Μικρός κόσμος.

Όσο μεγαλώνεις, ο κόσμος μικραίνει. Φοβάμαι μην έρθει μια μέρα που δεν θα με χωράει καθόλου.

Όταν είσαι μικρός, το τραπέζι της κουζίνας, με τις καρέκλες γύρω-γύρω, είναι ολόκληρο φρούριο. Μπορείς άνετα να βρεις καταφύγιο εκεί από κάτω, μετά την σκανταλιά. Κάτω από το τραπέζι, εύκολα γλυτώνεις την απειλητική σκοτώστρα στα χέρια της μαμάς.

Μπορείς άνετα να κρυφτείς μέσα στην ντουλάπα. Κι όχι μόνο αυτό. Στο ράφι της ντουλάπας. Μπορείς να χωθείς κάτω από το κρεβάτι. Πίσω από τον καναπέ, κι αν ξέρεις να παραμένεις αθόρυβος, ν' αναπνέεις ελαφρά, δεν πρόκειται κανείς να σε ανακαλύψει στο κρυφτό.

Το χολ είναι ίδιο γήπεδο. Τα καλύτερα ματς, όταν είσαι μικρός, τα παίζεις στο χολ. Όσο κι αν ο ξάδελφος βάζει με μεγαλύτερη ευκολία τα γκολ, σίγουρα δεν παίρνει μεγαλύτερη ευχαρίστηση.

Όταν η μαμά παίρνει το αεροπλάνο, ο μπαμπάς κλείνεται στο εργαστήριο του και η γιαγιά στην κουζίνα, έρχεται ο ξάδελφος με το ποδήλατο. Μια βόλτα με το ποδήλατο είναι αληθινή περιπέτεια.

Όσο μεγαλώνεις, ο κόσμος μικραίνει. Στην αρχή δεν έχεις που να βάλεις τα χέρια σου. Αργότερα τη σκέψη σου.

Παντού περισσεύεις.

Άκουσα ότι ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός. Γίνεται μόνο να φτιαχτεί πιο μεγάλος;