christian rap

κάθε μέρα υπόσχομαι στον εαυτό μου να μην ανάψω τον υπολογιστή γυρνώντας αργά στο σπίτι. υπόσχομαι στον εαυτό μου να κοιμηθώ νωρίς. αλλά κάθε βράδυ αθετώ την υπόσχεσή μου. ανάβω τον υπολογιστή και κατά συνέπεια κοιμάμαι αργά. γνωρίζω όμως καλά τι γίνεται κάτω από το πάπλωμα μου ανά πάσα στιγμή. υπάρχει ένας λόγος παραπάνω σήμερα που πατάω το power: ο καινούριος δίσκος των CocoRosie στον σκληρό. ένα μαζεμένο κουβαράκι 45,3 ΜΒ από 12 τραγούδια. ακολούθησα το μίτο του όλη μέρα χθες. και κάθε φορά χανόμουν στα λόγια του werewolf. όπως και τώρα. δεν ξέρω τι λένε κι αν είναι φυσιολογικά πράματα αυτά. έχω όμως μια εικόνα στο μυαλό μου: τις cocorosie να στέκονται αγέρωχες σε ένα ύψωμα. ο αέρας κινεί τις άκρες των μαλλιών τους και τα μακρυά στάχυα στα πόδια τους. διακρίνω το σπίτι τους στο βάθος. είναι πολύ μικρό. έχουν διανύσει αρκετή απόσταση και δείχνουν να ανακτούν για λίγο τις δυνάμεις τους με λυγισμένο το γόνατο κι ακουμπισμένες στα μπαστούνια τους. η bianca στρίβει το μουστάκι της, η sierra στερεώνει δυο καινούρια δάκρυα στο μάγουλό της. σε λίγο δεν θα κοιτάζονται, ούτε θα μιλάνε. μιά σελίδα είναι έτοιμη να γυρίσει στον ανοιχτό σαν τεράστιο τόμο με κιτρινισμένες άκρες, ορίζοντα. χεράκια, που δεν φαίνονται, ενώνονται. δαχτυλάκια μπαίνουν μέσα σε άλλα δαχτυλάκια. και άλλα γόνατα λυγίζουν. είναι η ώρα της προσευχής. δεν είναι και λίγο που έφτασαν ως εδώ. με την επιμονή εντομολόγου περασμένου αιώνα έχουν καταφέρει να χαρτογραφήσουν τον κόσμο τους από την μπανιέρα ως την άκρη του γκρεμού. επιβάτες στην μπανιέρα τους, μικρά ζώα με μάσκες στο πρόσωπο, ταξιδεύουμε τώρα από κατακλυσμό σε κατακλυσμό. σώζουμε ό,τι σώζεται κι ό,τι μπορεί να χωρέσει. ό,τι μπορεί να γίνει πολύ μικρό για να χωρέσει και να μην χαθεί.