13

χάνω τη στάση μου τις πιο ακατάλληλες στιγμές. μπορεί να κατουριέμαι και να χάσω τη στάση μου. μπορεί να έχω αργήσει στο ραντεβού και να χάσω τη στάση μου. μπορεί να είναι νύχτα, να νυστάζω και να χάσω τη στάση μου. μπορεί να βρέχει, να μην έχω ομπρέλα και να χάσω τη στάση μου. μπορεί να έχω χάσει το δρόμο μου και να χάσω τη στάση μου.

ή, μπορεί, επειδή στη στάση μου κατεβαίνει η όμορφη του τρόλλεϋ, να χάσω τη στάση μου και μαζί, κάθε ευκαιρία για "λίγο ακόμα". η όμορφη του τρόλλεϋ πάντα ξέρει ότι την παρακολουθείς. όταν την κοιτάζεις από πίσω σε κοιτάζει κι εκείνη. όταν μπαίνεις στο τρόλλεϋ και είναι ήδη μέσα, εκείνη σου λέει αν θα καθήσεις ή αν θα σταθείς όρθιος και σε πιο σημείο. ακόμα κι αν δεν σε έχει δει.

η κοτσίδα της σε κατευθύνει: υπάρχει μια κενή θέση απέναντι, έλα. κι εσύ υπάκουος πας. και κοιτάζεις. γιατί όλα: μύτη, μάτια, φρύδια, στόμα, είναι τοποθετημένα στο πρόσωπο της ωραίας του τρόλλεϋ, για να τα κοιτάζεις προσποιούμενος ότι δεν τα κοιτάζεις. ότι τυχαία γύρισες το κεφάλι προς το παράθυρο να κοιτάξεις έξω. α, να ένα κτήριο... κι εκείνη τυχαία επίσης, μορφαρμός του προσώπου τάχα, δαγκώνει το κάτω χείλος της. κι όταν σηκωθεί για να κατέβει στην επόμενη, μέσα σου λες: τι κρίμα που δεν κατεβαίνουμε στην ίδια. κι επίτηδες τα πόδια σας ακουμπάνε καθώς πηγαίνει προς την πόρτα. κι επίτηδες δεν γυρνάει το κεφάλι. ξέρει όμως ότι η κοτσίδα της σου χαμογελάει. και μες την απελπισία σου της χαμογελάς κι εσύ, ενώ ταυτόχρονα το τρόλλεϋ σταματάει, οι πόρτες ανοίγουν, διαπιστώνεις ότι είναι η στάση σου κι ότι άλλος εκτός από την όμορφη δεν κατεβαίνει, ενώ θα έπρεπε να ήσουν εσύ αυτός.

η επόμενη στάση είναι ήδη πολύ μακριά. όσο κοντά κι αν είναι. γιατί ο κόσμος είναι μεγάλος, όσο μικρός κι αν είναι. και οι δρόμοι πολλοί, όσο λιγοστοί κι αν είναι. κι αυτή η πόλη άχρηστη: μπαίνει ανάμεσά μας.