run your house is on fire

shit I saw and try to remember.

Shit I saw:

22.7
!!! (they cast a monster shadow over the 3-days festival)
Fisherspooner (double chin)

Guillaume & The Coutu Dumonts (he made deadbeat dance)
Deadbeat (he made everybody dance)

23.7
Dani Joss (very late 90s)
FM3 (who’s up for a new game?)
Alexander Hacke feat. Danielle De Picciotto (Circo medrano. Somebody tell his «beatiful wife» to go do the dishes)
Signal (the bomb)

24.7
Mum (tak)
AGF (turn it down a bit, we’re trying to get some sleep here!)
Larry Gus (feel the hit)


Shit I wish I haven’t missed:

Spyweirdos & Floridis & Mourjopoulos
Francisco Lopez
Keene
Neon (πρόλαβα μόνο λίγο στο τέλος)
Dat Politics
Brinkmann
Pamela Kurstin

περιμέναμε να ξαναβγεί ο m.ward στο δεύτερο μέρος της συναυλίας προχθές στο ηρώδειο. φάγαμε στη μάπα όλα τα τραγούδια της nora jones (έχει πολλά η άτιμη) και περιμέναμε, περιμέναμε...

με πόνεσαν εμένα σχεδόν οι γάμπες μου από τα τακούνια που εκείνη φόραγε στη σκηνή. κι αυτό το μάρμαρο... η αίσθηση ότι ο κώλος μου είχε γίνει επίπεδος με ακολούθησε μέχρι τα εξάρχεια. στριμωχτήκαμε σε 4 θέσεις 5 άτομα.

μεγάλη πλάκα είχε ο κιθαρίστας που έμοιαζε με τον garry moore σε gay καραφλή έκδοση. πέταγε τη γλώσσα έξω και κουνιόταν σαν σαύρα σε ζεστό τηγάνι κάθε φορά που έπαιζε σόλο.

κι όταν τελικά βγήκε ο m. ward πανηγύρισα από τη χαρά μου. είναι επειδή δεν ήξερα ότι είχαν απομείνει μόνο 2 τραγούδια τα οποία θα συνόδευε απλά με την κιθάρα του και κάποια δεύτερα φωνητικά...

ΣK στο πόρτο χέλι μέρος 2ο.

Σίγουρα η Ναταλία και η Έλενα έφτασαν σπίτι τους πριν από μας το Σάββατο το πρωί. Η Έλενα από τη Μόσχα και η Ναταλία από το Βλαδιβοστόκ (Βλαδιβοστόκ; Βλαδιβοστόκ!) δουλεύουν στις Μούσες Free Style Dance Oriental στο Πόρτο Χέλι. Όταν μπήκαμε, ξημερώματα Σαββάτου, ο χορός στη μπάρα είχε τελειώσει, αλλά η Έλενα είχε μείνει με τα ρούχα της δουλειάς. Τι κάνεις εδώ τη ρώτησα, με το πιο αφελές χαμόγελο του κόσμου, χορεύεις εκεί πάνω; κι εκείνη, μ' ένα επίσης πλατύ χαμόγελο, τράβηξε μόνο το λάστιχο στο σλιπάκι της, δηλώνοντας το προφανές.

Κι εμείς πως βρεθήκαμε εκεί; Και που είναι το σπίτι τώρα; Έχω βρεθεί από το πίσω κάθισμα στη θέση του οδηγού και δεν ξέρω ποιο δρόμο να πάρω για να βγω σπίτι. Τα παιδιά έχουν πεθάνει στο πίσω κάθισμα. Κουβαλάω δύο πτώματα που αναπνέουν γι' αυτό και δεν ανησυχώ. Στρίβω στη στροφή που πρέπει, βρίσκω το Galaxy Hotel, κάπου εδώ είμαστε σκέφτομαι, αλλά ο τηλεφωνικός θάλαμος με τις βουκαμβίλιες, άφαντος. Ήταν η μόνη οδηγία που θυμόμουν. Ίσως και να ήταν δημιούργημα της φαντασίας μου.

Μια στροφή παραπάνω, μια στροφή παρακάτω, χάθηκα εντελώς και βρέθηκα να κάνω κύκλους που δεν έβγαζαν πουθενά. Αν το αυτοκίνητο ήταν στυλό, το κομμάτι του χάρτη γύρω από την οδό Αγάπης (εκεί ήταν το σπίτι, όπως έμαθα αργότερα) θα είχε πολλές μουντζούρες.

Θα μπορούσα να πάρω όποια κατεύθυνση ήθελα, μέχρι να μείνουμε από βενζίνη. Τελικά πάρκαρα σε μια σκιά και περίμενα τα παιδιά να ξαναγυρίσουν στον κόσμο των αισθήσεων. Φτάσαμε σπίτι γύρω στις 12 το μεσημέρι χτυπώντας την κόρνα από τη χαρά μας. Την υπόλοιπη μέρα ήμουν πεθαμένος. Πάνω σε μια καρέκλα, σε μια ξαπλώστρα, οπουδήποτε...

το σουκού ξεκίνησε στο πίσω κάθισμα ενός audi station wagon 2.600 κυβικών εκατοστών, μ' ένα shaker με ρούμι red-bull-σου-δίνει-φτερά στο χέρι. τρέχαμε με 200χλμ/ώρα που σημαίνει ότι δεν γινόταν να περάσουμε απαρατήρητοι. και δεν περάσαμε. η τροχαία μας σταμάτησε κάπου κοντά στην Kόρινθο. το αυτοκίνητο έβγαζε καπνούς την ώρα που σταματήσαμε -τέτοια φόρα είχαμε πάρει- κι οι μπάτσοι δεν κατάλαβαν καν ότι είμαστε μόνιμοι κάτοικοι ελλάδος. ούτε ότι τρέχαμε τόσο. μιλάγαμε μεταξύ μας στα αγγλικά. και κοιταζόμασταν σε φάση τώρα την κάτσαμε. ένας απ' αυτούς είπε μόνο: γιου γουιλ χαβ πρόμπλεμς γουίθ γκρίνπις. δείχνοντας το καπώ που κάπνιζε.

την ώρα που συμπλήρωναν την κλήση (κάποιου άλλου οδηγού, για υπερβολική ταχύτητα!) έσκασε το φλας της φωτογραφικής μου. ο ένας από τους δύο σήκωσε το κεφάλι και ρώτησε τον άλλο: ρε, τι κάνει αυτός, ρε; κι ο άλλος γύρισε σε μένα. γιουροπίαν γιούνιον ε; ολ τουγκέδερ. πράγμα που δεν κατάλαβα τι σήμαινε, αλλά είπα να το παίξω καλός. λίσεν, του λέω, φώτο ντιλίτ οκ? ντιλιτ. νο φώτο. σιγά μην νο φωτο. τους έβγαλα χωρίς φλας σε διαφορετικές στάσεις από μακρυά. έτσι για γούρι. γιατί ήταν κατά κάποιο τρόπο γουρλήδες. στα 0,25 που είναι το όριο του αλκοτεστ. είχαμε 0,24.

συνεχίσαμε το ταξίδι μέσα στη νύχτα και μέσα στις στροφές. με πήρε ο ύπνος σε πολλά σημεία. όταν οι άλλοι είχαν βγει σε κάποιο σημείο να αγναντέψουν τη θέα και να τεντώσουν τα πόδια τους, πετάχτηκα. νόμιζα ότι είχαμε φτάσει και κατέβηκα για να τους βοηθήσω να στήσουμε τη σκηνή. δεν είχαμε φτάσει, απλώς κοιτούσαμε τα φωτάκια μιας πόλης μέσα σε μια κοιλάδα. και τα αστέρια στον ουρανό, αν σηκώναμε το κεφάλι μας. και τα φώτα ενός άλλου αυτοκινήτου που πήρε με τα χίλια τη στροφή.

μπορούσα λοιπόν να κοιμηθώ για μερικά χιλιόμετρα ακόμα ή να τραγουδήσω κι εγώ, δυνατά, αυτό το κομμάτι που έπαιζε στη διαπασών: Without love there’s no reason to live without you and the things you do to me. (το οποίο ψάχνω ανεπιτυχώς στο radioblog. όποιος γνωρίζει περισσότερα ας αφήσει comment)

(συνεχίζεται...)

Τέσσερα μέλη μιας οικογένειας στην Βιρτζίνια και ο οικότροφός τους πνίγηκαν (ή σκοτώθηκαν από αναθυμιάσεις μεθανίου) μέσα σ’ ένα λάκκο με κοπριά, αφού ο καθένας βουτούσε για να σώσει τον προηγούμενο. Δύο παιδιά επέζησαν. Ειδικοί ισχυρίζονται ότι τα χάπια που δίνονται κατόπιν ιατρικής συνταγής γίνονται η νέα μαριχουάνα στα Αμερικάνικα Κολέγια και ο Αλ Γκορ Τζούνιορ συνελήφθη για κατοχή αμφότερων χαπιών και χόρτου αφού πρώτα σταμάτησαν το υβριδικό του όχημα για υπερβολική ταχύτητα (100mph). Στη 24-ωρη Διηπειρωτική συναυλία για το περιβάλλον, Live Earth του πατέρα Αλ Γκορ, ο τραγουδιστής Simon Le Bon των Duran Duran απευθύνθηκε προς το πλήθος: «Όποιος δεν έφτασε με ιδιωτικό τζετ, είπε, να σηκώσει το χέρι.» Έπειτα σήκωσε το χέρι του. Η Αίγυπτος απαγόρευσε τη γυναικεία περιτομή και στην Ινδία, όπου τα τελευταία 20 χρόνια έχουν δολοφονηθεί 10 εκατομμύρια νήπια θηλυκού γένους, ένας αγρότης έσωσε ένα κοριτσάκι 2 ημερών, όταν είδε το χεράκι του να εξέχει από το έδαφος στο χωράφι του. Το λεπτό έντερο ενός εξάχρονου κοριτσιού ξεσκίστηκε στην αποχέτευση μιας πισίνας στη Μινεάπολη, ένας άνδρας στο Μαϊάμι κατηγορήθηκε για βιασμό ηλικιωμένου, όταν η μητέρα του πέθανε σ’ ένα τροχόσπιτο κουκουλωμένη από κόκκινα μυρμήγκια και εφημερίδες μέσα στον πρωκτό της και επιστήμονες ανακοίνωσαν τη δυνατότητα ενός φαρμάκου που θα σβήνει τις κακές αναμνήσεις.

Από το harper's weekly review, ο πιο συνοπτικός τρόπος να μαθαίνεις τα νέα από όλον (σχεδόν) τον κόσμο. Κάθε εβδομάδα μπορείς να έχεις στο e-mail σου 3 παραγράφους με τα πιο σημαντικά γεγονότα της διεθνούς επικαιρότητας. Είναι λίγο σαν να διαβάζεις στα γρήγορα μόνο τίτλους, εφόσον το κάθε γεγονός παρατίθεται δίπλα στο άλλο, χωρίς σχόλιασμό, μόνο με ένα κόμμα ανάμεσά τους ή μια τελεία.

Πάντα η τελευταία παράγραφος έχει τα πιο μακάβρια και κουφά πράγματα. Είναι η παράγραφος που σκοτώνει και φυσικά η αγαπημένη μου.

εχθές το απόγευμα επισκέφτηκα τη γιαγιά μου στο γηροκομείο. θυμάσαι που δεν ήθελε να πάει;

ε, τώρα δεν θέλει να φύγει.

χάρηκε τόσο πολύ όταν μας είδε (είχα πάει με τα ξαδέλφια μου) που από τη βιασύνη της να σηκωθεί από το κρεβάτι, αναποδογύρισε η παντόφλα της και παιδεύτηκε για λίγη ώρα μέχρι να τη φορέσει. γελάγανε και τα μουστάκια της, (δεν έχει μουστάκια ευτυχώς) αλλά εγώ ήθελα να κλάψω. να της αγκαλιάσω σφιχτά και να κλάψω πάνω της. Βλακωδώς και χωρίς λόγο. δεν θα καταλάβαινε τι συμβαίνει όμως, κι έτσι τη φίλησα, όπως φιλάνε τους γέρους: χωρίς πολλά-πολλά σχεδόν στον αέρα και της έδωσα μια σακούλα με φρυγανιές και μπισκότα που της είχα πάρει. με είχε πήρε η μαμά το πρωί. πήγαινέ της λίγα μπισκότα και φρυγανιές, την έχουν στη δίαιτα, λόγω εντέρου.

γιαγιούλα.

είναι από τις πιο αγαπητές εκεί μέσα, σύμφωνα με τα λεγόμενα των υπαλλήλων στη νέα θάλπη. γιατί δεν ήρθες κάτω που σε περίμενα τη μάλωνε μια υπάλληλος με άσπρη φόρμα νοσοκόμας. σε περίμενα. πως να έρθω κάτω μόνη μου; αν η γιαγιά μου δεν μάσαγε τα λόγια της θα της έλεγε: μας δουλεύεις κοπέλα μου; αφού δεν παίρνω το ασανσέρ μόνη μου, όλοι το ξέρουν εδώ μέσα. αλλά η γιαγιά δεν έχει πληρωμένες απαντήσεις, έχει μόνο ένα μακάριο χαμόγελο που μπορείς να το πεις και αμήχανο, και φρασούλες τύπου: πως να έρθω μόνη μου; πράγμα που την κάνει αγαπητή σε όλους.

κατέβηκε μαζί μας στην αυλή. ήθελε ν΄ αλλάξει ρόμπα. έχει κολλήματα: να προσέχει την εμφάνισή της όταν εμφανίζεται σε κόσμο.. σε όλη τη διαδρομή μέχρι την αυλή έστρωνε τα μαλλιά της, τα οποία όλες τα ζηλεύουν εκεί μέσα. πες μας το μυστικό της λένε. τα έβαφες; όχι. τους έβαζες κάτι; όχι. μόνο λούσιμο και κούρεμα. ποτέ δεν τα άφησε να μακρύνουν.

η καλύτερη περίοδος της ζωής μου λεει. με προσέχουν. κυρία μαρίνα να σας φέρω λίγο παγωτό; κάνω δίαιτα κορίτσι μου. ούτε μια κουταλίτσα; κάνω δίαιτα...

κάθε μέρα μας βάζουν σε κύκλο και κάνουμε γυμναστική. Σηκώνουμε τα χέρια έτσι, έτσι, έτσι. τις προάλλες παίξαμε κρεμάλα. δεν ήξερε φυσικά πως λένε το παιχνίδι εμείς το μαντέψαμε από την περιγραφή. μας ζητούσαν να πούμε γράμματα κι αν ένα από αυτά έκανε το βάζανε. όταν ήρθε η σειρά μου, δεν ήξερα τι να πω. καθόταν μακριά και λόγω καταρράκτη δεν έβλεπε τι γινόταν στον πίνακα.

ακόμα φίλες δεν έχει κάνει. δεν μας σύστησε σε άλλες κυρίες. την επόμενη φορά ελπίζω να έχει κάνει τον κύκλο γνωριμιών της. και να κάθεται μαζί τους πιο κοντά στον πίνακα και να έχει γράμμα να πει. την επόμενη φορά ελπίζω να είναι το ίδιο ευχαριστημένη και να λάμπει όπως εχθές το απόγευμα.

amateur boys/peres projects party @ lava bore

It's just a restless feeling by my side
Early dawning

The world's behind you
There's always someone around you who will call It's nothing at all
And I'm falling
I've got a feeling I xxxx want to know

Early dawning, Sunday morning
It's all the streets you crossed, not so long ago

Ενώ ο θεός έφτιαχνε την καλοκαιρινή μιζανπλί της αθήνας, φυσώντας ένα καυτό σεσουάρ μέσα στη μούρη μας, ένα ιδρωμένο χεράκι πατούσε το πλήκτρο delete κι έσβηνε την Πάρνηθα από το χάρτη. Με αυτήν την αφορμή θα διεξαχθεί μνημόσυνο την Κυριακή 8/7/7 στις 7 το απόγευμα στο Σύνταγμα. Κάτι που, σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί είδηση, εφόσον ακόμα και οι στάχτες, έλαβαν σχετικό e-mail.

Εν τω μεταξύ, σε κάποιο άλλο μήκος και πλάτος της γης, ο Richard D. James aka AFX, aka Aphex Twin, aka Blue Calx, aka Bradley Strider, aka Caustic Window, aka GAK, aka Mike Rich, aka Polygon Window, aka Power Pill, aka Q-Chastic, aka The Diceman, aka Soit-P.P., aka Universal Indicator, είχε καύλες κι έβγαζε καινούρια μουσική. Όπως όλοι μας, ο Richard D. James βαριέται τον εαυτό του και καλά κάνει. Ο εαυτός μας είναι η πιο βαρετή παρέα. Έβγαλε λοιπόν 2 κεφάλια, ένα που το λένε Brian Tregaskin και ένα που το λένε Karen Tregaskin και βάλθηκε να ξανακάνει τον εγκέφαλό μας να χορέψει.

Όπως και ο κόσμος είναι καλύτερος με περισσότερα δέντρα, λιγότερο δημοκρατικός αλλά καλύτερος, έτσι και το revival των 90s (που δεν θα το γλιτώσουμε -σε ποια δεκαετία ζούσαμε χωρίς τα φαντάσματα των προηγούμενων;) είναι καλύτερο όταν ακούγεται έτσι.

on youtube.

i watched this documentary in six parts "the eternal children" featuring William Basinski among others.

i played this one over one million times

as i'm writing this post i play again this live performance at art rock 2007 with this Indian kind of singing at the end

i even watched twice this one and i'm not sick of them yet. i just like them more.

I sailed a wild, wild sea
climbed up a tall, tall mountain
I met an old, old man
beneath a weeping willow tree
He said now if you got some questions
go and lay them at my feet
but my time here is brief
so you'll have to pick just three

And I said
What do you do with the pieces of a broken heart
and how can a man like me remain in the light
and if life is really as short as they say
then why is the night so long
and then the sun went down
and he sang for me this song

See I once was a young fool like you
afraid to do the things
that I knew I had to do
So I played an escapade just like you
I played an escapade just like you
I sailed a wild, wild sea
climbed up a tall, tall mountain
I met an old, old man
he sat beneath a sapling tree
He said now if you got some questions
go and lay them at my feet
but my time here is brief
so you'll have to pick just three

And I said
What do you do with the pieces of a broken heart
and how can a man like me remain in the light
and if life is really as short as they say
then why is the night so long
and then the sun went down
and he played for me this song