Φακάρτ.

Καμιά φορά όταν ο άνθρωπος ξυπνάει νωρίς, δεν ξέρει τί λέει. Αναφέρομαι στο 198ο ποστ (Saturday, March 25, 2006) του Bruce Is Nosebleeding . Ένας λόγος παραπάνω είναι όταν έχει αποτύχει ν' αποκτήσει ένα πολυπόθητο εισιτήριο για μια συναυλία των Radiohead. Τον δικαιολογώ.

Η τέχνη σε όλες τις μορφές της είναι άχρηστη. Αυτό δεν είναι καινούριο. Ποτέ ένας πίνακας δεν φτιάχτηκε όπως φτιάχτηκε ένα κατσαβίδι ή ένα μαχαίρι. Τα ίδια ισχύουν και για τη μουσική και για τη λογοτεχνία και για ότι τυχαίνει να ξεχνάω αυτή τη στιγμή.

Αν η τέχνη καταφέρνει κάτι, αυτό δεν έχει σίγουρα να κάνει με την καλαισθησία. Άσχετα αν μας αρέσουν αισθητικά κάποια έργα όσο φρικτά κι αν είναι. Και δεν μιλώ μόνο για την τέχνη της αναπαράστασης. Φρικτό μπορεί να είναι κι ένα αφηρημένο έργο. Η τέχνη λοιπόν μας επιτρέπει να μυριστούμε (έψαχνα να βρω μια πιο ουδέτερη λέξη) κάτι που μας ξεπερνάει σαν ανθρώπους. Μερικές φορές είναι τόσο μεγάλο όσο ο θάνατος.

Αυτός είναι ο ρόλος της και η αξία της είναι πάντα ανεκτίμητη όσο κι αν θέλουμε να βάζουμε στα πάντα τιμές. Οι τιμές των έργων, όπως και οι τιμές των μετοχών στο χρηματιστήριο ανεβαίνουν και πέφτουν. Τυχερός ο καλλιτέχνης που θα ζήσει να δει τα έργα του να πωλούνται ακριβά και θα κάνει μια καλή ζωή.

Άτυχος αυτός, που προπορευόμενος ελαφρώς της εποχής του, δεν θα πουλήσει τίποτα, θα ζήσει με δανεικά από τον αδελφό του, θα κάνει φίλους ταπεινούς, οι ζωγράφοι της εποχής θα απαξιώσουν την ιδέα του για μια καλλιτεχνική κολλεκτίβα, από τα νεύρα του, κι αντί να στρέψει το μαχαίρι σε έναν από αυτούς, θα το στρέψει στον εαυτό του, την πρώτη φορά θα την σκαπουλάρει με ένα αυτί λιγότερο, τη δεύτερη κι όταν το μαχαίρι θα έχει αντικατασταθεί με ρεβολβέρ δεν θα την σκαπουλάρει, δεν θα έχει εγκαταλείψει όμως ούτε μια στιγμή το όραμά του, θα έχει καταφέρει να τελειώσει κι ένα τελευταίο πίνακα με τίτλο το χωράφι με τα κοράκια. Και σαν τέτοια θα πέσουν οι μεταγενέστεροι κριτικοί τέχνης πάνω στους πίνακες του, για ν΄ανεβάσουν τις τιμές σε ασύλληπτα ύψη. Κάπως έτσι πάει.





Και για να θυμηθώ τον αγαπημένο μου Πιέρ Μισόν:

"Ποιός θα πει τι είναι ωραίο και επομένως μέσα στον κόσμο των ανθρώπων αξίζει πολλά ή δεν αξίζει τίποτε;"

(Από το Ο Βιος του Ζοζέφ Ρουλέν, μετ. Βλάσης Καμάρας, εκδ. Εστία)