Καλωσόρισμα

Δεν το κρύβω. Με ταλαιπώρησε αρκετά η ιδέα του μπλογκ. Ποιός ο λόγος της μπλογκικής μου ύπαρξης; Έχει να μου προσφέρει κάτι το γεγονός ότι κάθομαι εδώ και γράφω; Εννοώ ότι θα μπορούσα να κάθομαι να γράφω κάπου αλλού. Για κάτι πιο επoικοδομητικό ας πούμε.

Δεν είμαι από αυτούς που μιλάνε πολύ. Δεν πεθαίνω να σου πω αυτό που μου συνέβη, ΤΩΡΑ. Δεν έχω καν αποφασίσει, αν για να γράψει κανείς πρέπει να έχει ζήσει πρώτα. Ο Προυστ που κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το γράψιμο είναι ανώτερο από την ίδια τη ζωή, είχε φάει τα νιάτα του στα σαλόνια, στις πόζες και στα τσάγια. Όλοι ζούνε, όλοι δε ζούνε; Η Έμιλυ Ντίκινσον δεν είχε βγει ποτέ από το δωμάτιο της. Ή, έστω ελάχιστα. Παρατηρούσε τον κόσμο από το παράθυρό της. Τι μπορεί να βλέπει κανείς από το παράθυρο του που να έχει τόσο νόημα ώστε να χτίσει ένα ολόκληρο λογοτεχνικό έργο; Ένα σωρό πράγματα. Το ξέρω, αλλά δεν είναι του παρόντος.

Τούτο 'δω όμως δεν είναι λογοτεχνία. Μια μάσκα είναι, άλλο ένα nickname, άλλο ένα password, που προσφέρεται με το γοητευτικό περιτύλιγμα του message in a bottle. Κι ότι το μύνημα θα έχει παραλήπτη/ες. Θα έχει; Το ότι κάθεσαι και το διαβάζεις σημαίνει πως έχω δίκιο.

Με άλλα λόγια, αν δεν ξέρεις που να πας, ξεκίνα να περπατάς, κάπου θα φτάσεις.