run your house is on fire

Νομίζω ότι θα το γυρίσω στο στυλ του Βαρετού.

Σήμερα μπήκα σε μερικά ιστολόγια. Τα κείμενά τους ήταν πάνω από τρεις γραμμές και αναφέρονταν όλα στο ίδιο πράγμα. Βαρέθηκα. Δεν ολοκλήρωσα κανένα.

hommage à bianconero

no words between the lines

Μετά το άνοιγμα διατηρείται στο ψυγείο.

Μόνο όταν κοιμάσαι λίγο ο χρόνος δεν προλαβαίνει να σε απομακρύνει από τη σκέψη σου. Επίσης, όταν σκέφτεσαι πάνω από τρεις φορές για το ίδιο πράγμα, αρχίζει να χάνει την αξία του. Έχω ξεχάσει τι ακριβώς ήθελα να γράψω. Αν και αυτό είναι κάτι που το παραδέχεται κανείς στο τέλος κι όχι στην αρχή.

Είχα τρία drafts κατά νου. Το ένα χάθηκε καθώς σέρβιρα μακαρόνια με κιμά στον ξάδελφο. Κάποιες σκόρπιες λέξεις και φράσεις μου μπλέχτηκαν με τη spaghetti στο πιάτο του κι εκείνος, καθώς φαίνεται, τις κατάπιε μαζί με τα υπόλοιπα μακαρόνια. Τι; Τίποτα, μήπως θες κι άλλα; Τουλάχιστον θα ξέρω ότι τα λόγια μου δεν του κάθησαν στο στομάχι.

Το δεύτερο χάθηκε έξω στο μπαλκόνι, στον καλόκαιρο. Παρέα με ένα πιτσιρίκι που παίζει μπάλα πριν πάει σχολείο. Θα περιείχε τη λέξη άνοιξη κι αρνούμαι.

Στο τρίτο αναφέρεται καλύτερα ο Πανόπουλος. Μερικές φορές είναι σαν να έχει σκύψει μέσα σου πριν γράψει τα ζώδια.

ZΥΓΟΣ (23 Σεπτεμβρίου - 23 Oκτωβρίου) Mε πλανήτες στους 7ο, 9ο και 10ο οίκους σου θέλεις μια κοινωνική ζωή; Tην έχεις. Eπιθυμείς να δραστηριοποιήσεις τις επαγγελματικές σου διασυνδέσεις; Mπορείς. Θέλεις συναντήσεις, επαγγελματικά μίτινγκ, επαφές; Kάν' το. Oι διελεύσεις των πλανητών σού δίνουν το κίνητρο και τα μέσα για να λειτουργήσει ευνοϊκά η προσωπική σου ζωή και για να αναζωογονηθεί η καριέρα σου. Mε τόσα πράγματα να σε αποσπάνε, και μάλιστα προς διαφορετικές κατευθύνσεις, ίσως δυσκολεύεσαι να επικεντρώσεις προς ένα στόχο την ενέργειά σου. Nα τρέξω για τη δουλειά μου; Nα συναντήσω ανθρώπους που έχω καιρό να δω και με ευχαριστούν; Nα δοκιμάσω να βρω αυτόν/ήν που θα με κάνει ευτυχισμένο σε ένα πάρτι; Nα περάσω μερικές θαυμάσιες στιγμές με αυτόν/ήν που είμαι μαζί; Xρειάζεσαι ένα θαύμα για να συγκεντρωθείς και να αποφασίσεις.

Και η απορία: έγινε κάτι σπουδαίο εχθές το βράδυ που μου διαφεύγει;

le sort

la seule chose qui promet
c'est de continuer jusqu'au bout
de remonter
pour replonger

Για όσους μπήκαν στον κόπο να αφήσουν σχόλιο στο προηγούμενο ποστ.
Εις ένδειξη ευγνωμοσύνης.
Πατήστε το σκατό.

Είσαι μέσα σ' ένα κουβά με σκατά. Τί κάνεις;

α) Υπομονή. Κάποιος τρόπος θα βρεθεί να γλυτώσεις.
β) Εξοργίζεσαι. Αρχίζεις να πετάς σκατά παντού.

Όσο μεγαλώνεις, ο κόσμος μικραίνει. Φοβάμαι μην έρθει μια μέρα που δεν θα με χωράει καθόλου.

Όταν είσαι μικρός, το τραπέζι της κουζίνας, με τις καρέκλες γύρω-γύρω, είναι ολόκληρο φρούριο. Μπορείς άνετα να βρεις καταφύγιο εκεί από κάτω, μετά την σκανταλιά. Κάτω από το τραπέζι, εύκολα γλυτώνεις την απειλητική σκοτώστρα στα χέρια της μαμάς.

Μπορείς άνετα να κρυφτείς μέσα στην ντουλάπα. Κι όχι μόνο αυτό. Στο ράφι της ντουλάπας. Μπορείς να χωθείς κάτω από το κρεβάτι. Πίσω από τον καναπέ, κι αν ξέρεις να παραμένεις αθόρυβος, ν' αναπνέεις ελαφρά, δεν πρόκειται κανείς να σε ανακαλύψει στο κρυφτό.

Το χολ είναι ίδιο γήπεδο. Τα καλύτερα ματς, όταν είσαι μικρός, τα παίζεις στο χολ. Όσο κι αν ο ξάδελφος βάζει με μεγαλύτερη ευκολία τα γκολ, σίγουρα δεν παίρνει μεγαλύτερη ευχαρίστηση.

Όταν η μαμά παίρνει το αεροπλάνο, ο μπαμπάς κλείνεται στο εργαστήριο του και η γιαγιά στην κουζίνα, έρχεται ο ξάδελφος με το ποδήλατο. Μια βόλτα με το ποδήλατο είναι αληθινή περιπέτεια.

Όσο μεγαλώνεις, ο κόσμος μικραίνει. Στην αρχή δεν έχεις που να βάλεις τα χέρια σου. Αργότερα τη σκέψη σου.

Παντού περισσεύεις.

Άκουσα ότι ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός. Γίνεται μόνο να φτιαχτεί πιο μεγάλος;

Κάθε βήμα του ελέφαντα πάνω στην μπλογλόσφαιρα συνοδεύεται με πολλά ρίχτερ.

listen

Έπαιξα στην πρώτη (και τελευταία) ταινία της ζωής μου όταν πήγαινα πρώτη λυκείου. Κομπάρσος. Τρία χρόνια αργότερα, περνώντας μπροστά από το Δαναό είδα την αφίσα. Δεν μπήκα όμως ποτέ να δω και την ταινία.

Ένα χειμωνιάτικο απόγευμα επισκεύτηκε το σχολείο μας ένας ηθοποιός. Μπήκε στην τάξη την τελευταία ώρα, ενώ έξω είχε ήδη σκοτεινιάσει. Προσπαθώ να φανταστώ την εικόνα που αντίκρισε και πώς πιθανώς να ένιωσε εκείνη τη στιγμή. Τα κεφάλια μας έγερναν, μαραμένα, πάνω στις παλάμες μας. Αποτέλεσμα της υπνηλίας που προκαλούν οι καθηγητές. Δεν βλέπαμε την ώρα να χτυπήσει το κουδούνι. Το ξυπνητήρι δηλαδή.

Απέναντι, σε ένα τέτοιο κοινό πρέπει να έχεις κάτι σπουδαίο να πεις. Με το συγκαταβατικό του χαμόγελο, ο ηθοποιός άρχισε να μας μιλάει για το σινεμά. Για το πόσο συναρπαστική εμπειρία είναι. Για το συλλογικό πνεύμα που επικρατεί στα γυρίσματα. Για την ευκαιρία που είχε έρθει να μας προσφέρει: να παρευρεθούμε στα γυρίσματα μιας ταινίας. Έπειτα μπήκε στο ψαχνό. Μήπως κάποιοι από εμάς θα ήθελαν να δοκιμάσουν να βρεθούν για λίγο μπροστά από την κάμερα; Η σκηνή που θα γυριζόταν απαιτούσε ένα τσόυρμο ανθρώπων που θα παρίσταναν τους κατοίκους ενός χωριού στην διάρκεια του εμφυλίου.

Τα κεφαλάκια παρέμειναν μαραμένα. Ίσως κάποιο χέρι να τόλμησε να σηκωθεί. Τί ώρα αύριο; Στις οχτώ το πρωί. Θα σας περιμένω είπε ο ηθοποιός, νομίζω πως είναι μια μοναδική εμπειρία. Κι εμείς θα κοιμόμαστε.

Πολλά πράγματα στη ζωή μου, μου έχουν συμβεί χωρίς να τα έχω αποφασίσει στ' αλήθεια. Η συμμετοχή μου στην ταινία ήταν ένα από αυτά. Το Σάββατο το πρωί, μέσα στον τσουχτερό πρωινό αέρα, ξεκίνησα, φρεσκοξυρισμένος, για το ραντεβού με τον ηθοποιό, χωρίς στ' αλήθεια να ξέρω γιατί το έκανα. Πέρα από την περιέργεια δεν υπήρχε άλλο κίνητρο. Κι εκεί που περίμενα να δω ένα σωρό κοριτσάκια να του ζαλίζουν τον έρωτα, τον βρήκα μόνο, να καπνίζει μπροστά από το πούλμαν που θα μας πήγαινε στα γυρίσματα. Ήμουν ο μόνος που είχε πάει απ' όλο το σχολείο! Δεν θα ήμουν όμως, ο μόνος που είχε πάει απ' όλη την πόλη. Μια παρέα φίλων, αριστερών πεποιθήσεων στην ηλικία του πατέρα μου, ανέβηκαν μαζί μου στο πούλμαν που παρέμενε, πάραυτα, πολύ πιο άδειο από λίγο γεμάτο. Έχεις κατοχική φάτσα μου είπε ο ηθοποιός, καλά έκανες και ήρθες.

Η διαδρομή είχε στροφές κι όσο και να θέλω σήμερα, δεν μπορώ να θυμηθώ το όνομα του χωριού στο οποίο καταλήξαμε. Έμοιαζε εγκαταλειμμένο. Το λεωφορείο μας άφησε στην πλατεία, αλλά δεν υπήρχε κι άλλο σημείο για να μας αφήσει. Ανεβήκαμε σ' ένα έρημο σπίτι, κι εκεί, σε μια σάλα, ήταν πεταμένα τα ρούχα και τα παπούτσια που θα φορούσαμε. Έμοιαζαν με ρούχα που ανήκαν σε νεκρούς. Ντυθήκαμε όπως-όπως, και αμφιβάλλω αν κανείς μας φόρεσε το σωστό ζευγάρι παπούτσια και στα δύο πόδια. Έπειτα πήγαμε στο μοναδικό καφενείο-ταβέρνα του χωριού και ήπιαμε τσάι σε ποτήρια του κρασιού, μέχρι να δωθεί η εντολή για την επόμενη κίνηση.

Ένας κοντός γέρος με κάπα τσοπάνη, λευκό μαλλί, λευκό μουστάκι, κιτρινισμένο στη μέση από τη νικοτίνη μπήκε και μας χαιρέτησε όλους, δια χειραψίας. Ήταν εμφανώς χαρούμενος που ήμασταν εκεί, αλλά και λίγο απογοητευμένος που ήμασταν τόσο λίγοι. Έπρεπε πάση θυσία το γύρισμα στο χωριό να τελειώσει εκείνο το Σαββατοκύριακο. Η ταινία προχωρούσε αργά, ελλείψει χρημάτων. Ένας, μόνο, ήταν επαγγελματίας ηθοποιός. Ένας ψηλός ξανθομπάμπουρας με γυαλάκια που υποδυόταν τον Γερμανό. Οι υπόλοιποι ήμασταν κομπάρσοι, εθελοντές δηλαδή, ενώ ο πρωταγωνιστής ρωσοπόντιος εργάτης σε εργοστάσιο. Η επιλογή του είχε γίνει για δύο λόγους. Πρώτον γιατί δεν θα είχε χρηματικές απαιτήσεις, δεύτερον γιατί ήταν πηλός στα χέρια του σκηνοθέτη.

Με το που ακούγαμε το σύνθημα, βγαίναμε από τα βράχια και κυνηγούσαμε πάνω στην πλαγιά τον Γερμανό, μέχρι κάτω στην πλατωσιά. Αυτό επαναλήφθηκε μέχρι το μεσημέρι. Ανέβα-κατέβα την πλαγιά. Η πρώτη φορά ήταν προθέρμανση. Στη δεύτερη χαζογελούσαμε τρέχοντας κάτω την πλαγιά σαν να παίζαμε σε παιδική χαρά. Ο σκηνοθέτης αναγκάστηκε να επέμβει. Κυνηγάτε τον έχθρό μας είπε. Σαν έχει βιάσει μάνα κι αδελφή. Να φωνάζετε, να είστε οργισμένοι: θα σε γαμήσουμε παλιοπούστη. Το μεσημέρι το γύρισμα είχε τελειώσει. Είχε έρθει και το φαγητό. Ψητό κρέας, ψωμί, φέτα και κρασί. Σπράιτ για όσους δεν έπιναν κρασί. Δεν υπήρχαν τραπέζια, ούτε καρέκλες. Πήραμε όλοι από ένα κομμάτι κρέας και φάγαμε όρθιοι. Με τα χέρια.

Η επόμενη σκηνή ήταν πιο δύσκολη γιατί η κάμερα ήταν ακριβώς πίσω μας. Απαιτούσε μεγαλύτερη ακρίβεια. Ήταν η συνέχεια της προηγούμενης σκηνής. Έχουμε προλάβει τον Γερμανό και είμαστε έτοιμοι να τον εκτελέσουμε, όταν επεμβαίνει ο πρωταγωνιστής και τον φυγαδεύει. Ύστερα από καμιά εικοσαριά επαναλήψεις, τα κολακευτικά λόγια του σκηνοθέτη για μένα: αυτός παίζει ωραία, το φως ήταν πια ανεπαρκές για να προχωρήσουμε. Θα έρθεις πάλι αύριο; Θα θέλαμε να σε κάνουμε και γκρο. Μπα, έχω διάβασμα αύριο. Γράφω χημεία την άλλη εβδομάδα. Έλα, δεν θ' αργήσουμε όπως σήμερα. Θα σε πάμε εμείς σπίτι μετά, μου είπε η γυναίκα του. Δεν ξέρω τι θα είχε αλλάξει αν είχα πάει και την επόμενη στα γυρίσματα. Πάντως χημεία δε διάβασα.

Και ίσως τώρα που έφυγε ο Αλέξης Δαμιανός, να βγει ο Ηνίοχος σε DVD και να τον δω επιτέλους.

Σπάσαμε τον πρώτο σέρβερ. Νομίζω πως πρέπει να νιώθουμε περήφανοι.
Tο παρακάτω μύνημα αναγράφεται στην ταφόπλακα του νεκρού σέρβερ.

6/05/06, 2:30a.m.
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
Το monitor δεν ειναι διαθεσιμο

Χάρη σε όλους εσάς το monitor μεγάλωσε και δεν χωράει στον server!
Αυτή την στιγμή το monitor μεταφέρεται σε άλλους servers, όπου ελπίζω να αισθάνεται πιο άνετα.

Δοκιμάστε ξανά σε μερικές ώρες, σύντομα θα είμαστε πάλι on-line.

-- vrypan.
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

is that small enough to be my monitor banner?
it took me like forever to figure out how to shrink it.
i hope it'll work.

can anybody let me know?

Το πιο ωραίο ποίημα που διάβασα πρόσφατα.

Άφαντος. Ο Μάης, φέτος, άργησε μια μέρα. Γιατί με τέτοιο καιρό τι όρεξη για λουλούδινο στεφάνι να 'χεις. Τί όρεξη για κυλίσματα στο γρασίδι. Βλέπω πολλούς σκουντούφληδες να μαζεύονται για την προγραμματισμένη πορεία. Να συγκεντρώνονται στις πλατείες (ενώ στην πραγματικότητα ονειρεύονται ένα περιποιημένο αμέρικαν μπρέκφαστ) και συνοδεία, Νταλάρα-Θοδωράκη-Παπακω/νου (τάση για εμετό) να σηκώνουν το προγραμματισμένο πανώ, που έχουν επιμελώς σχεδιάσει και φυλάξει για μέρες στα γραφεία του κόμματος. Εκτός κι αν πάρουν το περσινό. Κι αυτό κάνει. Δε βλέπω τί λέει και βαριέμαι να κάνω αναζήτηση στο Google τώρα.

Αν με ρωτούσες μέχρι και φέτος το χειμώνα, θα σου έλεγα ότι ο Μάης είναι ο αγαπημένος μου μήνας. Τώρα δεν ξέρω. Πάλι, βέβαια, ο Μάης μπορεί να βγει, αλλά όχι αυθόρμητα: δια της απόρριψης των υπολοίπων. Για κάποιο διάστημα, αρκετά μεγάλο, όλα τα κορίτσια που γνώριζα είχαν γεννηθεί Μάη μήνα. Ίσως τώρα, μετά από τόσα κορίτσια του μάη, το πράγμα να έκανε τον κύκλο του, γιατί ανακαλύπτω ότι υπάρχουν κι άλλοι (2-3) μήνες για να γεννηθεί μια κοπέλα. Είχαν μάλιστα όλες αυτές οι Ταυρίνες, τόσο κοντά τα γεννέθλια τους η μια με την άλλη, που κάποια στιγμή μπερδεύτηκα. Ακόμα κι ο πιο επιμελής γκόμενος θα μπερδευόταν. Κι είναι στην καλύτερη απ' όλες που πήγα να ευχυθώ μια μέρα πριν. Δεν θα ήταν όμως η καλύτερη, αν δεν βούταγε το χαμόγελο της στην ηλιόλουστη καρδιά της. Δεν έδειξε να την πείραξε. Απέδειξε όμως τη ρήση: όταν ξεθυμαίνει ο Ταύρος σου μένει η αγελάδα, από την ανάποδη. Μπορεί βέβαια και όλα αυτά να είναι η ιδέα μου. Πριν η σχέση σφηνωθεί ανάμεσα σε δύο μεγάλα θηλαστικά, είχε απολαύσει σαν χρυσόψαρο την άπλα του βυθού.

Αναρωτιέμαι τί ώρα θα πάρει η αδελφή μου να με καλέσει για φαγητό και τί θα έχει φτιάξει. Ελπίζω να μην είναι άλλη μια μέρα με πατατάκια και παγωτό. Οι αργίες το έχουν αυτό. Το junk-food, εννοώ. Οι υπόλοιπες μέρες επίσης, γαμώτο. Να κάτι που πρέπει ν' αλλάξει. Και τώρα που το σκέφτομαι η Ταυρίνα μαγείρευε ωραία. Προς το παρόν, πάω να κυνηγήσω κανά σύννεφο.

Η νοσταλγία είναι κακή συντροφιά κι ας χτυπάει την πόρτα κάθε Κυριακή βράδυ. Ακόμα κι αυτές τις Κυριακές, σαν τη σημερινή, που μοιάζουν με σαββατόβραδα, λόγω της αυριανής αργίας. Το καλύτερο είναι να την αγνοείς. Όσο μπορείς.

Η νοσταλγία είναι αρρώστια και μπορεί να σε ρίξει χαμηλά. Έρχεται αθώα σαν παιδάκι, αλλά όταν βγάλει τα παπούτσια της, σίγουρα τα πόδια της βρομάνε. Καμιά από τις εικόνες που έρχεται να σου θυμίσει δεν είναι σωστές. Αυτό να θυμάσαι. Διαστρέβλωση είναι. Πίστεψε τη νοσταλγία όπως πιστεύεις σε αυτό που βλέπεις στις φωτογραφίες. Σαν κάτι που δεν υπάρχει στην πραγματικότητα. Ανέβα στο βέλος του χρόνου κι εκτοξεύσου με φόρα στο μέλλον χωρίς να κοιτάς πίσω. Είναι καλύτερα να σπάσεις "εκεί" τα μούτρα σου, παρά να ταξιδεύεις με σπασμένα.

Αλλά πάλι δεν ξέρω. Μερικά πράγματα δεν ξέρεις πως να τα χειριστείς. Λείπουν οι οδηγίες. Κι επειδή μερικά πράγματα χωρίς οδηγίες χρήσης φαίνονται πολύ περίπλοκα, ψάχνεις αλλιώς τη λύση.