Γουόρ εντ Πις.

Το 170ο ποστ του Bruce Is Nosebleeding μου θύμησε την άνοιξη του 2003. Τότε έψαχνα και κατέβαζα anti-war αφίσες από το ίντερνετ. Της ίδιας περίπου αισθητικής με το φιλμάκι που παρουσιάζει ο Bruce. Θυμάμαι τα μακροσκελή μέιλ που λάβαινα με σχόλια του χοντρού σκηνοθέτη που απέτυχε να ρίξει το βλάκα πρόεδρο. Αλλά πιο πολύ θυμάμαι τη φωνή του Saul Williams στο Pledge of Resistance. Κάθε φορά που τον ακούω ανατριχιάζω.

Ο πόλεμος σε λίγες μέρες θα ξέσπαγε (20 Μαρτίου 2003) όπως είχε κανονιστεί πριν το χτύπημα της 11ης Σεπτεμβρίου 2001. Εμείς θα βγαίναμε αυθόρμητα στο δρόμο το ίδιο κιόλας βράδυ της εισβολής και θα σταματούσαμε την κυκλοφορία. Πράγμα πρωτοφανές για τα αμερικάνικα δεδομένα. Μια κοπέλα θα έμπαινε φυλακή.

Κανείς δεν ήταν περήφανος γι' αυτό που συνέβαινε όσο κι αν ο υπόλοιπος κόσμος ήθελε να πιστεύει το αντίθετο. Ακόμα κι αυτοί που ήταν υπέρ του πολέμου δεν μιλούσαν. Ήξεραν ότι ήταν η μειοψηφία. Το αγαπημένο μου μπλουζάκι εκείνη την περίοδο το είχα φτιάξει μόνος μου. Παρίστανε ένα Enola Gay να ρίχνει βόμβες κι έγραφε Τρόμος στην πλάτη. Είχα φτιάξει κι άλλο ένα. Έδειχνε ένα δαγκωμένο Pretzel κι έλεγε "το Pretzel που δεν τον σκότωσε". Λίγους μήνες νωρίτερα (January 14, 2002) ο βλάκας πρόεδρος είχε κινδυνέψει να πνιγεί μασουλώντας Pretzels.

Σήμερα είχα σκοπό να γράψω ένα ποστ για όλες τις πολεμικές συρράξεις σε εξέληξη αυτή τη στιγμή στον πλανήτη. Έχω εδώ και μέρες στο μυαλό μου αυτό το μηχανάκι που κυκλοφορεί ελεύθερα στο ίντερνετ και μετράει το κόστος του πολέμου στο Ιράκ σόου φαρ.

Σόου. Όπως έλεγα και στον Bruce δεν βρήκα χρόνο να κάνω την έρευνα. Ίσως αύριο, ίσως μια άλλη μέρα. Έτσι κι αλλιώς οι πόλεμοι δεν πρόκειται να τελειώσουν μέχρι τότε.

Πις.