run your house is on fire

send this smile


over


to you

posted by cheshire cat  # 02:51 1 Comments Links to this post

πολύ κακό για το τίποτα.
η αναμονή για την έναρξη του show ήταν μέρος του concept?

UPDATE : cat vs. casal
για τον φίλο casal που άνοιξε την κουβέντα στο blog του m.hulot.


η συνήθης επιφανειακή αντιμετώπιση μου για τα πράγματα ίσως να ξάφνιασε τον casal. χρησιμοποιώντας τη λέξη "τίποτα" δύο φορές σήμερα, σχετικά με το live των erasers, δεν επιχείρησα να πλήξω την προσπάθεια των παιδιών. ίσα-ίσα νομίζω ότι εννοιολογικά τουλάχιστον, το "τίποτα" δεν μπορεί να μην είναι κοντά στη φιλοσοφία ενός eraser. παίρνοντας το ρίσκο βέβαια να μην έχω καταλάβει εγώ τίποτα από όλα αυτά. πολύ πιθανό.

η λέξη που θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω αντί για τη λέξη "κακό" και να μην αναγκάζομαι τώρα να εξηγώ είναι "εντυπωσιασμός". πολύς εντυπωσιασμός για το τίποτα. και πολύ αναμονή για το τίποτα, τελικά. ποιος έχει μια ώρα και, να ξοδέψει περιμένοντας την έναρξη μιας συναυλίας; και ποιος έχει την όρεξη μέσα σε μια αίθουσα να εισπνέει τον καπνό των άλλων; αυτές είναι μερικές απορίες που δεν γεννήθηκαν αποκλειστικά στο συγκεκριμένο live. δεν νομίζω ότι είναι εντελώς άσχετες με το θέμα όμως. όποιος είναι διατεθιμένος να υποστεί τα παραπάνω, ανήκει στην κατηγορία του ποντικιού. κάτι που εμένα η φύση μου δεν μου το επιτρέπει :]

θα πρότεινα στο φίλο casal να δει πέρα από το πρώτο επίπεδο εντυπωσιασμού. μια live ταινία δεν μου λέει τίποτα. τι είναι μια live ταινία; είναι μια ταινία που αποτελείται από όλα τα στοιχεία μιας συμβατικής ταινίας (όπως πχ το σενάριο) αλλά γυρίζεται ζωντανά, μπροστά στα μάτια των θεατών; είναι κάτι άλλο; όταν επιχειρείς με μιας να σπάσεις όλες τις συμβάσεις κινδυνεύεις να μην καταφέρεις τίποτα.

και κάτι τελευταίο. ένιωσα εχθές, ότι οι erasers είχαν πάρει πολύ στα σοβαρά τους εαυτούς τους και λιγότερο την τέχνη τους, ενώ μάλλον το αντίθετο θα έπρεπε να συμβαίνει. αποτέλεσμα αυτού: η ασυνέπεια ως προς το χρόνο έναρξης.

φτιάχνω τσάι στην κούπα με τον bugs και τυλίγομαι με την καρώ κουβέρτα που μου έκανε δώρο η μαμά. το πρωί στο σπίτι κάνει κρύο. δεν ανάβουν τη θέρμανση. κι όταν κάνει πολύ κρύο, το σπίτι είναι σαν igloo. σήμερα το πρωί μεταξύ ύπνου και ξύπνου, άκουσα τον αέρα να περνάει από τον ακάλυπτο και να χτυπάει τα παράθυρα. όταν σηκώθηκα, βρήκα το πατάρι ανοιχτό, κι όταν σήκωσα τα ρολά, είδα νεράτζια πεσμένα στο έδαφος.

από το σαλόνι στην κουζίνα κι από την κουζίνα πίσω στο σαλόνι η διαδρομή είναι μικρή για να προλάβω να ξεκαθαρίσω στο μυαλό μου ποιος θα ήταν ο καταλληλότερος τρόπος ν΄αρχίσω τη μέρα. νιώθω τόσο ξεκούραστος που θα μπορούσα ακόμα και στο σούπερ μάρκετ να πάω για ψώνια. πίνω λίγο σιρόπι για το βήχα και πλένω τα πιάτα. το πλύσιμο των πιάτων είναι πάντα ένας τρόπος να βάζεις τάξη στο μυαλό σου. στη βιβλιοθήκη έχει μαζευτεί λίγη σκόνη, καλό θα ήταν να την σκουπίσω. το φωτάκι του πλυντηρίου αναβοσβήνει, η πλύση τελειώσε, καλό θα ήταν να την απλώσω.

ένας νεαρός περνάει αργά έξω από παράθυρο, νομίζω κουτσαίνει, αλλά σίγουρα ξύνει το κεφάλι του. φαγούρα ή έλλειψη ιδεών;

ότι χωρίς το μόνιτορ τα blogs ξαναγυρνούν στην πραγματική τους διάσταση. ξαναγίνονται δηλαδή μικροσκοπικές κουκίδες μέσα στον κυβερνοχώρο που το πιο πιθανό είναι να μην προσέξεις, να προσπεράσεις, να αγνοήσεις.

ένα blog είναι τόσο ασήμαντο όσο και ο blogger που το τρέχει. αλλά χου κέαρς όταν έχεις φίλους όβερ, κινέζικο στο κουτί, τον καινούριο δίσκο των clap your hands say yeah! και το live του Alva Noto να περιμένεις αύριο;

ηλεκτρονικού ροχαλητού, συνοδεία λούπας από το fm3 buddha machine. πάτα το play και ξαναπάτα το play και ξαναπάτα το play και ξαναπάτα το play και ξαναπάτα το...

more of 666 pictures here.

στην αρχή δεν είχα ιδέα αν ήταν λίγα ή πολλά. 7 ευρώ για την 90άρα και 5 ευρώ για την 60άρα θα τα έδινα αν είχα μαζί μου τις αυθεντικές κασέτες που ήθελα να μου αντιγράψει ο κύριος πίσω από το ταμείο.

ο κύριος πίσω από το ταμείο, έχει κατάστημα με σιντί στη γειτονιά. έχει επίσης τεράστια μπάκα, και μονοκόμματο λαιμό. για πολύ καιρό νόμιζα ότι το κατάστημα ήταν απλά κλειστό. ότι ήταν μαγαζί-φάντασμα, από αυτά που εφοδιάζονται, υποτίθεται, οι πλανόδιοι πωλητές πειρατικών σιντί. ποτέ δεν είχα δει κανέναν να περνάει το κατώφλι του. και είναι λογικό, αφού στη βιτρίνα του βλέπεις μόνο τον ύμνο της αεκ, τον ύμνο του παο, μάλλον και του θρύλου αλλά δεν τον έχω προσέξει. από μακριά όλα αυτά τα εξώφυλλα θυμίζουν δίσκους σουκ μουσικής. τα χρώματα ξεθωριάζουν από τον ήλιο και ενοποιούνται όλα προς το κίτρινο.

κι όμως όταν έσπρωξα την πόρτα, προς μεγάλη μου έκπληξη άνοιξε. και προς μεγάλη μου έκπληξη, ο κύριος πίσω από το ταμείο, σηκώθηκε και ήρθε μπροστά από το ταμείο. δεν πλησίασε όμως αρκετά για να εξακριβώσω την υποψία μου. αν αναπνέει ή όχι, βαριά.

βγαίνοντας μόνο σκέφτηκα, ότι τόσα λεφτά: 30 ευρώ περίπου για τέσσερις 90 άρες, δεν έχω δώσει τους τελευταίους έξι μήνες -συνολικά- για μουσική. παραλίγο να μ' έπιανε κορόιδο. όταν δεν έχεις τι άλλο να κάνεις πίσω από το ταμείο, από το να χάνεις την ευκινησία σου και να παχαίνεις, νομίζω ότι πρέπει να ρίχνεις τις τιμές.

χθες, το βράδυ, στρίβωντας το μουστάκι μου πριν με πάρει ο ύπνος, ονειρευόμουν ότι θα εξαφάνιζα τον κόσμο. θα πήγαινα λέει σήμερα στο γραφείο και δεν θα ήταν κανείς. θα περπατούσα στο έρημο εμπορικό κέντρο και οι γυάλινες βιτρίνες θα αντανακλούσαν το είδωλό μου. θα έφτανα και στην είσοδο του κτηρίου, η οποία θα ήταν κλειστή. θα έκανα μεταβολή. θα ξαναγυρνούσα στο σπίτι για να πέσω πάλι για ύπνο.

σήμερα το πρωί έκανα 3 φορές snooze, με αποτέλεσμα να προλάβω το λεωφορείο στο τσακ. πίσω από τις γυάλινες βιτρίνες του εμπορικού δεν υπήρχε ψυχή. χμμ... στην είσοδο όμως του κτηρίου, ο θυρωρός ταξινομούσε την αλληλογραφία. ένιωσα προφήτης όσο κι ένα κολοκυθάκι. καλημέρα, χρόνια πολλά.

στον δεύτερο έκλεισα το ipod, ο τρίτος ήταν περιέργως γεμάτος καλώδια και στον τέταρτο είδα τον πρώτο άνθρωπο, ο οποίος εξαφανίστηκε αστραπιαία σε μια εσοχή του διαδρόμου. δεν το πίστευα στην αρχή. στην τρίτη όμως προσπάθεια συνειδητοποίησα ότι η ξύλινη πόρτα για τα γραφεία μας ήταν όντως κλειδωμένη.

κοντοστάθηκα για λίγο στις σκάλες, αλλά μετά είπα: αυτό είναι, έπιασε!, ας πάω για κούρεμα τώρα. μαλακία. ήταν κλειστά.

τώρα από τα βεγγαλικά δεν τρίζουν μόνο τα τζάμια, αλλά και η καρέκλα μου. ευχές.