Αισθηματική Κομεντί

Σήμερα είναι σα να ζω σε ταινία. Αισθηματική κομεντί για την ακρίβεια. Ήταν μια γκρίζα μέρα, απ’ αυτές που δε θες απαραίτητα ν’ αρχίσεις, απλά ν’ αλλάξεις πλευρό και να την ονειρευτείς. Έβρεχε δυνατά με αστραπές και μπουμπουνητά. Μέχρι που η βροχή σταμάτησε, απέκτησα πιστή αναγνώστρια στο blog, όλα γίνανε ροζ όπως στον κόσμο της Barbie και κόντεψα να δακρύσω δύο φορές.

Εξηγούμαι. Όταν γράφεις σε μια δημοσιογράφο που δε γνωρίζεις παρά μόνο μέσα από τα κείμενα της, δεν περιμένεις απάντηση. Περιμένεις δηλαδή, αλλά δεν το κάνεις και θέμα. Απ’ τη στιγμή που το e-mail διαγράφει τη μικρή του πορεία μέσα στους φακέλους του Outlook, από τα εξερχόμενα στα απεσταλμένα, το ξεχνάς επί τόπου. Και καλά κάνεις, γιατί δε βοηθάει να μπαίνεις κάθε λίγο με την ελπίδα ενός νέου μη αναγνωσμένου μηνύματος. Αν σου συμβεί κάτι τέτοιο, μπορεί να πάθεις κακό. Γιατί ενώ με κάθε σου σύνδεση στο internet η φαντασία σου θα γράφει την ιδανική απάντηση που θα ήθελες να λάβεις, ενώ η αγωνία σου θα φουντώνει, όταν το πολυπόθητο Re: πέσει μαυρισμένο στα εισερχόμενα, αν πέσει, θ’ απογοητευτείς με το μικρόψυχο του χαρακτήρα. Δεν ήσουν για τον άνθρωπο που θαυμάζεις παρά άλλη μια ξεπέτα.

Σε μένα λοιπόν σήμερα, συνέβη το ακριβώς αντίθετο. Όταν μετά από πολύωρη συζήτηση στο τηλέφωνο για κάποια άκρως απόρρητα και υψίστης σημασίας θέματα, όπως παραδείγματος χάριν, ποιο τραγούδι σου έχει κολλήσει τελευταία, ξανασυνδέθηκα στο internet, είχα ξεχάσει ότι περίμενα κάτι συγκεκριμένο. Άνοιξα το Outlook όπως ανοίγει κανείς το ψυγείο όταν δεν είναι πεινασμένος. Ίσως βρεθεί κάτι να τσιμπήσει ίσως πάλι όχι. Καταλαβαίνεις λοιπόν πως ένιωσα όταν είδα το υπέροχο σπιτικό cheesecake της αγαπημένης δημοσιογράφου. Ήταν η στιγμή που μου ήρθε να δακρύσω για πρώτη φορά. Τα γενέθλιά μου απέχουν πολλούς μήνες από σήμερα κι όμως η αγαπημένη δημοσιογράφος είχε φτιάξει με τα χεράκια της και μου πρόσφερε το πιο ωραίο γλυκό. Δεν θα σου πω τι έλεγε. Αλλά κι εσύ να το διάβαζες, στο τέλος θα ήσουν έτοιμος να δακρύσεις ξανά.