Typing the night

Το e-mail της amandoozie με αναστάτωσε. Σαραπέντε χιλιόμετρα μακρυά από το San Francisco, σε καινούριο σπίτι από το καλοκαίρι και σε αναζήτηση συγκάτοικου. Φακ. Τι κάνω εδώ;

Όλες οι άυπνες νύχτες μπήκαν στο κρεβάτι μαζί μου. Στην αρχή δεν ήξερα τί κουνάει -ο καφές είπα από μέσα μου. Σαν μέλισσες βουίζουν, πάνω από ανθισμένο αγρό. Η άνοιξη θα φταίει. Μπορεί να φταίει κι αυτό το τρύπιο φως που μπαίνει από τις γρίλιες, σαν να ξημέρωσε. Αλλά χωρίς τιτιβίσματα.

Η πρώτη αϋπνία σκίζει τα πέπλα της νύχτας με την εξάτμιση μηχανής που δεν πατάει με τις δύο τις ρόδες στο έδαφος. Η δεύτερη αϋπνία έρχεται σαν καλογυαλισμένο τακούνι πάνω σε πλακόστρωτο, συνοδεία χαχάνων, γλυκόλογων, ή βρισιών. Αποτελέσματα οινοποσίας. Η τρίτη αϋπνία έρχεται βαριά σαν φορτηγό τρένο που χτυπάει στις ράγες όπως η καρδιά στο στηθοσκόπιο.

Κι όμως η νύχτα, τελευταία, είναι τόσο βαθιά και μαύρη, δεν ακούγεται κιχ, τόσο κούφια και άδεια, όπως μια έρημη εθνική οδός.