run your house is on fire

first off, sending you love and brightness. love the green frames @:D

this electronic letter comes to you from apartment #15 in a beat up old building on rue su cinqiuem in Williamsburg, Brooklyn, NY. the floor slopes and the tiny bathroom ceiling leaks. the kitchen lacks counter space. my roommate is intelligent and good company and from berlin. we sit at a small round table with our laptops and ethernet cables snaking across the floor.

but when i am home i am mostly in my room. i like my room very much. instead of a square or rectangle, it is an irregular hexagon, which pleases me. the bed is angled the way my bed was in my studio plaza apartment in santa barbara : ) so there is space behind my head.

i have just painted my room walls entirely flat white. the ceilings are high. the only thing on my wall is a mirror near one of the two large windows. i also have a poster of bob dylan tacked to the side of my wardrobe. other than that, the walls are completely clear. thinking walls. in my room is a bed, a mosquito net, my guitar, a wardrobe and a small black cabinet with plants on top.

my view is a brick wall with a lot of character. the left window shows the yellow squares of the elevated subway windows when it squeals by on the other side of the block. it squeals by about every ten minutes. if stick my head out the window i see a big tangled jungle three stories down. i don't know how to get to it from the street. it's a mystery, but maybe i'll climb out onto my fire escape one day and decend and check it out. i have a daydream of cleaning up this hidden courtyard next to the jungle and when it snows, bring down a table and tablecloth and have christmas dinner down there wrapped in blankets, wearing boots.

the street is full of kids throwing balls, girls on the stoop, young boys standing on the corners doing some kind of business, old men playing dominos, grandmas sitting in chairs that they have brought outside. except for me and the hipsters, everyone is dominican. dominican flags flutter above the road, strung up between the buildings. on every corner a bodega sits crammed with dusty products.

i have friends and keep making new ones, but somehow always end up alone on friday and saturday night. it's okay i have plenty to do. for example, today after my brunch shift at a pizza restaurant in the village in manhattan, i took the bus over the williamsburg bridge, washed my sheets at the laundromat and snacked and napped. i practiced guitar. then i did some editing work on an article. i had been meaning to get to it but was working so much at my two jobs. it felt good to just sit on my bed and improve an article, knowing i would be getting paid for it. then i snacked more, had my third cup of tea, spoke with my sisters on the phone and watched wes anderson's hotel chevalier.

i'm feeling moody and would like to work on composing some new songs but i'm not sure that will happen tonight. i'm also reading vol.1 of harry potter and it's a nice escape.

i have plenty to think about. it's pretty easy to stay calm in this big busy city. i can ride my bike anywhere. there's always someone to talk to, always a dog to pet. always a song to write.

every couple of weeks i play a show. every show is different and somehow good. i feel like i am a good enough performer now to be proud of my skills. i should send you a copy of my first show. i recorded it! i also have my first album done so i want to mail that to you as well. send me your address! tell me where you are and what it's like!

love,

alisha

Σε ένα comment κάπου στο myspace έγραφε: Με κλίμα σαν του Βιετνάμ/ λιώνουμε σαν το βιτάμ κι είναι αλήθεια. Αν στο Βόρειο Πόλο αυτή τη στιγμή έχει καύσωνα, γιατί στην Ελλάδα θα έπρεπε να έχει φθινόπωρο; Ψηλά στην Ακαδημίας το περασμένο Σάββατο το μεσημέρι ένα δέντρο έριχνε τα φύλλα του, αλλά σύμφωνα με μαρτυρίες φίλων που προσέχουν κι εκείνοι αυτά τα πράγματα, τόσα άλλα δέντρα στο κέντρο, πετάνε καινούρια κλωνάρια.

Μέσα σε αυτή τη σύγχηση δεν είναι περίεργο που ένα ολόκληρο βουνό μπαίνει στο δρόμο μου σε κάθε βήμα. Ούτε που ένα καινούριο αστείο γαργαλάει τη μασχάλη μου εδώ και μια εβδομάδα. Όταν το μάθω, θα το γράψω εδώ να γελάσουμε παρέα. Η θέση μου είναι δύσκολη, όσο αναπαυτική καρέκλα κι αν είναι αυτή που με έχουν βάλει να κάθομαι. Η σκέψη μου διασπάται, γίνεται χίλια κομμάτια και μπάζει φως από τις γρίλιες. Η σκέψη μου γίνεται ένα παράθυρο που πρέπει να κρατήσω minimized στην μπάρα στο κάτω μέρος της οθόνης. Ένα ενοχλητικά ανιχνευτικό μάτι καταγράφει τις κινήσεις μου κι ένα τεντωμένο δάχτυλο περιμένει να μου κάνει κήρυγμα. Πως ν' αντέξει ξύπνιος κανείς;

>>>O τίτλος είναι παρμένος από στίχο του πρώτου τραγουδιού (cristobal) του καινούριου δίσκου του Devendra Banhart. Δεν ξέρω τι σημαίνει (κάποιος ισπανόφωνος θα μπορούσε να με φωτίσει). Νιώθω μόνο ότι έχει θεραπευτικές ιδιότητες κι ότι κάνει την πτώση -οποιαδήποτε πτώση- λιγότερο οδυνηρή κι ανάλαφρη. Όπως ενός φύλλου του φθινοπώρου που γνωρίζει τη μοίρα του: ότι αργά ή γρήγορα θα έρθει σε επαφή με το έδαφος.

21 φορές έπαιξε μέχρι στιγμής σύμφωνα με το μετρητή του itunes. Σίγουρα στο profile μου στον Last.fm θα βγει song of the week.

Κι ακόμα δεν άκουσα ούτε ολόκληρο το δίσκο. Mama!

από το live στην εκπομπή Rock x 2