Ο άνθρωπος που κοίταζε από την κλειδαρότρυπα (κι αυτά που είδε).

Ο άνθρωπος που κοίταζε από την κλειδαρότρυπα είχε μια δύσκολη αποστολή.

Η σκυμμένη στάση ενός ανθρώπου πάνω από μια κλειδαρότρυπα δεν είναι καθόλου βολική. Εξ' ίσου άβολη είναι και η γονατιστή στάση πίσω από την πόρτα, έτσι ώστε το μάτι να φτάνει στο ύψος της κλειδαρότρυπας. Διατρέχει έναν κίνδυνο επιπλέον: να καρφωθεί το πόμολο στο μάτι του, αν τυχόν ανοίξει ξαφνικά η πόρτα. Δεν υπήρχε όμως περίπτωση να το βάλει κάτω. Ήταν αποφασισμένος να ξεπεράσει τους σωματικούς πόνους και ν' αφοσιωθεί στο σκοπό του με την αυτοθυσία του άγρυπνου φρουρού. Δεν θ' αργούσε μάλιστα να βρει εκεί, στην κλειδαρότρυπα, το νόημα της ύπαρξης του. Κατασκοπεύω άρα υπάρχω.

Πέρα όμως από τις δυσκολίες της αποστολής, ο άθρωπος που κοίταζε από την κλειδαρότρυπα είχε ν' αντιμετωπίσει την τυραννική γροθιά του αφεντικού του πάνω στο γραφείο. Υλικό διάολε! Μμμάλιστα. Είχε μάθει να υποκλίνεται.

Συρρικνώθηκε λοιπόν σε ένα μάτι, υπερέβη τις βιολογικές του ανάγκες, έμεινε ακίνητος τόσο σωματικά όσο και πνευματικά και παρατήρησε. Είδε πολλούς χειμώνες να περνάν από τα μάτια του. Είδε μια γάτα με σηκωμένη την ουρά της να χτυπάει τα πλήκτρα ενός υπολογιστή. Ή, νόμιζε πως την είδε. Είδε τα λουλούδια της ταπετσαρίας να ξυπνούν με σαρκοβόρες διαθέσεις. Είδε τέλος, έναν άθλιο σκύλο να τις τρώει: τη δική του παλιοκατάσταση.