6/04/06

Χθες η μέρα με πέταξε από το κρεβάτι, όπως πετάνε τον αλήτη από το μπαρ. Ήρθε και με ξύπνησε η αδελφή μου δηλαδή. Άντε σήκω. Σε λίγο, θα βρισκόμασταν στο αυτοκίνητο ν' ακούμε στο repeat το There Is An End των The Greenhornes από την ταινία Broken Flowers. Ακόμα, το νόημα που μπορεί να κρύβει μια μέρα της ζωής σου, μου διέφευγε.

Μου αρέσει πολύ αυτό το τραγούδι.
Κι εμένα.

Είναι σπάνιο να συμφωνήσουμε για μουσική με την αδελφή μου. Για οτιδήποτε είναι σπάνιο να συμφωνήσουμε. Αλλά τώρα μέναμε αμίλητοι ν' ακούμε στο repeat το There Is An End.

Εγώ είχα πιαστεί από τον στίχο "Every season has an end" και σκεφτόμουν πόσο αδικία είναι να μην πενθεί κανείς τον χειμώνα που χάθηκε, το μέρος της νύχτας που γίνεται μέρα -είχα ξεχάσει τα γυαλιά ηλίου και το φως πονούσε τα μάτια μου. Η αδελφή μου σίγουρα σκεφτόταν, με ελαφρό μειδίαμα στα χείλη, ότι υπάρχει κι άλλος τρόπος να πονάς. Με στυλ.

Εν τω μεταξύ, ώρες πολλές πέρασαν σε μια ανούσια συζήτηση για μια αφίσα. Το νόημα που μπορεί να κρύβει μια μέρα της ζωής σου, εξακολουθούσε να μου διαφεύγει.

Η Λάιφο είχε περισσότερα ενδιαφέροντα άρθρα από την Άθενς Βόις και σαφώς ωραιότερο εξώφυλλο. Ο Μ. Hulot έγραφε ένα άρθρο γνωριμίας για τους Mary and The Boy που μόνο ξώφαλτσα τους είχε πάρει τ' αυτί μου μέχρι χθες.

Νομίζω περισσότερο με έθελξε η ιδέα του ηλεκτρικού πριονιού. Έχω μια ιδιαίτερη αδυναμία στους ενοχλητικούς θορύβους που επιδέξια χέρια μετατρέπουν σε μουσική. Τι κρίμα που τελικά δεν ήταν ηλεκτρικό! Κάποιος δαίμονας του τυπογραφείου θέλησε να παίξει μαζί μου.

Μπορεί οι ελπίδες μου για ηλεκτρικό πριόνι live να διαψεύστηκαν, οι Mary and The Boy όμως, μαζί με τους The Callas και τους My Wet Calvin με γέμισαν καινούριες ελπίδες. Έπαιξαν και τα τρία σχήματα, ζωντανά, στο BIOS εχθές, καθώς επίσης και ο Ευριπίδης and his Tragedies, αλλά χωρίς τις Tragedies. Τα υπόλοιπα μέλη του συγκροτήματος έλειπαν στο εξωτερικό.

Ακούσαμε, λοιπόν, τον Ευριπίδη να τραγουδά για "τα δόντια που πέφτουν", για "το πρώτο ραντεβού μετά την πρώτη νύχτα", για "τον έρωτα που έρχεται σαν αδέσποτο σκυλί". Είδαμε δύο σούπερμαν να βγαίνουν και να παίζουν πανκ ροκ κοπανώντας ένα μίνι, ετοιμόρροπο, ντραμ σετ και μια αληθινή ηλεκτρική κιθάρα, σ' ένα πάλκο με έναν κεραυνό πάνω από το κεφάλι τους. Ήταν οι The Callas. Είδαμε τους My Wet Calvin να βγαίνουν μεταμφιεσμένοι ο ένας σε κουνέλι, και ο άλλος σε εσταυρωμένο και να παίζουν, μεταξύ άλλων, το It Must Have Been Love των Roxette όπως θα το έπαιζαν οι My Bloody Valentine. Επίσης, είδαμε το κουνέλι σε φάση Search and Destroy, κάτι που θεώρησαν όλοι υπερβολικό. Κυρίως όμως η κοπέλα που βρέθηκε την πιο ακατάλληλη στιγμή στο πιο ακατάλληλο σημείο. Κάτω από το μανιασμένο κουνέλι δηλαδή τη στιγμή που έχει βαλθεί να σπάσει την κιθάρα. Η κιθάρα τη γλίτωσε, η μέση της κοπέλας αγνοείται.

Τέλος βγήκαν οι Mary and The Boy. Κι αν τυχόν ψάχνεις να βρεις το νόημα που μπορεί να κρύβει μια μέρα της ζωής σου, πιθανόν να σε βοηθήσουν να το βρεις. Ή να το χάσεις για πάντα.