το απόλυτο δίκιο

Σέρνει τη βαλίτσα του στα γυαλισμένα πλακάκια σύγχρονων αεροδρομίων. Τα ροδάκια πέφτουν μέσα στους αρμούς και σχηματίζουν έναν επαναλαμβανόμενο μηχανικό ήχο, ντουκ-ντουκ καθώς το τακούνι, τοκ-τοκ, κατευθύνεται με σταθερό βήμα στο γκισέ του check-in.

Δεν τα βλέπω, αλλά φαντάζομαι τα πολυτελή V.I.P lounge αεροδρομίων με εκθαμβωτική θέα στον ορίζοντα και σε εντυπωσιακές απογειώσεις boeing τη στιγμή που τυχαίνει να σηκώσει για λίγο το βλέμμα από το laptop.

Το βλέμμα είναι ονειροπόλο, το βλέπω. Το βλέπω να σηκώνεται από την οθόνη του laptop και να βγαίνει από το παράθυρο τις λιμουζίνας. Δεν βλέπω σε ποιες προσόψεις κτιρίων προσκρούει, σε ποια γυάλινα τζάμια ουρανοξύστη αντανακλάται. Αφαιρείται σε άλλες εικόνες. Σ’ ένα ειδυλλιακό τοπίο με ποτάμι, πλούσια βλάστηση, χρυσαφιές ανταύγειες στα φύλλα και στην επιφάνεια του νερού, λίγο πριν δύσει ο ήλιος.

Τον ακούω να λέει κάτι για την κληρονομιά που θ’ αφήσουμε "στα παιδιά μας" κι αν θα τα καταφέρει, το ποτάμι, να συμπεριληφθεί στο τελικό κείμενο της διαθήκης.

Μετά έρχονται μια σειρά από διαγράμματα με αιχμηρές καμπύλες σαν τα δόντια του δράκουλα. Αλήθειες που δαγκώνουν.

Είναι ο Αλ Γκορ, πρώην υποψήφιος πρόεδρος των ΗΠΑ. Ένας σύγχρονος προφήτης, που ταξιδεύει ανά τον κόσμο, με τηλεκοντρόλ στο χέρι αντί για μαγκούρα και .pps παρουσιάσεις αντί για παραβολές, κηρύσσοντας μέσα σε υπερσύγχρονα αμφιθέατρα, μιαν άβολη αλήθεια. Την καταστροφή του πλανήτη.

(τίτλος εμπευσμένος από το fotospatho)