Κυρίες σε πολυκατοικίες...

Κυρίες σε συγκοινωνίες. Μεγάλες κυρίες. Γιαγιάδες.

Η κυρία Βλάχου, γύρω στα 90, έφυγε οριστικά από το διαμέρισμά της στον τέταρτο, την περασμένη Παρασκευή. Έφυγε από την πολυκατοικία και τη γειτονιά που πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της. Πλήρωσε μόνη της, για τελευταία φορά, τους λογαριασμούς της, χάρισε όλα της τα έπιπλα σε κάποια ομάδα με άτομα για απεξάρτηση από τα ναρκωτικά, χαιρέτησε όσους από τους ενοίκους έτυχε να περνάνε από το πλατύσκαλο της εισόδου την περασμένη Παρασκευή γύρω στις 10 το πρωί, φόρεσε ένα μακάριο χαμόγελο κι ανέβηκε στο ΚΤΕΛ για την Κεφαλονιά. Πάει να πεθάνει στον τόπο της. Ύστερα από πολύχρονες προσπάθειες, κατάφερε να βρει θέση στο γηροκομείο του Αργοστολίου, τον τόπο που γεννήθηκε. Η κυρία Βλάχου δεν το έβαλε ποτέ κάτω με αποτέλεσμα ν' απολαμβάνει σήμερα μια διαύγεια πνεύματος που θα ζήλευαν πολλές νεώτερες κυρίες.

Η κυρία (δεν θυμάμαι τ' όνομά της), στα 80 φεύγα κι αυτή, ήθελε βοήθεια για να κατέβει από το λεωφορείο. Φυσικά και μπορούσα να προχωρήσω μπροστά και να κρατήσω την πόρτα ανοιχτή. Φυσικά και μπορούσα να της δανείσω το μπράτσο μου για λίγο. Φυσικά και είχα περιέργεια να μάθω για τη ζωή της. Ε, εσείς δεν είστε ξένοι είπε, κοιτάζοντας εμένα και το φίλο μου. Οι ξένοι χτυπάνε τις γριές για να τους πάρουν τα λεφτά. Μάλιστα. Φοβάμαι κι έχω στερηθεί πολλές βραδινές εξόδους θέατρα, σινεμάδες, λεει και κοιταζόμαστε με το φίλο μου: οι δικές μας οι γιαγιάδες είναι παραιτημένες προ πολλού. Εκείνη δεν παντρεύτκε ποτέ. Τι να κάνουμε, δεν είναι όλοι τυχεροί σ' αυτό το θέμα, λέει με μια συστολή καθολικής καλόγριας. Ήρθε στην Αθήνα για τον αδελφό της, δούλεψε στον ΟΤΕ, σήμερα έχει μια καλή σύνταξη κι ένα καρούμπαλο στο κεφάλι -χτύπησε καθώς ανέβαινε σε κάποιο λεωφορείο πάλι. Αλλά τίποτα σπουδαίο, η αξονική δεν έβγαλε βλάβη.

Η γιαγιά μου εντωμεταξύ, παθαίνει όλο και συχνότερες κρίσεις πανικού. Βάζει τόσα (κακά) με το νου της στο διάστημα του μισαώρου που θα τύχει να μείνει μόνη σπίτι, που φτάνει σε σημείο να τραβάει τα μαλλιά της. Κάτι θέλει σίγουρα να βγει από μέσα της, αλλά βρίσκει στα τοιχώματα. Στο ενδεχόμενο να ξεκαλοκαιριάσει σε γηροκομείο αντιστέκεται σθεναρά. Αν δεν γίνω καλά δεν πάω πουθενά. Είναι καλά. Έχει φτάσει σε σημείο να προκαλεί απόγνωση στη μάνα μου η οποία δεν ξέρει πως να της φερθεί. Και κανείς δεν μπορεί να τη συμβουλέψει. Είναι πολύ αργά για ν' αλλάξει ένα γέρικο ξερό κεφάλι. Η μάνα μου θέλει μόνο να φεύγει από το σπίτι, της έδωσα τα κλειδιά του δικού μου.