ΔΕΝ ΕΧΩ ΘΕΜΑ.

Η Εθνική είναι επικίνδυνος δρόμος -για τα μυγάκια. Συνθλίβω δεκάδες μυγάκια κάθε φορά που βγαίνω στην Εθνική. Τη μια στιγμή φτερουγίζουν αμέριμνα πάνω από την άσφαλτο, την επόμενη έχουν γίνει αλοιφή πάνω στο παρμπρίζ. Αθόρυβα τα περισσότερα, με ένα ελαφρύ παφ, τα μεγαλύτερα από αυτά. Tι ήχο να βγάλει ο θάνατος ενός πλάσματος τόσο μικρών διαστάσεων; Διαπιστώνεις το χαμό τους από τον λεκέ που αφήνουν. Χθες, για παράδειγμα, ταξίδευα με το παρμπρίζ γεμάτo λεκέδες από τα ζουμιά τους. Συγκριτικά, το καλοκαίρι, αφήνει πιο πολλούς λεκέδες.

Θα διάβαζα με μεγάλη περιέργεια σχετική ανάλυση του φαινομένου από τον ελέφαντα.

Όπως και να'χει όμως, δεν είναι αυτό το θέμα του ποστ. ΔΕΝ ΕΧΩ ΘΕΜΑ. You know what I'm saying? Τελευταία, αισθάνομαι τις λέξεις να προηγούνται σαν άπιαστες αφηρημένες έννοιες. Κι αυτή είναι πάλι μια εικόνα από την Εθνική. Η φαντασία μου έχει στερέψει. Οι λέξεις αναπτύσουν φοβερές ταχύτητες. Έχουν μακριά και λεπτά πόδια γι' αυτό. Αν δεν είσαι εκεί λοιπόν, να τις αρπάξεις, να τις συνθλίψεις στο πέρασμά τους, θα φτερουρίζουν κοροϊδευτικά, πάνω στην οθόνη σου, για πάντα.

Βρίσκομαι χιλιάδες λέξεις μακριά από τον εαυτό μου. Κι η απόσταση όλο και μεγαλώνει.