περαστικά

"όλα περνάνε". αυτά είναι τα λόγια που χάραξε ένα κορίτσι που ξέρω στο προσκεφάλι του κρεβατιού της, όταν ήταν τόσο μικρή που δεν την ήξερα ακόμα. έτσι, κάθε βράδυ στον ύπνο της, μαζί με τα χέρια της που μάκραιναν και τα πόδια της που μάκραιναν και την ομορφιά που πήγαινε κι έφτιαχνε τις καμπύλες στο κορμί της, γινόταν ολοένα και πιο σοφή.

"όλα περνάνε", μου έλεγε κι εμένα. θα δεις "όλα περνάνε", μου έλεγε, όταν κάτι πολύ μικρό κι ασήμαντο δεν πήγαινε καλά. "όλα περνάνε" μου έλεγε ακόμα κι όταν εγώ δεν ήθελα να περάσει τίποτα. όταν ήθελα να σταματήσει ο χρόνος εκεί, τότε, και να μην περάσει ποτέ η στιγμή. με καταλάβαινε. αλλά ταυτόχρονα ήξερε, κιόλας, ότι "όλα περνάνε".

γι' αυτό μου χάρισε και 2 μεγάλα ρολόγια. για βλέπω καλύτερα την ώρα που περνάει. μου είπε: για να θυμάσαι καλύτερα τις ώρες που είσαι ευτυχισμένος και για να περνάνε πιο εύκολα οι ώρες που δεν είσαι. ο καρπός μου δεν είχε ξαναδεί μεγαλύτερα ρολόγια ποτέ. κι ούτε έχει φορέσει ρολόι έκτοτε.