(Tα παιδιά αντιστέκονται)

Η παρένθεση και το περιεχόμενό της είναι από το άρθρο της Σώτης Τριανταφύλλου, Αμετροέπεια.



Κανείς δεν ξέρει γιατί το έκανε. Άφησε, λένε, ένα γράμμα που ποτέ όμως, δεν κοινοποιήθηκε. Το διάβασαν οι γονείς του, η αδελφή του, και το παρέδωσαν στην αστυνομία. Κι έπειτα δεν είπαν κουβέντα. Οι φήμες οργίασαν, όπως συνηθίζεται σε τέτοιες περιπτώσεις. Κατηγόρησαν το ίντερνετ. Ότι είχε μπλέξει σε "οργάνωση" κι ότι του έδιναν, λέει, απευθείας οδηγίες. Γιατί αλλιώς, πού ήξερε εκείνος πώς να δέσει τον κόμπο στο σκοινί. Πως αλλιώς θα μάθαινε για τη σημειολογία της πράξης του: τον τρόπο (ο πιο επώδυνος, άρα ο πιο ηρωικός) και τον τόπο (ο πιο συμβολικός).

Όταν το κακό μαντάτο έφτασε στο σπίτι μας, είμασταν έξω στη βεράντα και τρώγαμε καρπούζι. Τέλη Αυγούστου. Η Αμερική, για μένα, ήταν τόσο κοντά όσο ποτέ άλλοτε. Είτε επειδή το νέο έφτανε από μακρυά, μέσω μιας διαδικασίας που θύμιζε σπασμένο τηλέφωνο, είτε επειδή ήταν κάτι τόσο ανομολόγητο, μάθαμε διαστρεβλωμένη την αλήθεια. Ότι το έπαθε στον ύπνο του. Η κακιά η ώρα, ανεύρυσμα... Ποιός ξέρει;

Όταν μετά από κάμποσους μήνες, τους επισκέφτηκα σπίτι τους στο NJ, καθόντουσαν στον καναπέ και δεν έλεγαν κουβέντα. Τί να πεις; Καθήσαμε και είδαμε έναν αγώνα του Super Bowl. Είναι μερικά πράγματα που δεν θα καταλάβω ποτέ (τους κανόνες του rugby εννοώ).

Στο τραπέζι αργότερα πάλι τα λόγια λιγοστά ήταν. Αλλά με ξάφνιασε μια φράση του θείου. Την ξεστόμισε με πάθος ιεροκήρυκα και ήταν κάτι που δεν ξέρω αν το πίστευε μια ζωή, ή αν το είχε μάθει πρόσφατα: ο καθένας πρέπει να είναι ελεύθερος ν' ακολουθεί τις επιλογές του.

Ο ξάδελφος μου ο Ν. κρεμάστηκε στο γκαράζ του σπιτιού του στο Νιού Τζέρσευ το καλοκαίρι του 2002, την παραμονή ταξιδιού του στην Ελλάδα. Είχε φτιάξει τις βαλίτσες του πριν απ' τη θηλιά. Κανείς δεν ξέρει τους ακριβείς λόγους της πράξης του. Αν ζούσε σήμερα, θα είχαμε ακριβώς την ίδια ηλικία.