run your house is on fire

i turn to the ceiling and i take a polaroid



and i see my little smiley cup carrying sugar and candy and i pose it to the couch to take a polaroid of it.

there are so many polaroids everywhere. i see a polaroid over the frying pan when i cook dinner and another one when i poor old wine into the sink and watch the red molecules dissolve into the water. and then the dinner is ready and hey, guess what, another polaroid is on the way. cause only polaroids can turn everyday nothingness into something. into magic. but these motherfucking films are so motherfucking expensive.

so, somebody sponsor me? i'd be grateful till doomsday.

i'd sing songs to you. songs like this.

Σέρνει τη βαλίτσα του στα γυαλισμένα πλακάκια σύγχρονων αεροδρομίων. Τα ροδάκια πέφτουν μέσα στους αρμούς και σχηματίζουν έναν επαναλαμβανόμενο μηχανικό ήχο, ντουκ-ντουκ καθώς το τακούνι, τοκ-τοκ, κατευθύνεται με σταθερό βήμα στο γκισέ του check-in.

Δεν τα βλέπω, αλλά φαντάζομαι τα πολυτελή V.I.P lounge αεροδρομίων με εκθαμβωτική θέα στον ορίζοντα και σε εντυπωσιακές απογειώσεις boeing τη στιγμή που τυχαίνει να σηκώσει για λίγο το βλέμμα από το laptop.

Το βλέμμα είναι ονειροπόλο, το βλέπω. Το βλέπω να σηκώνεται από την οθόνη του laptop και να βγαίνει από το παράθυρο τις λιμουζίνας. Δεν βλέπω σε ποιες προσόψεις κτιρίων προσκρούει, σε ποια γυάλινα τζάμια ουρανοξύστη αντανακλάται. Αφαιρείται σε άλλες εικόνες. Σ’ ένα ειδυλλιακό τοπίο με ποτάμι, πλούσια βλάστηση, χρυσαφιές ανταύγειες στα φύλλα και στην επιφάνεια του νερού, λίγο πριν δύσει ο ήλιος.

Τον ακούω να λέει κάτι για την κληρονομιά που θ’ αφήσουμε "στα παιδιά μας" κι αν θα τα καταφέρει, το ποτάμι, να συμπεριληφθεί στο τελικό κείμενο της διαθήκης.

Μετά έρχονται μια σειρά από διαγράμματα με αιχμηρές καμπύλες σαν τα δόντια του δράκουλα. Αλήθειες που δαγκώνουν.

Είναι ο Αλ Γκορ, πρώην υποψήφιος πρόεδρος των ΗΠΑ. Ένας σύγχρονος προφήτης, που ταξιδεύει ανά τον κόσμο, με τηλεκοντρόλ στο χέρι αντί για μαγκούρα και .pps παρουσιάσεις αντί για παραβολές, κηρύσσοντας μέσα σε υπερσύγχρονα αμφιθέατρα, μιαν άβολη αλήθεια. Την καταστροφή του πλανήτη.

(τίτλος εμπευσμένος από το fotospatho)

Don’t forget to vomit

Instructions

1. Get up early on Sunday and bring your hangover to the election center
2. Take all the bulletins and go behind the curtain
3. Take the time to read them all and feel nauseous
4. Run to the ballot-box and vomit

You have successfully performed your democratic rights.

Στρίβουμε παράλληλα με το ποτάμι στο δόμο για τη γέφυρα. Ένας γέροντας κάθεται σ΄ένα πεζούλι σκυμμένος με τα μάτια κλειστά. Τα χέρια του κρέμονται από μια μαγκούρα και το κεφάλι του πηγαίνει δεξιά και αριστερά όπως ενός αυτιστικού ή ενός τυφλού. Από το παράθυρο του οδηγού προλαβαίνω να τα δω όλα σαν σε αργή κίνηση. Τα ρούχα του: καρώ πουκάμισο και μπλε παντελόνι με γυρισμένα μπατζάκια, τα πόδια του είναι ξυπόλητα. Την έκφραση στο πρόσωπο του: προσπαθεί να θυμηθεί κάτι που είναι πολύ κοντά ακόμα στη μνήμη; ή θρηνεί για κάτι που έχασε; Έχεις δει καθόλου τον θείο το Βίκτωρα φέτος; με ρωτάει η αδελφή μου. Νάτος εκεί είναι. Δε βλέπει τίποτα πια. Τα χρόνια του πήρανε τα μάτια κι η φωτιά ό,τι είχε καταφέρει να μαζέψει κάτω από μια σκεπή από τσίγκο. Οδηγώ χωρίς συναίσθημα, αλλά μέσα στο στήθος μου ένα υγρό χύνεται που δημιουργεί κάτι σαν συναίσθημα.

Κοιμάμαι σε όλη σχεδόν τη διαδρομή από την Αθήνα στην Κυλήνη όπου θα πάρω το πλοίο για Κεφαλονιά. Βλέπω υποβρύχια όνειρα, μια πόλη σαν την Bikini Bottom. Έξω από το παράθυρό μου ο κόσμος κινείται προς τα πίσω, τα χρώματα είναι αχνά, μια επίστρωση σκόνης καλύπτει τα πάντα.

Στο λιμάνι ο πατέρας μου με περιμένει, φορτώνουμε τη βαλίτσα στο πορτ-μπαγκάζ και ανεβαίνουμε μαζί τη γέρικη ανηφόρα. Όλα καλά; Όλα καλά. Τι έκαψε η φωτιά όλα πράσινα τα βλέπω. Περίμενε να δεις και την άλλη πλευρά του βουνού. Στο σπίτι υπάρχουν γλυκά που θέλω να φάω, παιδικές ζωγραφιές στην πόρτα του ψυγείου κι ένα μικροσκοπικό, πλαστικό, ροζ γοβάκι πάνω στον πάγκο της κουζίνας. Όλοι είναι εκεί εκτός από το παιδί που το άφησε. Το σκυλί πηδάει πάνω μου από τη χαρά του. Με μυρίζει και φέρνει το μπαλάκι να παίξουμε. Η ουρά του έχει ξεβιδωθεί από το κούνημα.

Κάθε μέρα φωτογραφίζω τον ουρανό για ένα κολλάζ που δεν τελείωνει ποτέ.

Ο πατέρας μου έχει δίκιο. Η άλλη πλευρά του βουνού είναι σαν μια τεράστια ψησταριά. Το κακό είναι ότι έχουμε τα πόδια μας μέσα.

Τext Missing

Τext Missing

Από ένα ξενοδοχείο της Λεμεσού βλέπουμε για τρεις μέρες το ίδιο ρεπορτάζ και την ίδια φωτιά να καίει διαφορετικά χωριά και δασικές εκτάσεις. Ακούμε ονόματα χωριών που έχουμε φίλους. Πέρνουμε τηλέφωνα. Στην Αθήνα λένε, βρέχει στάχτη.

Τext Missing

Πίσω στην Αθήνα εισπέω συνεχώς κάτι που ερεθίζει το λαιμό μου και μου προκαλεί βήχα. Το καρπούζι έχει γεύση αερόσολας.