησε:

Πού είναι ο Χριστούλης;
Είναι στον ουρανό.
Πού; Δεν τον βλέπω.
Ε, δεν φαίνεται τώρα είναι μακρυά. Κάθεται δίπλα στον Πατέρα του γιατί είναι κουρασμένος.
Πως τον λένε τον πατέρα του;
Θεό.
Και τη μαμά του;
Παναγία.
Και τον παππού του;
...

Τα παιδιά δεν σταματούν τις ερωτήσεις πριν σε φέρουν σε δύσκολη θέση.

Ο ύπνος με πήρε στην πολυθρόνα, παρακολουθώντας μια μάλλον καλή ταινία στην ΕΤ1. Το κρασί θα έφταιγε. Μέσα στο κρεβάτι πριν ξανακοιμηθώ, σκέφτηκα την αίσθηση του να κρατάς κάποιον αγκαλιά. Δεν θυμάμαι τί όνειρα είδα. Νομίζω ότι σε όλα ήταν μέρα. Αν σημαίνει κάτι αυτό.

Τελικά, η Κυριακή των Βαΐων ήταν καλύτερη. Έπαιξαν οι Drog_A_tek ζωντανά στο Τριανόν. Από τότε, μου λείπει πολύ το κλακ, κλακ της γραφομηχανής και όλο το υπέροχο buzz που δημιουργούν με τις μηχανές τους πάνω στη σκηνή. Περίμενα να είναι μια σπουδαία συναυλία και ήταν.

Ακόμα και ο κεραυνοβόλος έρωτας, λένε, είναι αποτέλεσμα προεργασίας. Aν δεν έχεις ανοίξει χώρο στην καρδιά σου από πριν, θα σε προσπεράσει (ο έρωτας), όπως ένας κομπρέσορας μια νταλίκα στην Εθνική.

Ό,τι και να κάνω πάντως, καταλήγω πάλι εκεί: στο πλήθος με τα ποστ από τις εντυπώσεις του πάρτυ. Όλο και κάποιο θα υπάρχει που δεν έχω διαβάσει ακόμα. Ο e-lawyer το είπε καλύτερα: "Έχουμε κολλήσει και νομίζουμε ότι όλα είναι ένα απέραντο άφτερ."

Ποιός ήταν ο πιο λαμπρός επιτάφιος;

Αυτός με τη μεγαλύτερη γεννήτρια.

Η παρένθεση και το περιεχόμενό της είναι από το άρθρο της Σώτης Τριανταφύλλου, Αμετροέπεια.



Κανείς δεν ξέρει γιατί το έκανε. Άφησε, λένε, ένα γράμμα που ποτέ όμως, δεν κοινοποιήθηκε. Το διάβασαν οι γονείς του, η αδελφή του, και το παρέδωσαν στην αστυνομία. Κι έπειτα δεν είπαν κουβέντα. Οι φήμες οργίασαν, όπως συνηθίζεται σε τέτοιες περιπτώσεις. Κατηγόρησαν το ίντερνετ. Ότι είχε μπλέξει σε "οργάνωση" κι ότι του έδιναν, λέει, απευθείας οδηγίες. Γιατί αλλιώς, πού ήξερε εκείνος πώς να δέσει τον κόμπο στο σκοινί. Πως αλλιώς θα μάθαινε για τη σημειολογία της πράξης του: τον τρόπο (ο πιο επώδυνος, άρα ο πιο ηρωικός) και τον τόπο (ο πιο συμβολικός).

Όταν το κακό μαντάτο έφτασε στο σπίτι μας, είμασταν έξω στη βεράντα και τρώγαμε καρπούζι. Τέλη Αυγούστου. Η Αμερική, για μένα, ήταν τόσο κοντά όσο ποτέ άλλοτε. Είτε επειδή το νέο έφτανε από μακρυά, μέσω μιας διαδικασίας που θύμιζε σπασμένο τηλέφωνο, είτε επειδή ήταν κάτι τόσο ανομολόγητο, μάθαμε διαστρεβλωμένη την αλήθεια. Ότι το έπαθε στον ύπνο του. Η κακιά η ώρα, ανεύρυσμα... Ποιός ξέρει;

Όταν μετά από κάμποσους μήνες, τους επισκέφτηκα σπίτι τους στο NJ, καθόντουσαν στον καναπέ και δεν έλεγαν κουβέντα. Τί να πεις; Καθήσαμε και είδαμε έναν αγώνα του Super Bowl. Είναι μερικά πράγματα που δεν θα καταλάβω ποτέ (τους κανόνες του rugby εννοώ).

Στο τραπέζι αργότερα πάλι τα λόγια λιγοστά ήταν. Αλλά με ξάφνιασε μια φράση του θείου. Την ξεστόμισε με πάθος ιεροκήρυκα και ήταν κάτι που δεν ξέρω αν το πίστευε μια ζωή, ή αν το είχε μάθει πρόσφατα: ο καθένας πρέπει να είναι ελεύθερος ν' ακολουθεί τις επιλογές του.

Ο ξάδελφος μου ο Ν. κρεμάστηκε στο γκαράζ του σπιτιού του στο Νιού Τζέρσευ το καλοκαίρι του 2002, την παραμονή ταξιδιού του στην Ελλάδα. Είχε φτιάξει τις βαλίτσες του πριν απ' τη θηλιά. Κανείς δεν ξέρει τους ακριβείς λόγους της πράξης του. Αν ζούσε σήμερα, θα είχαμε ακριβώς την ίδια ηλικία.

Ενώ η μισή μπλογκόσφαιρα, με ζωγραφισμένο το αναμνηστικό χαμόγελο του πάρτυ, ακόμα να συνέλεθει, η άλλη μισή συνεχίζει να τα πίνει. Το επόμενο πάρτυ αν δεν διαρκέσει 2 μερόνυχτα θα είναι αποτυχία.

Υπάρχει κάτι που νικάει όλες τις προκαταλήψεις: η ιδιότητα του μπλόγκερ. Όποιος κι αν είναι, ό,τι σχόλια κι αν έχει τύχει να κάνει στο παρελθόν, όταν τον γνωρίσεις από κοντά θες να τον σφίξεις για λίγη ώρα στην αγκαλιά σου. Ή, αν εκείνη την ώρα παίζει το Sorry, θες να τρέξεις και να κάνεις τα πιο τρελά confessions on the dancefloor.

LOVECAT

Αυτό είναι το τελευταίο ποστ πριν το πάρτυ. Προσπάθησα να βάλω countdown counter εχθές, όπως αυτοί που είχαν γεμίσει το σύμπαν πριν το μιλένιουμ, αλλά μόλις είδα το κατεβατό με τις οδηγίες, τους κώδικες και τα troubleshooting tips, θυμήθηκα την Mindstripper. Αυτά τα πράγματα δεν είναι για μένα.

Σε λίγες μέρες θα έρθει κι αυτή η μεγάλη αιματοβαμμένη γιορτή με τα σφαχτά στη σούβλα. Γι' αυτό λέει βάφουμε κόκκινα τα αυγά. Από το αίμα που έσταξε. Ίσως γι' αυτό να είναι κόκκινες κι οι παπαρούνες. Κανίβαλοι με ρομαντική ψυχή. Ευλαβικές λαμπάδες θα ανάψουν με την ιερή φλόγα πριν επιστρέψουν, άσβηστες, να σιγοκαίνε στους νεροχύτες όλης της χώρας, όσο οι κάτοχοί τους θα έχουν βαλθεί να τρώνε έντερα ζώων με κραυγές απόλαυσης.

Στο θέμα μας τώρα: ετοιμάσου, κουβαλήσου, μίλα, πιές, γνώρισε, κρύψου, φανερώσου, χόρεψε, άγγιξε, παρασύρσου, παρέσυρε, πέρνα καλά, μέθα, αυτοσχεδίασε, κάνε πάρτυ.

Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες πιάνω τον εαυτό μου να θέλει ν' ακούσει τις πιο άγριες μουσικές. Φέτος ένας λόγος παραπάνω. Νιώθω περικυκλωμένος ανάμεσα στην τηλεόραση της τρελής απέναντι που παίζει ζωντανά τη λειτουργία, τα μεγάφωνα γειτονικής εκκλησίας που μεταδίδουν τη λειτουργία και την τηλεόραση της γιαγιάς που παίζει το ίδιο πρόγραμμα με της τρελής απέναντι.

Για να μη μου στρίψει έβαλα τους DNA.

Κι όμως, υπάρχουν στιγμές που το "λιβανιστήρι" των μουσάτων με τα ράσα καταφέρνει να διαπερνά το φράγμα θορύβου των DNA. Κι αναρωτιέμαι, πόσο ταπεινό είναι να έχουν μεγάφωνα οι εκκλησίες;

Το ευχάριστο είναι ότι αύριο έχουμε πάρτυ. Η έξαψη των μπλόγκερς δεν κρύβεται πια. Στα σχόλια συζητιούνται ενδυματολογικές προτάσεις, κανονίζονται ραντεβού και εφευρίσκονται πρωτότυποι τρόποι αναγνώρισης.

Θα χαρώ πολύ όταν ακουστεί το Let's Get Retarded (το οποίο ακούγεται κι έτσι από τους Black Eyed Peas). Ακούς Vague Tourist; Ποιά θα το χορέψει μαζί μου;

Αυτές είναι μέρος της συλλογής μου από κασέτες. Δεν χωράνε πουθενά κι εξ' άλλου δεν τις ακούει κανείς. Πρόκειται για χορευτικά και σλόου σκουπιδάκια που άκουγα στο γυμνάσιο. Συγκροτήματα που κανείς δεν θυμάται ότι υπήρξαν. Ή που παραδέχεται πια ότι του άρεσαν, μόνο παίζοντας "θάρρος ή αλήθεια". Θυμάται κανείς το Scream του Ice Mc, το Ooops Up των Snap ή τους Poison;

Κάθε εβδομάδα σχεδόν, πήγαινα στο φίλο μου, στο Studio Ηχώ, με νέα playlist κι αυτός μου έλεγε πότε να περάσω να πάρω την Mix Tape. Δεν θυμάμαι πόσο πλήρωνα. Θυμάμαι ότι μ'άρεσε να ψάχνω τους δίσκους στο πατάρι του μαγαζιού (όχι ιδιαίτερα πλούσια συλλογή) που πωλούσε κυρίως ηλεκτρικές συσκευές.

Λίγο αργότερα, όταν κατάφερα να συνδέσω ένα σαράβαλο πικ-άπ με τον ενισχυτή, άρχισα και συλλογή βινιλίου. Και να φτιάχνω δικά μου Mix Tapes, κατά το "πες το μ' ένα τραγούδι". Σκόρπια ερωτικά υπονοούμενα μέσα σε ενενηντάρες.

Ποτέ δεν άκουγα πολύ ραδιόφωνο. Κανένας μουσικός παραγωγός δεν συγκράτησε αρκετά το μπλα-μπλα του, για να μην πετσοκόβονται οι εισαγωγές. Δεν μιλώ καν γι' αυτούς που διέκοπταν το κομμάτι στη μέση. Για αφιερώσεις! Μετά μπήκαν και τα διαφημιστικά σποτάκια κι έτσι το ραδιόφωνο έγινε ο σκουπιδότοπος που γνωρίζουμε σήμερα.

Δε νοσταλγώ καθόλου εκείνη την εποχή του forward-rewind. Απλά δεν ξέρω αν πρέπει να ξεφορτωθώ μια και καλή όλες αυτές τις κασέτες, όπως άλλοι ξεφορτώνονται τα μαγνητόφωνά τους.



Αν και τώρα που ξανάκουσα μερικά αποσπάσματα, και με την τροπή που έχουν πάρει τα comments για τις μουσικές προτιμήσεις στο πάρτυ, πολλά από αυτά τα κομμάτια θα ταίριαζαν...



Link Me Good

Το e-mail της amandoozie με αναστάτωσε. Σαραπέντε χιλιόμετρα μακρυά από το San Francisco, σε καινούριο σπίτι από το καλοκαίρι και σε αναζήτηση συγκάτοικου. Φακ. Τι κάνω εδώ;

Όλες οι άυπνες νύχτες μπήκαν στο κρεβάτι μαζί μου. Στην αρχή δεν ήξερα τί κουνάει -ο καφές είπα από μέσα μου. Σαν μέλισσες βουίζουν, πάνω από ανθισμένο αγρό. Η άνοιξη θα φταίει. Μπορεί να φταίει κι αυτό το τρύπιο φως που μπαίνει από τις γρίλιες, σαν να ξημέρωσε. Αλλά χωρίς τιτιβίσματα.

Η πρώτη αϋπνία σκίζει τα πέπλα της νύχτας με την εξάτμιση μηχανής που δεν πατάει με τις δύο τις ρόδες στο έδαφος. Η δεύτερη αϋπνία έρχεται σαν καλογυαλισμένο τακούνι πάνω σε πλακόστρωτο, συνοδεία χαχάνων, γλυκόλογων, ή βρισιών. Αποτελέσματα οινοποσίας. Η τρίτη αϋπνία έρχεται βαριά σαν φορτηγό τρένο που χτυπάει στις ράγες όπως η καρδιά στο στηθοσκόπιο.

Κι όμως η νύχτα, τελευταία, είναι τόσο βαθιά και μαύρη, δεν ακούγεται κιχ, τόσο κούφια και άδεια, όπως μια έρημη εθνική οδός.

link to this picture

link , link , link

Bonus Track

UPDATE (10/04/06)

Link Me Everywhere

Τα links για το πάρτυ έχουν ήδη αρχίσει να ξεφεύγουν από τον έλεγχο. Όλο και περισσότεροι bloggers σιγά-σιγά μπαίνουν στο νόημα. Άλλοι ετοιμάζουν εναγωνίως playlists , άλλοι τις φιγούρες τους μπροστά στον καθρέφτη.

Αν πάντως, καθένα από αυτά τα links σημαίνει ένα (τουλάχιστον) ζευγάρι πόδια με μπόλικη διάθεση για χορό, τότε σίγουρα την Μ. Τετάρτη φέτος, θα γίνει της Αναστάσεως. Θα πέσει φωτιά να μας κάψει.

Keep Linking



UPDATE (11/04/06)

New posters from CrazyMonkey and from kukuzelis

Χθες η μέρα με πέταξε από το κρεβάτι, όπως πετάνε τον αλήτη από το μπαρ. Ήρθε και με ξύπνησε η αδελφή μου δηλαδή. Άντε σήκω. Σε λίγο, θα βρισκόμασταν στο αυτοκίνητο ν' ακούμε στο repeat το There Is An End των The Greenhornes από την ταινία Broken Flowers. Ακόμα, το νόημα που μπορεί να κρύβει μια μέρα της ζωής σου, μου διέφευγε.

Μου αρέσει πολύ αυτό το τραγούδι.
Κι εμένα.

Είναι σπάνιο να συμφωνήσουμε για μουσική με την αδελφή μου. Για οτιδήποτε είναι σπάνιο να συμφωνήσουμε. Αλλά τώρα μέναμε αμίλητοι ν' ακούμε στο repeat το There Is An End.

Εγώ είχα πιαστεί από τον στίχο "Every season has an end" και σκεφτόμουν πόσο αδικία είναι να μην πενθεί κανείς τον χειμώνα που χάθηκε, το μέρος της νύχτας που γίνεται μέρα -είχα ξεχάσει τα γυαλιά ηλίου και το φως πονούσε τα μάτια μου. Η αδελφή μου σίγουρα σκεφτόταν, με ελαφρό μειδίαμα στα χείλη, ότι υπάρχει κι άλλος τρόπος να πονάς. Με στυλ.

Εν τω μεταξύ, ώρες πολλές πέρασαν σε μια ανούσια συζήτηση για μια αφίσα. Το νόημα που μπορεί να κρύβει μια μέρα της ζωής σου, εξακολουθούσε να μου διαφεύγει.

Η Λάιφο είχε περισσότερα ενδιαφέροντα άρθρα από την Άθενς Βόις και σαφώς ωραιότερο εξώφυλλο. Ο Μ. Hulot έγραφε ένα άρθρο γνωριμίας για τους Mary and The Boy που μόνο ξώφαλτσα τους είχε πάρει τ' αυτί μου μέχρι χθες.

Νομίζω περισσότερο με έθελξε η ιδέα του ηλεκτρικού πριονιού. Έχω μια ιδιαίτερη αδυναμία στους ενοχλητικούς θορύβους που επιδέξια χέρια μετατρέπουν σε μουσική. Τι κρίμα που τελικά δεν ήταν ηλεκτρικό! Κάποιος δαίμονας του τυπογραφείου θέλησε να παίξει μαζί μου.

Μπορεί οι ελπίδες μου για ηλεκτρικό πριόνι live να διαψεύστηκαν, οι Mary and The Boy όμως, μαζί με τους The Callas και τους My Wet Calvin με γέμισαν καινούριες ελπίδες. Έπαιξαν και τα τρία σχήματα, ζωντανά, στο BIOS εχθές, καθώς επίσης και ο Ευριπίδης and his Tragedies, αλλά χωρίς τις Tragedies. Τα υπόλοιπα μέλη του συγκροτήματος έλειπαν στο εξωτερικό.

Ακούσαμε, λοιπόν, τον Ευριπίδη να τραγουδά για "τα δόντια που πέφτουν", για "το πρώτο ραντεβού μετά την πρώτη νύχτα", για "τον έρωτα που έρχεται σαν αδέσποτο σκυλί". Είδαμε δύο σούπερμαν να βγαίνουν και να παίζουν πανκ ροκ κοπανώντας ένα μίνι, ετοιμόρροπο, ντραμ σετ και μια αληθινή ηλεκτρική κιθάρα, σ' ένα πάλκο με έναν κεραυνό πάνω από το κεφάλι τους. Ήταν οι The Callas. Είδαμε τους My Wet Calvin να βγαίνουν μεταμφιεσμένοι ο ένας σε κουνέλι, και ο άλλος σε εσταυρωμένο και να παίζουν, μεταξύ άλλων, το It Must Have Been Love των Roxette όπως θα το έπαιζαν οι My Bloody Valentine. Επίσης, είδαμε το κουνέλι σε φάση Search and Destroy, κάτι που θεώρησαν όλοι υπερβολικό. Κυρίως όμως η κοπέλα που βρέθηκε την πιο ακατάλληλη στιγμή στο πιο ακατάλληλο σημείο. Κάτω από το μανιασμένο κουνέλι δηλαδή τη στιγμή που έχει βαλθεί να σπάσει την κιθάρα. Η κιθάρα τη γλίτωσε, η μέση της κοπέλας αγνοείται.

Τέλος βγήκαν οι Mary and The Boy. Κι αν τυχόν ψάχνεις να βρεις το νόημα που μπορεί να κρύβει μια μέρα της ζωής σου, πιθανόν να σε βοηθήσουν να το βρεις. Ή να το χάσεις για πάντα.

Δύο νεκροί τραγουδούν το τραγούδι ενός τρίτου νεκρού. Κάπως έτσι πρέπει να ακούγονται οι φωνές στον άλλο κόσμο. Ελαφρώς σπασμένες. Με τη βραχνάδα του λίγο-πριν-το-τέλος κι όχι την αφέλεια της εξεγερμένης νεότητας.

Φαντάζομαι τους νεκρούς να έχουν πιάσει το τραγούδι, την ώρα που θα πέφτει ο ήλιος εκεί. Αν υπάρχει ήλιος στον άλλο κόσμο. Αλλά το μαγικό να συμβαίνει σε τούτον τον κόσμο εδώ. Μέσα σε 3' και 29'' έχει σκοτεινιάσει τελείως.

Υ.Γ Ο πρώτοι δύο νεκροί είναι ο Johnny Cash και ο Joe Strummer, ο τρίτος νεκρός είναι ο Bob Marley. Redemption Song

3.683 είναι ο αριθμός των υπογραφών που λείπουν (αυτή τη στιγμή) για να φτάσουν τις 70.000 και να σταλεί η αίτηση για τη σφαγή της φώκιας στον Stephen Harper πρωθυπουργό του Καναδά. Εχθές το βράδυ που έλαβα το σχετικό e-mail έλειπαν 30.000 και παρατηρώντας την εξέλιξη των υπογραφών βλέπω ότι οι περισσότερες από τις τελευταίες προέρχονται από την Ελλάδα. Οι Έλληνες είναι φιλόζωοι. Πως θα μπορούσαν να μην είναι;

Πάνω από 300.000 φώκιες μωρά, θα σφαγούν για τη γούνα τους. Που σημαίνει ότι άλλα τόσα θα επιζήσουν για να υπάρχουν και του χρόνου φώκιες μωρά για σφάξιμο.

Αν θες κι εσύ να υπογράψεις και να πεις τη γνώμη σου για το έγκλημα κάνε κλικ εδώ.

Με την ελπίδα το δικό σου είδος να έχει λιγότερο φρικτό θάνατο.

"Μονάχα για να χορέψουμε."

(Both quotes from Vague Tourist)
(Banner from Mindstripper)