Kι άλλα βιβλία.

Υποθέτω ότι το καλοκαίρι, ο Paul, φοράει πέδιλα με σκρατς και ανατομικές σόλες. Μοιάζει λίγο με αυτούς τους τουρίστες που περιδιαβαίνουν στα στενά της Πλάκας κοιτώντας πότε ψηλά, τις αρχαίες πέτρες, πότε τον οδηγό που έχουν στην τσάντα τους. Είναι πολύ πιθανό, τα δάχτυλα του Paul στα πόδια, να είναι στραβά. Αυτό όμως δεν έχει καμιά σημασία σχετικά με την ποιότητά του ως μουσικός, ούτε με την περιέργειά του σαν άνθρωπος. Φαίνεται περίεργος και αστείος. Η γυναίκα του, αν είναι παντρεμένος, πρέπει να είναι κι εκείνη καλλιτέχνης. Ποιήτρια. Γιατί όχι; Ή μουσικός σε ορχήστρα. Δεν αποκλείεται επίσης να είναι ζωγράφος.

Όσο για τον Nick, φαίνεται λίγο ενοχικός, όπως και εκατομμύρια άλλοι συμπατριώτες του αμερικάνοι, για την κυβέρνηση που δεν ψήφισαν. Πρέπει να του έχει στοιχίσει και γι’ αυτό τον φαντάζομαι να ζητάει συγνώμη δεξιά κι αριστερά, δια ασήμαντον αφορμή. Περισσότερο απ’ ότι θα έκανε, αν στον λευκό οίκο ήταν ακόμα ο Κλίντον. Ο Nick δείχνει, φαινομενικά, πιο νορμάλ. Ακόμα κι όταν κάνει χιούμορ είναι τόσο πράος που σε μπερδεύει. Όταν τραγουδάει κλείνει τα μάτια, αλλά παίζει τελικά να είναι πιο περίεργος κι απ’ τον Paul. Διότι κάθεται και φτιάχνει spoonboxes. Τo spoonbox δίνει λύση στα αμήχανα βράδια, χωρίς ιδιαίτερη όρεξη για επιτραπέζια παιχνίδια. Κουταλάκια που δονούνται ρυθμικά με τον ήχο, μπορεί να είναι το ίδιο, ίσως και περισσότερο, διασκεδαστικά από τη θέα του κέικ που φουσκώνει μέσα στο φούρνο. Ειδικά όταν δεν υπάρχει ούτε κέικ, ούτε φούρνος.

Μαζί, ο Nick κι ο Paul, αποτελούν τους The Books, οι οποίοι έπαιξαν εχθές το βράδυ στο bios. O Nick κάθεται δεξιά και παίζει κιθάρα, ο Paul αριστερά και παίζει βιολοντσέλο. Ανάμεσά τους έχουν τα ηλεκτρονικά και πίσω τους τα visuals.