paraggelia

ok. κοίτα. μπορεί να μην έχω ιστορία να πω, πραγματική ή φανταστική αλλά αν με ρωτούσες που θα ήθελα να είμαι, αν δεν ήμουν εδώ που είμαι, θα σου έλεγα ότι θα ήθελα να είμαι στη νέα υόρκη. είδα μια φωτογραφία πρόσφατα. από το παράθυρο ενός διαμερίσματος στο μανχάταν. φαινόταν η πόλη φωταγωγημένη, χρυσή. πολλά μικρά παραθυράκια σε ψηλά γυάλινα κτήρια που έδιναν την εντύπωση μιας μακρινής ζωής. αλλά πάλι, θα τα έπιανες, αν άπλωνες το χέρι σου.

έχεις δει τη νέα υόρκη από ψηλά τη νύχτα; μοιάζει με ένα τεράστιο γυναικείο κολιέ. δεν αναγνωρίζεις το σχέδιο γιατί είναι αφελώς αφημένο στο κομοδίνο, ενώ η κάτοχός του κοιμάται στο κρεβάτι δίπλα, βαριά. ντυμένη ακόμα με τη βραδινή της τουαλέτα.

αν δεν ήμουν εδώ που είμαι, θα ήθελα να είμαι εκεί. να μένω σε όροφο με τουλάχιστον 2ψήφιο νούμερο. από τα παράθυρά μου να παρακολουθώ ανενόχλητος τις μετεωρολογικές αλλαγές. τώρα που κοιτάζω έξω, για παράδειγμα, είναι πρωί και έχει πολύ φως. η γυναίκα που κοιμήθηκε μαζί μου χθές το βράδυ, είναι ακόμα κάτω από τα σκεπάσματα. αν στρέψω το βλέμμα μου πάνω της, θα δω μόνο το πίσω μέρος του κεφαλιού της και τα μακριά της μαλλιά χυμένα πάνω στο μαξιλάρι. δεν θα στρέψω όμως το βλέμμα μου. θα αφήσω το φως να κάψει τα μάτια μου. θ΄ανοιγοκλείσω τα μάτια μου. θα στήσω τη μηχανή απέναντι από το βάζο με τα λουλούδια. την ώρα που το κλείστρο θα κάνει κάνει κλικ, κάποιο αντανακλαστικό, θα κάνει τη γυναίκα κάτω από τα σκεπάσματα να σκιρτήσει. είναι καιρός να πάρω φρέσκα λουλούδια, θα σκεφτώ. μαράθηκαν αυτά.