run your house is on fire

κατεβήκαμε στο δρόμο, από τις σκάλες, χωρίς να μιλάμε. ένιωθα ότι μοιραζόμασαν τις ίδιες ενοχές, αλλά μπορεί και όχι. στο κάτω-κάτω ο δ. είχε πείσει αυτόν το βλάκα, στον τέταρτο όροφο του νοσοκομείου, να κόψει το πουλί του. του έλεγα να μην το κάνει, ότι θα βρούμε τον μπελά μας, αλλά αυτός επέμεινε κι έτσι το πουλί του βλάκα έπεσε σαν κουράδι μέσα στο λευκό νιπτήρα. ο δ. δεν μπορούσε να συγκρατήσει τα γέλια του. ήταν λίγο αρρωστημένο.

ξαφνικά η βλακεία είχε πάρει τεράστιες διαστάσεις. είχε γίνει μια ξένη χώρα κι εγώ ήμουν ο επισκέπτης που δεν μιλάει τη γλώσσα. πράγμα που μ' έκανε να νιώθω άβολα. κάποιος, 4 ορόφους παραπάνω, άδειαζε από το αίμα του κι εμείς, βγαίναμε κακήν κακώς από την αυτόματη πόρτα του νοσοκομείου. για μια στιγμή πίστεψα πως όλα είχαν τελειώσει. στο απέναντι πεζοδρόμιο ήταν που όλα άρχιζαν όμως. πρώτα εξαφανίστηκε ο δ. τον πήρανε. κι από την ταραχή μου, που προσπαθούσα να καλύψω πίσω από μια μάσκα αδιαφορίας, δεν γύρισα να κοιτάξω. λίγα βήματα πιο κάτω, ένιωσα κι εγώ το μαλακό χέρι στην πλάτη να με ακινητοποιεί. ακολουθήστε με.

το ανακριτκό βανάκι ήταν παρκαρισμένο έξω από ένα φαστφουντάδικο. υπήρχαν γυναίκες εκεί που χαμογελούσαν και ήταν έτοιμες ν'ανοίξουν την αγκαλιά τους και τα πόδια τους για να με κάνουν να αισθανθώ λίγο καλύτερα. έπρεπε να φάω κάτι, ή να βγω από αυτό το όνειρο. από ευγένεια, ή επειδή ο αστυνομικός διάβαζε τις σκέψεις μου με ρώτησε: θέλεις κάτι από τα everest; η διαδικασία θα πάρει ώρα και μπορεί να πεινάσεις. μια σπανακόπιτα.

στα πρώτα είκοσι δευτερόλεπτα του δίσκου, πίστεψα ότι ο jamie t είναι άλλο ένα σκουπίδι της britpop. ένιωσα σχεδόν να με παίρνουν τα σκάγια, καθώς δεν τραγουδούσε, αλλά έφτυνε τις λέξεις. η εικόνα που ξεπήδησε αστραπιαία με την εισαγωγή του πρώτου τραγουδιού ήταν σάπια δόντια και κακή αναπνοή. ποιος θέλει ν' ακούσει, μέχρι τέλους, έναν δίσκο που ζέχνει ;

μερικές φορές βγάζω γρήγορα συμπεράσματα.

την επόμενη, πριν σβήσω οριστικά το panic prevention από τον σκληρό μου, αποφάσισα με μισή καρδιά, να του δώσω μια δεύτερη ευκαιρία. και με τα καινούρια μου ακουστικά στο λεωφορείο για το σπίτι το γρήγορο preview που είχα προβλέψει, μετατρπάπηκε σε κανονική ακρόαση του δίσκου. μείον τα δύο πρώτα τραγούδια. από τότε, μάλλον τα ακουστικά έχουν βαρεθεί περισσότερο να παίζουν jamie t. το panic prevention είναι η πρώτη μου επιλογή στο ipod. και όταν τελειώνει, το πιο πιθανό είναι να το ξαναβάλω. όπως τώρα: calm down dearest. για τρίτη φορά.

όλα αυτά δεν τα λέω για ν'αποδείξω πόσο σημαντικό είναι να μην βγάζουμε γρήγορα συμπεράσματα. έτσι κι αλλιώς τα δύο πρώτα τραγούδια του δίσκου είναι άθλια και θα μπορούσαν να είχαν παραλειφθεί. όλα αυτά τα λέω γιατί πολλές φορές ο αριθμός ακροάσεων μετράει περισσότερο και από τη βαθμολογία του pitchfork.

είναι μερικές ταινίες που δεν έχω, μέχρι στιγμής, βαρεθεί να βλέπω. ο silent stelios θέλησε να μάθει ποιες είναι αυτές. ιδού λοιπόν μια πρόχειρη λίστα.


Nothing seems to make sense anymore.

That rug really tied the room together.

I can't relate to 99% of humanity.

Yuki: No, I'm gonna meet mommy at the station.
Kyoko: She's not coming home today.
Yuki: I'm sure she's coming home today.

Do you remember your dreams?
Sometimes.

You is talking loco and I like it!

On n'est pas bien là, hein? Au frais? Décontractés du gland?

υπάρχουν κι άλλες ταινίες που μ'αρέσουν. ας πούμε του Jim Jarmusch μου αρέσουν όλες οι ταινίες. οι ταινίες του Tarantino μου αρέσουν επίσης. του Lynch. τελευταία όμως, τα αγαπημένα μου είδη είναι τα ντοκιμαντέρ, τα κινούμενα σχέδια και οι κωμωδίες. σίγουρα δεν έχω δει όλες τις ταινίες που θα μπορούσαν να μου αρέσουν. σίγουρα αν γίνει το ίδιο παιχνίδι του χρόνου η απάντησή μου να είναι διαφορετική.

υπάρχουν, γενικώς, ένα σωρό ταινίες. τα video club είναι γεμάτα. κι αυτός είναι ένας από τους λόγους που δεν πηγαίνω συχνά. δεν έχω χρόνο για χάσιμο. στο video club νιώθω λίγο όπως ο πρωταγωνιστής του Million Dollar Hotel, που πήγαινε και χάζευε τα βιβλία στα ράφια ενός βιβλιοπωλείου. ήθελε να διαβάσει ένα βιβλίο αλλά δεν ήξερε ποιο θα ήταν το σωστό βιβλίο γι'αυτόν. δεν ήξερε από που να αρχίσει. γι'αυτό μ'αρέσει να βλέπω ταινίες που μου προτείνουν άτομα που εμπιστεύομαι. μου αρέσει ακόμα περισσότερο όταν μου τις κάνουν δώρο σε πολυτελή κασετίνα. χεχε.

υ.γ. σήμερα πάντως πέρασα από το video club. πήρα το "κακό¨ και λέω να το βάλω μέχρι να με πάρει ο ύπνος...

Μπορεί να το γνωρίζετε μπορεί και όχι, αλλά πολλοί από τους ασθενείς που χρήζουν χημειοθεραπείας δεν χωράνε στο νοσοκομείο Αγ. Σάββας. Άλλοι μένουν σε ξενοδοχεία, άλλοι αναγκάζονται να κοιμούνται ακόμα και στις αίθουσες αναμονής του νοσοκομείου. Αυτό πρέπει να αλλάξει. Αν έχετε πολλά λεφτά, μπορείτε να κάνετε δωρεά ένα ολοκαίνουριο πιο ευρύχωρο νοσοκομείο και να γίνετε όνομα στάσης.

Αν δεν έχετε λεφτά, μπορείτε να έρθετε στις εκδηλώσεις διαμαρτυρίας που ξεκινούν την κυριακή 18 μαρτίου με ένα 7ωρο c(a)ncert συμπαράστασης. Η είσοδος είναι ελεύθερη και θα παίξουν τα συγκροτήματα:

WILD HONEY, MODEL SPY, ΜΗΤΕΡΑ ΦΑΛΑΙΝΑ ΤΥΦΛΗ, LOLEC, CALLAS, SUN RAIN IN LIFE, ABSENT MINDEAD, ZEBRA TRACKS, MODREC, PEEKAY TAYLOH, MARY AND THE BOY, VICTORY COLLAPSE.

Το c(a)ncert θα γίνει πίσω από το Νοσοκομείο Ελπίς (Αμπελόκηποι), στην Πλατεία επί των οδών Κεδρινού και Κυρίλλου Λουκάρεως από τις 17:00 – 24:00.

κάθε μέρα υπόσχομαι στον εαυτό μου να μην ανάψω τον υπολογιστή γυρνώντας αργά στο σπίτι. υπόσχομαι στον εαυτό μου να κοιμηθώ νωρίς. αλλά κάθε βράδυ αθετώ την υπόσχεσή μου. ανάβω τον υπολογιστή και κατά συνέπεια κοιμάμαι αργά. γνωρίζω όμως καλά τι γίνεται κάτω από το πάπλωμα μου ανά πάσα στιγμή. υπάρχει ένας λόγος παραπάνω σήμερα που πατάω το power: ο καινούριος δίσκος των CocoRosie στον σκληρό. ένα μαζεμένο κουβαράκι 45,3 ΜΒ από 12 τραγούδια. ακολούθησα το μίτο του όλη μέρα χθες. και κάθε φορά χανόμουν στα λόγια του werewolf. όπως και τώρα. δεν ξέρω τι λένε κι αν είναι φυσιολογικά πράματα αυτά. έχω όμως μια εικόνα στο μυαλό μου: τις cocorosie να στέκονται αγέρωχες σε ένα ύψωμα. ο αέρας κινεί τις άκρες των μαλλιών τους και τα μακρυά στάχυα στα πόδια τους. διακρίνω το σπίτι τους στο βάθος. είναι πολύ μικρό. έχουν διανύσει αρκετή απόσταση και δείχνουν να ανακτούν για λίγο τις δυνάμεις τους με λυγισμένο το γόνατο κι ακουμπισμένες στα μπαστούνια τους. η bianca στρίβει το μουστάκι της, η sierra στερεώνει δυο καινούρια δάκρυα στο μάγουλό της. σε λίγο δεν θα κοιτάζονται, ούτε θα μιλάνε. μιά σελίδα είναι έτοιμη να γυρίσει στον ανοιχτό σαν τεράστιο τόμο με κιτρινισμένες άκρες, ορίζοντα. χεράκια, που δεν φαίνονται, ενώνονται. δαχτυλάκια μπαίνουν μέσα σε άλλα δαχτυλάκια. και άλλα γόνατα λυγίζουν. είναι η ώρα της προσευχής. δεν είναι και λίγο που έφτασαν ως εδώ. με την επιμονή εντομολόγου περασμένου αιώνα έχουν καταφέρει να χαρτογραφήσουν τον κόσμο τους από την μπανιέρα ως την άκρη του γκρεμού. επιβάτες στην μπανιέρα τους, μικρά ζώα με μάσκες στο πρόσωπο, ταξιδεύουμε τώρα από κατακλυσμό σε κατακλυσμό. σώζουμε ό,τι σώζεται κι ό,τι μπορεί να χωρέσει. ό,τι μπορεί να γίνει πολύ μικρό για να χωρέσει και να μην χαθεί.

ανάμεσα σε αυτό και το προηγούμενο ποστ παίζει ένας δίσκος. το DIY or DIE των The Callas. από τη δευτέρα που τον έχω στα χέρια μου τον παίζω συνέχεια... μμμ... ααα... ε, ναι είναι καύλα. είναι ένας δίσκος που έχει φτιαχτεί μέσα στο διάστημα μιας ανάσας, χωρίς τίποτα περιττό: δερμάτινα αξεσουάρ με καρφιά, ή άδεια τσιγκάκια μπύρας. μόνο δίλεπτα, κατά μέσω όρο τραγουδάκια, που διατηρούν το κέφι τους, χωρίς ψευτοκουλτουρέ προεκτάσεις, με αποτέλεσμα να μπορείς να τα παίζεις στο repeat μέχρι να τα λιώσεις. εν, ολίγοις: επιτυχία.

όπως επιτυχία ήταν και τα εγκαίνια της έκθεσης part time punks, απ' όπου και οι φωτογραφίες. όποιος δεν ήταν εκεί έχασε. κι όποιος ήταν εκεί, αλλά δεν κατούρησε, έχασε το καλύτερο...