home for the weekend 2

Η κοιλιά μου άρχισε να γουργουρίζει στις 13:35 ακριβώς, την στιγμή που ξεφύλλιζα το ένθετο περιοδικό της κυριακάτικης Καθημερινής. Είχαμε κοκκινιστό κρέας με μακαρόνια. Είχα καιρό να φάω τόσο κυριακάτικο φαγητό.

Βέβαια, το νούμερο ένα κυριακάτικο φαγητό είναι μπριζόλες με πατάτες τηγανητές. Τις μπριζόλες όμως στα κάρβουνα, μόνο ο μπαμπάς τις πετυχαίνει, ο οποίος αυτόν τον καιρό καλλιεργεί κολοκυθάκια στο χωριό του.

Τα κολοκυθάκια τού έχουν φτιάξει τη διάθεση και του έχουν ρίξει το ζάχαρο. Τι έφαγες σήμερα; ρώτησε όπως πάντα. Εγώ τρώω συνέχεια κολοκυθάκια. Πως τα φτιάχνεις; Βραστά, τηγανιτά, ψητά... Και γεμιστά; Όχι, γεμιστά δεν είχε φτιάξει ακόμα.

Η γιαγιά δεν έφαγε μαζί μας. Είχε ήδη ξαπλώσει για μεσημέρι. Περνάει μπόλικες ώρες της ημέρας ξαπλωμένη στο κρεβάτι της. Κι όταν σηκώνεται είναι σαν φάντασμα με πρησμένα μάτια. Τον υπόλοιπο χρόνο της, κάθεται στον καναπέ και κοιτάζει τον τοίχο, ή κάθεται στην κουζίνα και κοιτάζει τα πόδια της.

Όταν δεν κοιτάζει τον τοίχο, ή τα πόδια της, όταν δεν μουρμουράει κάτι από αυτά που κάνουν τη μάνα μου να τη λογοκρίνει και να της λέει έντονα ν' ασχοληθεί με κάτι άλλο, τότε παίζει με τα παιχνίδια της Στεύης που είναι η δισέγγονή της και είναι τριών. Γεμίζει τις τρύπες στο κέλυφος της κίτρινης χελώνας με σχήματα: τον κόκκινο κύβο, το πράσινο τρίγωνο, τη λευκή σφαίρα κοκ. Αλλάζει ρούχα σε μια παμπάλαια κούκλα από την εποχή που η αδελφή μου ήταν ακόμα μωρό. Σήμερα την είδα να παίζει και με κάτι φιγούρες κουκλοθέατρου.

Γενικώς βαριέται. Βαρέθηκε να ζει, δηλαδή να περιμένει απλώς να πεθάνει. Δεν φοβάται να πεθάνει. Χέζεται μόνο με την ιδέα ότι θα τη βρει απροετοίμαστη. Πως θα φύγω κλαψουρίζει. Επειδή ίσως πάει πολύ συχνά στην τουαλέτα φοβάται μην τη βρει πάνω στη λεκάνη. Κι έτσι θρησκόληπτη που είναι, σου λέει η τελευταία μου πνοή να συνδυαστεί με την τελευταία μου πορδή; Ντροπή. Κι έτσι χέζεται ακόμα περισσότερο. Μπορεί ν' ακούγεται αστείο αλλά είναι ένα από τα βασικά πράγματα που την απασχολούν. Τόσο που νομίζει ότι έχει καρκίνο στο έντερο.

Θέλει να φύγει ομαλά, χωρίς να δημιουργήσει προβλήματα στους γύρω της. Κάθε φορά που αρρωσταίνει τα τελευταία χρόνια φοβάται πως θα είναι η τελευταία φορά. Αλλά ο γιατρός που εξετάζει την καρδιά της λέει ότι είναι σαν μικρού παιδιού. Όλες της οι εξετάσεις είναι μια χαρά. Μόνο η φθορά του σώματος τη βάζει κάτω. Ένας χρόνιος πόνος στην πλάτη, η κατεστραμμένη της όραση, τα 3 δόντια το στόμα της, οι εξασθενημένες της δυνάμεις.

"Δεν μοιάζει πια με γυναίκα, ούτε και μοιάζει πια με γριά γυναίκα, τώρα μοιάζει απλώς και μόνο με κάτι γερασμένο, πέρα από άνθρωπο, ζώο ή φυτό, λες και τα γηρατειά την οδηγούν σ' ένα ολικό καμουφλάρισμα που είναι απαραίτητο, για να μπορέσει τελικά να περάσει ολοκληρωτικά στη φύση." Αυτά γράφει και η Τζέννυ Έρπενμπεκ στο διήγημα της Σκύβαλα, όπου ένα νεαρό κορίτσι αφηγείται τη ζωή με τη γιαγιά της.

Και τελειώνει: "Ανοίγω την πόρτα σ' ένα δωμάτιο, που έχει κάποιο νούμερο, θέλω να πω καληνύχτα στη γιαγιά μου. Είναι ήδη ξαπλωμένη στο κρεβάτι σκεπασμένη, και το σώμα της έχει γίνει τόσο λίγο, που η κουβέρτα μόλις που σηκώνεται. Μια χούφτα σώμα είναι ξαπλωμένο εκεί κάτω από την κουβέρτα, και για πρώτη φορά στη ζωή μου σκύβω σ' αυτό το σώμα, για να το αγκαλιάσω, για ν΄ αγκαλιάσω το λίγο που υπάρχει ακόμα απ' τη γιαγιά μου. Όταν στο κατώφλι γυρίζω άλλη μια φορά προς το μέρος της, βλέπω: Έχει ήδη αποκοιμηθεί, αλλά τα χέρια της τα έχει ακόμα απλωμένα προς το μέρος μου, βγαίνουν από τον ύπνο της και μ΄ ακολουθούν."

Στον απογευματινό καφέ συνέχισα να ξεφυλλίζω την κυρακάτικη εφημερίδα με όλο και πιο μειωμένο ενδιαφέρον. Είχα φτάσει στις σωμόν σελίδες, όταν βλέπω την αδελφή μου να έρχεται με τον μεγεθυντικό της καθρέφτη να βαφτεί στην κουζίνα. Κι εγώ κι εγώ, λέει η Στεύη. Ήθελε σκιά στο μάτι. Ορίστε. Έτσι κάνουν στα πάρτι-α, λέει.