Kill (Santa) Bill

Σου έκανε αφαίμαξη το δέκατο τρίτο μισθό, συν αυτά που έβαλες στην πιστωτική. Για χάρη του ταλαιπωρήθηκες για ώρες στα μαγαζιά. Σπρώχτηκες, έσπρωξες, μάταια αναζήτησες την αφανισμένη πωλήτρια, τέλος πήρες ό,τι βρήκες μπροστά σου και πήγες σαν τηλεκατευθυνόμενο κοτόπουλο στο ταμείο, όπου έπαθες συμφόρηση όταν διαπίστωσες ότι, όντως, όλοι αυτοί περίμεναν στην ουρά.

Αναγκάστηκες ν' ακούσεις δεκάδες φορές το πεθαμένο "Λαστ Κρίστμας" των Γουάμ, το πτώμα του οποίου έχει βρωμίσει και ζέχνει σε όλα τα εμπορικά, αλλά επιμένει να είναι το νούμερο ένα χιτ των ημερών μπροστά από άλλα εμετικά όπως το "Τζίνγκλ Μπελλς", τα κάλαντα, και το "κλασσικό" πλέον (έτσι το παρουσιάζει η ίδια η καλλιτέχνις στα κανάλια) "Χριστούγεννα" της Σάντρα Μπούλοκ, εεε της Δέσποινας Βανδή ήθελα να πω.

Σιχάθηκες τον εαυτό σου εξ' αιτίας του. Εφόσον σου έστειλε την εικόνα -μέσω της αντανάκλασης του ειδώλου σου στις βιτρίνες- ενός πτωχού, πλην τίμιου καταναλωτή, που ναι μεν θέλει, αλλά δεν δύναται να ξοδέψει περισσότερα. Στάθηκες, για τουλάχιστον τρία τέταρτα στην ουρά του καρουσέλ της πλατείας Συντάγματος, προσποιούμενος τον ευτυχισμένο μπαμπά, νονό, θείο, ξάδελφο, ή γκόμενο. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, από τα μέσα Νοεμβρίου σε έβαλαν να σιδερώσεις τη στολή του και να γυαλίσεις τις μπότες του.

Αυτή την ώρα είσαι πια έτοιμος να τον υποδεχτείς στο σπίτι σου, μ' ένα ποτό στο χέρι, αν και νωρίς ακόμα, για ν' απαλύνεις την ταραχή σου. Του πήρες και πίτα κιόλας. Άκου 'δω, δε θέλω να σ' επηρεάσω, προς θεού, αλλά νομίζω πως υπάρχει λύση. Υπάρχει τρόπος να τον ξεφορτωθείς.

Περίμενε τον και ξηγήσου μαζί του σαν άντρας. Δε σου λέω να του στήσεις παγίδες και να του τη φέρεις πισώπλατα. Την ώρα που θα πέφτει από την καμινάδα, ν' ανοίξεις τη φωτιά και να τον κάνεις κάρβουνο. Να του την έχεις στημένη, πίσω από την πόρτα με τον μπαλντά έτοιμο να του ανοίξει το κεφάλι σα ρόδι. Δε σου λέω να έχεις νοθεύσει το γάλα και τα κουλουράκια του (ή την κόκα κόλα και τα κούκις, αναλόγως) με ναρκωτικές ουσίες ώστε να πάει να στουκάρει τον τάρανδο και να γίνει ένα με το έλκηθρο.

Πιάστονε απ' το γιακά, από τα γένια -έχεις λαβές- και πες του ποιός είσαι ρε μάγκα μου που με ταλαιπωρείς από παιδί; Έκανα αμάν, να παραδεχτώ ότι δεν υπάρχεις, ότι τα δώρα τα φέρνανε η μαμά κι ο μπαμπάς κι ότι, ναι, είχαν περιθώριο λάθους, και τώρα έρχεσαι πάλι να μου αναστατώσεις τη ζωή αναγκάζοντας με να στήσω το παραμύθι από την αρχή;
-Μα... θα σου πει.
-Τι μα και ξε-μά ρε, εδώ, εγώ μιλάω τώρα. Ποιός είσαι ρε γέρο που κλέβεις την παράσταση από ένα βρέφος μόλις επτά ημερών;
-Χο, χο, χο. Θ' αρχίσει πάλι.
-Σκάσε ρε γέρο, δεν μπορώ ν' ακούω το γελάκι σου. Μου τη δίνει στα νεύρα.
-Άσε με κάτω νέε, μου. Να σου εξηγήσω! Εγώ είμαι η ίδια η παράδοση. Είμαι το έθιμο. Είμαι το αγαπημένο παραμύθι των παιδιών. Είμαι αιώνες στην πιάτσα. Εγώ είμαι παλαιότερος του νεογέννητου. Δεν φορούσα πάντα την κόκκινη στολή που μου σιδέρωσες, δεν είχα τόσους χιλιάδες κλώνους παντού. Αλλά όπως και να το κάνεις, από τότε που έγινα διαφήμιση, από τότε που έγινα σταρ, απολαμβάνω τα οφέλη της διασημότητας.
-Με αηδιάζεις γέρο.
-Εγώ στηρίζω την οικονομία!
-Όχι ρε, εσύ βάζεις απροκάλυπτα τη χερούκλα σου στο πορτοφόλι μου και μου σουφρώνεις τα ευρώ. Μόνο το χρήμα έχεις στο μυαλό σου.
-Χο, χο, χο.
-Όξω ρε! Ουστ! Φύγε από 'δω και μη σε ξαναδώ να περνάς. Θα έχουμε άσχημα ξεμπερδέματα, ακούς; Η πόρτα αυτή θα είναι κλειστή πια για σένα. Δεν υπάρχεις ρε, κατάλαβες; Δεν υπάρχεις.

Αν πάλι κάτι γίνει και δεν τον δεις, αν έχεις γίνει φέσι από το ποτό και σ' έχει πάρει ο ύπνος στην πολυθρόνα, σ' έχει φάει η γκίνια στο χαρτί, ή σ' έχουν απορροφήσει οι χορεύτριες του Moulin Rouge και του Lido, αν κάτι πάει στραβά τέλος πάντων και δεν θα τα καταφέρεις, ε, τότε και του χρόνου...