Text is linear
Text is unlinear
Text is said to be unlinear
Text is often said to be unlinear
Text is unlinear when written on paper
Digital text is different.
Digital text is more flexible.
Digital text is moveable.
Digital text is above all…hyper.
Digital hypertext is above all…
hypertext is above all…
hypertext can link
hypertext can link
here
here
or here…
virtually anywhere
anywhere virtually
anywhere virtual
The WayBack Machine
http://yahoo.com
Take Me Back
Oct 17, 1996
Yahoo
View Source
Most early websites were written in HTML
HTML
HTML was designed to define the structure of a web document.
p is a structural element referring to “paragraph”
LI
LI is also a structural element referring to “List Item”
As HTML expanded, more elements were added.
Including stylistic elements like B for bold and I for italics
Suck elements defined how content would be formatted.
In other words, form and content became inseparable in HTML
Digital Text can do better.
Form and content can be separated.
http://www.cnn.com
RSS XML
View Source
XML was designed to do just that.
http://www.cnn.com/?eref=rss_topstories
same with
CNN.com
and
and virtually all other elements in this document.
They describe the content, not the form.
So the data can be exported,
free of formatting constraints.
Latest News
Anthro Blogs (124)
Savage Minds
8apps: Social Networking for Productive People
WORLD CHANGING ANOTHER WORLD IS HERE
Antrho Journals (124)
University of California Press
Journals Digital Publishing
Current Anthropology
AESonline.org
Google
With form separated from content, users did not need to know complicated code to upload content to the web,
I’m Feeling Lucky
Create Blog
Name Your Blog
Beyond Etext
http://beyondetext.blogspot.com
Choose a template
Your blog has been created!
Monday, January 29, 2007
Hello World!
POSTED BY PROFESSOR WESCH AT 8:14 PM 0 COMMENTS
There’s a blog born every half second
and it’s not just text…Search
YouTube
Broadcast Yourself
This is a video response to The Beauty of Being Human
flickr
Ahoy mwesch!
Upload Photos
Anthropology club
Created by you.
KSU Anthropology club
Club Photos
Google
XML facilitates automated data exchange
two sites can “mash” data together
flickr maps
I’m Feeling Lucky
Limelight
Fluffy and white
Brushy Creek
Tokyo Delve’s Sushi B..
Who will organize all of this data?
TAG
del.icio.us
digital ethnography hypermedia anthropology
save
Who will organize all of this data?
We will.
You will.
Google
XML + U & Me create a database-backed web
a database-backed web is different
the web is different
the web
we are the web
I’m Feeling Lucky
WIRED
We Are the Web
by Kevin Kelly
“When we post and then tag pictures
teaching the Machine to give names,
we are teaching the Machine.
Each time we forge a link,
we teach it an idea.
Think of the 100 billion times per day humans click on a Web page
teaching the Machine”
the Machine
Diigo
Highlight
Highlight and Sticky note
Mwesch’s private note
the machine is us
Digital text is no longer just linking information…
Hypertext is no longer just linking information…
The Web is no longer just linking information…
The Web is linking people…
Web 2.0 is linking people…
…people sharing, tracing, and collaborating…
Wikipedia
Web 2.0
edit this page
We’ll need to rethink a few things…
We’ll need to rethink copyright
We’ll need to rethink authorship
We’ll need to rethink identity
We’ll need to rethink ethics
We’ll need to rethink aesthetics
We’ll need to rethink rhetorics
We’ll need to rethink governance
We’ll need to rethink privacy
We’ll need to rethink commerce
We’ll need to rethink love
We’ll need to rethink family
We’ll need to rethink ourselves.
Tanya Witherspoon
Wichita State University
what's the video
here.
χάνω τη στάση μου τις πιο ακατάλληλες στιγμές. μπορεί να κατουριέμαι και να χάσω τη στάση μου. μπορεί να έχω αργήσει στο ραντεβού και να χάσω τη στάση μου. μπορεί να είναι νύχτα, να νυστάζω και να χάσω τη στάση μου. μπορεί να βρέχει, να μην έχω ομπρέλα και να χάσω τη στάση μου. μπορεί να έχω χάσει το δρόμο μου και να χάσω τη στάση μου.
ή, μπορεί, επειδή στη στάση μου κατεβαίνει η όμορφη του τρόλλεϋ, να χάσω τη στάση μου και μαζί, κάθε ευκαιρία για "λίγο ακόμα". η όμορφη του τρόλλεϋ πάντα ξέρει ότι την παρακολουθείς. όταν την κοιτάζεις από πίσω σε κοιτάζει κι εκείνη. όταν μπαίνεις στο τρόλλεϋ και είναι ήδη μέσα, εκείνη σου λέει αν θα καθήσεις ή αν θα σταθείς όρθιος και σε πιο σημείο. ακόμα κι αν δεν σε έχει δει.
η κοτσίδα της σε κατευθύνει: υπάρχει μια κενή θέση απέναντι, έλα. κι εσύ υπάκουος πας. και κοιτάζεις. γιατί όλα: μύτη, μάτια, φρύδια, στόμα, είναι τοποθετημένα στο πρόσωπο της ωραίας του τρόλλεϋ, για να τα κοιτάζεις προσποιούμενος ότι δεν τα κοιτάζεις. ότι τυχαία γύρισες το κεφάλι προς το παράθυρο να κοιτάξεις έξω. α, να ένα κτήριο... κι εκείνη τυχαία επίσης, μορφαρμός του προσώπου τάχα, δαγκώνει το κάτω χείλος της. κι όταν σηκωθεί για να κατέβει στην επόμενη, μέσα σου λες: τι κρίμα που δεν κατεβαίνουμε στην ίδια. κι επίτηδες τα πόδια σας ακουμπάνε καθώς πηγαίνει προς την πόρτα. κι επίτηδες δεν γυρνάει το κεφάλι. ξέρει όμως ότι η κοτσίδα της σου χαμογελάει. και μες την απελπισία σου της χαμογελάς κι εσύ, ενώ ταυτόχρονα το τρόλλεϋ σταματάει, οι πόρτες ανοίγουν, διαπιστώνεις ότι είναι η στάση σου κι ότι άλλος εκτός από την όμορφη δεν κατεβαίνει, ενώ θα έπρεπε να ήσουν εσύ αυτός.
η επόμενη στάση είναι ήδη πολύ μακριά. όσο κοντά κι αν είναι. γιατί ο κόσμος είναι μεγάλος, όσο μικρός κι αν είναι. και οι δρόμοι πολλοί, όσο λιγοστοί κι αν είναι. κι αυτή η πόλη άχρηστη: μπαίνει ανάμεσά μας.
βρήκαμε το δράκο χαμένο μέσα στο πλήθος με τις κάμερες. βαριέσαι γρήγορα όταν βλέπεις μόνο σβέρκους και μαντεύεις μόνο ότι αυτά τα μαρούλια που κρέμονται από τις πόρτες των καταστημάτων είναι μάλλον για το δράκο και για το γούρι.
γυρίσαμε και περπατήσαμε στη λέστερ σκουέαρ. ένα σμήνος πουλιών, που κανείς δεν πρόσεξε, σηκώθηκε κι έκανε μια φορά το γύρω της πλατείας. και μετά άλλη μία. ίσως και μια τρίτη. αλλά κι από 'κει φύγαμε.
είμασταν στο δρόμο για το πάρκο. περπατήσαμε οδούς, στρίψαμε οδούς, κατεβήκαμε την υπόγεια διάβαση και φτάσαμε. η γεωμετρία των γυμνών κλαδιών των δέντρων το χειμώνα είναι από τις πιο όμορφες εικόνες. οι λευκοί κύκνοι στη λίμνη με τα γυμνά δέντρα στο φόντο είναι άλλη μία από τις πιο όμορφες εικόνες.
εκεί απαλαχτήκαμε κι από τη φωτογραφική. τελείωσε η μπαταρία. θα μπορούσαμε να χαζέψουμε κι άλλο στο πάρκο. να περπατήσουμε άσκοπα ή να πιούμε τσάι. θα μπορούσαμε όμως και να πάμε προς το πορτομπέλο. μια μπανάνα για το δρόμο και τους τίτλους των tabloids. η britbey spears, η ξυριστική της μηχανή και ο καθρέφτης της σε όλα τα εξώφυλλα. τώρα που έγινε μανούλα είναι πιο hot από ποτέ.
μήπως να κάναμε το μπρόκολο σούπα; ναι! και να βουτήξουμε ζυμωτό ψωμί από φούρνο. που θα βρούμε φούρνο; κάπου προς το σπίτι ίσως είναι ένας ανοιχτός.
το βράδυ πέφτει το σκοτάδι και τα δέντρα μικραίνουν. τα πουλιά στέκονται ακίνητα στον αέρα και γυαλίζουν, γι'αυτό λέμε ότι έχει αστέρια ο ουρανός. όταν τα πουλιά δεν φαίνονται, δεν έχει αστέρια ο ουρανός. εμείς, πέφτουμε για ύπνο με πυτζάμες.
εχθές, πριν προλάβω ακόμα να αποκοιμηθώ μια μηχανή μπήκε σε λειτουργία. το σπίτι σειόταν και άκουγα ένα-ένα τα ξύλα του πατώματος ενα ξεριζώνονται και ν' ακολουθούν, από μια τρύπα στη στέγη, την ίδια πορεία στον αέρα, με τα κεραμίδια.
η μηχανή αγκομαχώντας και βουίζοντας άλεθε τους τοίχους. λειτουργούσε σαν ανεμοστρόβιλος. ρούφαγε πρώτα τις πόρτες, τα κάδρα, όλα τα βιβλία στη βιβλιοθήκη κι όταν τα κατάπιε αυτά έφαφε τους τοίχους. πρώτα τον αποκάτω όροφο και μετά το δικό μας. δεν κατάλαβα όμως πως και ποια στιγμή ακριβώς ανέβηκε την εσωτερική σκάλα.
το περίεργο είναι πως το πρωί είναι πάλι όλα στη θέση τους. τα ίδια ψηλά δέντρα και τα ίδια χαρούμενα πουλιά, τα ίδια πατώματα και οι ίδιες σκεπές. τα βιβλία στα ράφια και τα κάδρα στους τοίχους. ακόμα και τα άπλυτα πιάτα στον νεροχύτη, είναι ακόμα εκεί. το μόνο που μαρτυρά το πέρασμα της μηχανής είναι ίσως οι αναποδογυρισμένες μου παντόφλες και το παραπεταμένο πατάκι στο μπάνιο.
ένα σκυλί περπατά σαν τον κάβουρα. στην προσπάθεια του να προλάβει τις μυρωδιές που προηγούνται, γέρνει προς τα αριστερά. τα πόδια του κινούνται σαν δαγκάνες, το πεζοδρόμιο γίνεται βράχος το κύμα πλησιάζει, σε λίγο ο κάβουρας θα εξαφανιστεί. ή τελικά, από τη φόρα του το σκυλάκι, θα πέσει πάνω στη μεγάλη διακοσμητική ξύλινη γλάστρα και θα έρθει στα ίσια του. ο κόσμος: ένα μεγάλο καρούμπαλο.
το λουράκι του είναι μπλε. το κρατάει ένας ηλικιωμένος.
έπεσα για ύπνο με τον ενθουσιασμό κάποιου που φεύγει για ταξίδι. χώθηκα κάτω από το πάπλωμα και έσβησα το φως με χαμόγελο. ξεκινάμε! οι μηχανές είχαν μπει σε λειτουργία, αύριο θα ήταν μια άλλη χώρα.
η απογοήτευση χτύπησε με το ξυπνητήρι στις 8. τι κρίμα, δεν είχα κουνηθεί ρούπι. μόνο το σεντόνι είχε γίνει μπάλα σε κάποιο άλλο σημείο του κρεβατιού. κι έξω ήταν ήδη μέρα. εκτός από το φως, άκουγα και τις φωνές ανθρώπων στον ακάλυπτο.
αργότερα κατάλαβα πως αυτό που νιώθω όλη μέρα, μοιάζει με κάποιον που μένει νηστικός ενώ φαΐ υπάρχει.