run your house is on fire

Μερικά πράγματα πρέπει να τα σκοτώνεις μικρά. Πριν μεγαλώσουν, γίνουν τέρατα και έρθουν να σου ζητήσουν μπισκότο.

Το ίδιο ισχύει και για τη μικρή μαύρη τρύπα μέσα σου. Όσο της αφήνεις χώρο, τόσο θα μεγαλώνει. Δε θες, μια μέρα, πριν καλά-καλά προλάβεις ν' αντιδράσεις, η μαύρη τρύπα να σε καταπιεί ολόκληρο.

Αλλά πάλι, αυτός ίσως να είναι ο καλύτερος τρόπος να εξοικειωθείς με την απώλεια, την μεγαλύτερη δηλαδή αλήθεια της ζωής. Μέχρι το τέλος, που θα χάσεις κι αυτήν την ίδια.

Αρχικά, για τον έρωτα ήθελα να γράψω. Ίσως και για το σεξ. Αν θεωρήσουμε ότι υπάρχει κάποια μικρή διαφορά. Το σεξ αποτελεί τη μεγαλύτερη αρρώστια του πολιτισμένου ανθρώπου. Το συμπέρασμα είναι ότι το σεξ, καθώς και η απώλεια του, σου γαμάνε πάνω απ' όλα τον εγκέφαλο.

Για να καθαρίσει ο εγκέφαλος πρέπει να γαμηθεί πολύ το σώμα. Είτε με τον έναν, είτε με τον άλλο τρόπο.

Tonight at Barbican



Πόσο μαλακή ψίχα έχεις για τόσο σκληρό καρύδι;

Η αδελφή μου με βλέπει πολύ συχνά στο δρόμο. Κυρίως όταν τυχαίνει να μην είμαι εκεί. Μια φορά με είχε δει στον ηλεκτρικό. Και μου έστειλε sms. Αν δεν ήξερε ότι ήμουν στο σπίτι, θα μου μίλαγε. Μπορεί και να νευρίαζε μαζί μου, που δεν της δίνω σημασία. Όπως άλλωστε συμβαίνει συχνά όταν τυχαίνει να είμαι εκεί. Την τελευταία φορά που με είδε, καθόμουν δίπλα της. Μου είπε: κοίτα απέναντι, κάθεται ένας ίδιος με σένα. Δε ρώτησα σε τί ακριβώς του έμοιαζα. Διασκέδασα απλώς στην ιδέα του να κάθομαι σε περισσότερα από ένα τραπέζια στο ίδιο καφέ. Κι έπειτα διασκέδασα πιο πολύ με την ιδέα, ότι τελικά, όπου κι αν σταθεί η αδελφή μου, αργά ή γρήγορα θα με δει να περνάω. Ακόμα κι αν είμαι στο σπίτι, ή σε κάποιο ταξίδι στο εξωτερικό. Ακόμα κι αν είμαι δίπλα της.

Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και με ανθρώπους που γνωρίζω για πρώτη φορά. Μου λένε για κάποιον που τους θυμίζω και που έχουμε ξανασυναντηθεί. Σίγουρα. Δεν μπορεί. Πηγαίναμε μαζί στη σχολή; Μήπως πέρσι το καλοκαίρι ήσουν στο τάδε νησί; Μήπως έμενες τότε στην τάδε πόλη, τάδε γειτονιά, τάδε χώρα (χρονολογίες, ονόματα, γεωγραφικά μήκη και πλάτη δεν έχουν ιδιαίτερη σημασία). Από το στρατό μάλλον;

Αναγνωρίσιμος δεν σημαίνει να είσαι μοναδικός, αλλά ο οποιοσδήποτε. Εγώ, ακόμα και τις γραμμές της μοίρας στο χέρι μου μπορώ να ανταλλάξω με έναν άγνωστο. Δια χειραψίας.

Το μόνο που με στενοχωρεί είναι ότι δεν θυμίζω σε κανέναν τη γάτα του, το χρυσόψαρό του, ή έστω κάποιο έντομο. Κι είναι κρίμα.

Έπαιξα πολύ μπάλα μέχρι τα δώδεκα. Μετά η μόδα έφερε το μπάσκετ και μετά, η ηλικία, το γκολφ - την εμμονή, δηλαδή, με τα μπαλάκια και τις τρύπες.

Στα διαλείμματα, στο δημοτικό, το να παίζεις μπάλα δεν ήταν απλώς ο πιο ευχάριστος τρόπος να περάσεις την ώρα σου. Ήταν και πράξη αντίδρασης γιατί το παιχνίδι στο προαύλιο με πλαστικό μπαλάκι απαγορευόταν. Δεν ήταν λίγες οι φορές που τα μύτο δεν κατέληγαν στα αντίπαλα "δίχτυα", αλλά περνούσαν μέσα από τζάμια, κάνοντας τους δασκάλους έξαλλους. Άλλα φάουλ -αυτά που εκτελούνταν μακριά από τη μεγάλη περιοχή- πήγαιναν και καρφώνονταν πάνω σε ανυποψίαστα κοριτσίστικα κεφαλάκια που έβαζαν τα κλάμματα και πήγαιναν και το έλεγαν στη δασκάλα. Δεν ήταν λίγες οι φορές που η δασκάλα είχε ανοίξει, σαν μικρά πεπόνια, τα μπαλάκια μας, με τον σουγιά.

Το επόμενο λεπτό βέβαια, όλο και κάποιο εφεδρικό μπαλάκι έβγαινε από κάποια τσάντα, ή ακόμα, δυο τρεις θαρραλέοι της ομάδας διέσχιζαν το δρόμο μέχρι το περίπτερο για ν' αγοράσουν καινούριο. Στην επιστροφή τους περίμενε το χαστούκι της δασκάλας, αλλά το ματς θα συνεχιζόταν στο επόμενο διάλειμμα, πριν καλά-καλά φύγει το αποτύπωμα της σφαλιάρας από το μάγουλο.

Νομίζω στην άμυνα έπαιζα περισσότερο. Και δεν ξέρω πως τύχαινε, αλλά ήμουν πιο συχνά με την ομάδα που κέρδιζε. Γι' αυτό και τρεις από τις τέσσερις φορές που έχω πλακωθεί στη ζωή μου, αφορούσαν το ποδόσφαιρο. Η τέταρτη ήταν για γκόμενα.

Όπως και σήμερα, έτσι και τότε, τις Κυριακές είχε εκπομπές που σχολίαζαν τα ματς του Σαββατοκύριακου. Εκπομπές που δεν με ενδιέφερε να δω, γιατί όσο οι δύο μεγάλες ομάδες Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός ήταν εναλλάξιμες μέσα μου, άλλο τόσο μου φαινόταν γελοίο να συγκρατήσω τα σκορ μικρότερων ομάδων που δεν έπαιζαν καν σε γήπεδο με χορτάρι! Μόνο που πιεζόμουν να τις δω για να είμαι "μέσα" στις συζητήσεις της Δευτέρας το πρωί στο σχολείο πριν χτυπήσει το κουδούνι. Τις συζητήσεις για μπάλα, πριν το πρώτο διάλειμμα που θα έβγαινε το μπαλάκι και θα άρχιζε η φάση.

Μέχρι εκείνη τη Δευτέρα το πρωί που είδα αγοράκια να συνοφρυώνονται μιλώντας για την ομάδα τους. Έσμιγαν τα φρύδια και μιλούσαν δυνατά. Είχαν γίνει από μόνα τους ένα μπαλάκι μέσα στο προαύλιο, έρμαιο της ανούσιας διαμάχης τους. Ξαφνικά, μου είχαν γίνει τόσο αδιάφοροι όσο και τα θρησκευτικά. Και μάλλον δίκιο είχα, γιατί όσο χαζό είναι να λες που πιστεύεις, άλλο τόσο είναι να λες τι ομάδα είσαι.

Από τότε όλα τα ματς που έχω παρακολουθήσει είναι ματς μεγάλων ποδοσφαιρικών συναντήσεων τύπου Μουντιάλ. Είναι από αυτά που υποτίθεται ούτε οι γκόμενες δεν είναι διατεθειμένες να χάσουν. Οπότε ναι, γιατί όχι. Μόνο που δεν θέλω να ξέρω τίποτα μετά το παιχνίδι. Καμιά ανάλυση δεν αξίζει τον κόπο. Ίσως γι' αυτό κανένας ποδοσφαιριστής δεν ξέρει να μιλάει. Γιατί ΔΕΝ χρειάζεται. Όταν η μπάλα βγει από το γήπεδο, γίνεται απλώς αυτό που είναι: ένα πετσί γεμάτο αέρα κοπανιστό.

***
Και μιας και γυρίσαμε για λίγο στα θρανία και στα μπαλάκια, ας τελειώνουμε επιτέλους με τις πίπες. Εμπρός για παρτούζες! Με τις παρτούζες, εκτός του ότι η ευχαρίστηση δεν θα είναι προνόμιο ενός, θα υπάρχουν λίγοτερα ελεύθερα χέρια με κινητά να μαγνητοσκοπούν, ίσως και κανένα.

Ήταν μια καλή μέρα σήμερα, -μέχρι στιγμής. Ονειρεύτηκα ψάρια και είχαμε πέρκα. Πόσο πιο προφητικό μπορεί να είναι ένα όνειρο; Αν και τίποτα δεν έχει αλλάξει από χθες ή προχθές ή αντιπροχθές, αισθάνομαι πιο συγκεντρωμένος. Αισθάνομαι ότι μπορώ να αφιερώσω την προσοχή μου σε κάτι, χωρίς διακοπές. Ίσως η διατροφή να παίζει μεγάλο ρόλο τελικά. Σήμερα είναι η μόνη μέρα της εβδομάδας που δεν έχω φάει πατατάκια. Μέχρι στιγμής.

Ήταν μια καλή μέρα. Όχι για το σκυλί της τρελής απέναντι. Σήμερα η τρελή το ανάγκασε να φάει τα κακά του. Βγήκε ορεξάτη το πρωί στο μπαλκόνι, είδε ότι το δεμένο της σκυλί να τα έχει κάνει παντού, κι έμπηξε τις φωνές. Ήταν έτοιμη να σκοτώσει. Αντί γι' αυτό έβαλε το σκυλί της να TA φάει. Πόσο περισσότερο full of shit μπορεί να είναι κάποιος;

Ας αλλάξω θέμα. Έξι περίπου χρόνια μετά το Kid A έρχονται τα εννιά ξεχασμένα αδελφάκια του Idioteque. Σε πιο lo-fi εκδοχή αλλά με την ίδια αίσθηση αγωνίας, με πολύ αρμόνιο, drum machine και την ιδιαίτερη φωνή του Thom Yorke. Αν και ο Michael Jackson θα τραγούδαγε εξίσου ωραία, έστω ένα δύο ρεφρέν από αυτά, έτσι κλονισμένος και ετοιμόρροπος που είναι τον τελευταίο καιρό. Τα εννιά κομμάτια του Eraser ταιριάζουν απόλυτα με αυτή την αβέβαιη αίσθηση τέλους εποχής. Ευτυχώς, δεν είναι άλλος ένας δίσκος από αυτούς που όλοι εγκωμιάζουν αλλά κανείς δεν ακούει. Είναι ένας δίσκος που ακούγεται. Και δεν νομίζω ότι θα κουράσει κανέναν. Εγώ από τη μέρα που τον κατέβασα τον ακούω συνέχεια.

Και τώρα κάτι που μπορεί να το έχετε μυριστεί, ήδη, μέχρι τώρα. Τα παράθυρα μετακόμισαν. Η ίδια ιδέα, το ίδιο template, αλλά μόνο με contributors πια. Στείλτε e-mail στο parathyra AT gmail DOT com για να λάβετε πρόσκληση.

Οκ. Τα παράθυρα επέστρεψαν ελεύθερα και ανοιχτά όπως και πριν. Και έτσι θα παραμείνουν. Ευχαριστώ όσους συμπαραστάθηκαν στην αγωνία μας για τον προσωρινό χαμό τους. Θα παραμείνουμε ρομαντικοί και δεν πάρουμε ειδικά μέτρα ασφαλείας. Νομίζω ότι η βλακεία πρέπει να μάθει από τη στάση μας κι όχι το αντίθετο.

Οπλίστε τις μηχανές σας και φωτογραφήστε τη θέα από τα παράθυρά σας (του σπιτιού, του γραφείου, του αυτοκινήτου, του τρένου, του ξενοδοχείου...). Δεν χρειάζεται να είναι ειδυλλιακή. Βγάλτε αυτό που βλέπετε, παίξτε με το θέμα, αφιερώστε τις φωτογραφίες σας, μιμηθήτε το στυλ κάποιου άλλου. Διαδώστε την ιδέα σε φίλους σας σε όλο τον κόσμο. Σκοπός είναι να γίνεται με κάθε φωτογραφία, το πιο μπανάλ θέαμα στα μάτια του φωτογράφου, τροφή για ονειροπόληση στα μάτια του θεατή.

Υ.Γ. Και για όσους δεν κατάλαβαν, φωτογραφίζουμε τη θέα από τα παράθυρά μας... :Ρ

Αυτό διαβάζει όποιος μπαίνει στη διεύθυνση που ήταν τα παράθυρα.
Προφανώς σε κάποιον δεν άρεσε η ιδέα και ως μάγκας που είναι (όσο μάγκας μπορεί να είναι κανείς όταν μπαίνει σε ένα μπλογκ όπου το password βρίσκεται σε κοινή θέα) πήγε και έβαλε το άθλιο μύνημά του ακυρώνοντας όλο το υπόλοιπο μπλογκ. Προσωπικά, δεν θα ήθελα να μάθω τους λόγους που τον οδήγησαν σε αυτήν την πράξη. Ντρέπομαι για λογαριασμό του. Θα παρακαλούσα μόνο να επιστρέψει το password και ΌΛΟ ΤΟ ΥΠΌΛΟΙΠΟ ΜΠΛΟΓΚ άθικτο εις ένδειξη σεβασμού σε όσους έχουν ποστάρει εκεί.


UPDATE:



Επίδοξε hacker (ας γελάσω) μέτρα πόσο λίγο θα κρατήσει η χαρά σου. Τα παράθυρα ΤΩΡΑ ξεκινάνε.

Η Εθνική είναι επικίνδυνος δρόμος -για τα μυγάκια. Συνθλίβω δεκάδες μυγάκια κάθε φορά που βγαίνω στην Εθνική. Τη μια στιγμή φτερουγίζουν αμέριμνα πάνω από την άσφαλτο, την επόμενη έχουν γίνει αλοιφή πάνω στο παρμπρίζ. Αθόρυβα τα περισσότερα, με ένα ελαφρύ παφ, τα μεγαλύτερα από αυτά. Tι ήχο να βγάλει ο θάνατος ενός πλάσματος τόσο μικρών διαστάσεων; Διαπιστώνεις το χαμό τους από τον λεκέ που αφήνουν. Χθες, για παράδειγμα, ταξίδευα με το παρμπρίζ γεμάτo λεκέδες από τα ζουμιά τους. Συγκριτικά, το καλοκαίρι, αφήνει πιο πολλούς λεκέδες.

Θα διάβαζα με μεγάλη περιέργεια σχετική ανάλυση του φαινομένου από τον ελέφαντα.

Όπως και να'χει όμως, δεν είναι αυτό το θέμα του ποστ. ΔΕΝ ΕΧΩ ΘΕΜΑ. You know what I'm saying? Τελευταία, αισθάνομαι τις λέξεις να προηγούνται σαν άπιαστες αφηρημένες έννοιες. Κι αυτή είναι πάλι μια εικόνα από την Εθνική. Η φαντασία μου έχει στερέψει. Οι λέξεις αναπτύσουν φοβερές ταχύτητες. Έχουν μακριά και λεπτά πόδια γι' αυτό. Αν δεν είσαι εκεί λοιπόν, να τις αρπάξεις, να τις συνθλίψεις στο πέρασμά τους, θα φτερουρίζουν κοροϊδευτικά, πάνω στην οθόνη σου, για πάντα.

Βρίσκομαι χιλιάδες λέξεις μακριά από τον εαυτό μου. Κι η απόσταση όλο και μεγαλώνει.