Εγώ και οι άλλοι εγώ.

Η αδελφή μου με βλέπει πολύ συχνά στο δρόμο. Κυρίως όταν τυχαίνει να μην είμαι εκεί. Μια φορά με είχε δει στον ηλεκτρικό. Και μου έστειλε sms. Αν δεν ήξερε ότι ήμουν στο σπίτι, θα μου μίλαγε. Μπορεί και να νευρίαζε μαζί μου, που δεν της δίνω σημασία. Όπως άλλωστε συμβαίνει συχνά όταν τυχαίνει να είμαι εκεί. Την τελευταία φορά που με είδε, καθόμουν δίπλα της. Μου είπε: κοίτα απέναντι, κάθεται ένας ίδιος με σένα. Δε ρώτησα σε τί ακριβώς του έμοιαζα. Διασκέδασα απλώς στην ιδέα του να κάθομαι σε περισσότερα από ένα τραπέζια στο ίδιο καφέ. Κι έπειτα διασκέδασα πιο πολύ με την ιδέα, ότι τελικά, όπου κι αν σταθεί η αδελφή μου, αργά ή γρήγορα θα με δει να περνάω. Ακόμα κι αν είμαι στο σπίτι, ή σε κάποιο ταξίδι στο εξωτερικό. Ακόμα κι αν είμαι δίπλα της.

Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και με ανθρώπους που γνωρίζω για πρώτη φορά. Μου λένε για κάποιον που τους θυμίζω και που έχουμε ξανασυναντηθεί. Σίγουρα. Δεν μπορεί. Πηγαίναμε μαζί στη σχολή; Μήπως πέρσι το καλοκαίρι ήσουν στο τάδε νησί; Μήπως έμενες τότε στην τάδε πόλη, τάδε γειτονιά, τάδε χώρα (χρονολογίες, ονόματα, γεωγραφικά μήκη και πλάτη δεν έχουν ιδιαίτερη σημασία). Από το στρατό μάλλον;

Αναγνωρίσιμος δεν σημαίνει να είσαι μοναδικός, αλλά ο οποιοσδήποτε. Εγώ, ακόμα και τις γραμμές της μοίρας στο χέρι μου μπορώ να ανταλλάξω με έναν άγνωστο. Δια χειραψίας.

Το μόνο που με στενοχωρεί είναι ότι δεν θυμίζω σε κανέναν τη γάτα του, το χρυσόψαρό του, ή έστω κάποιο έντομο. Κι είναι κρίμα.