Λυπάμαι που το λέω αλλά το σκυλί είναι χαζό. Θα ήθελα πραγματικά να μην ήταν έτσι, αλλά είναι. Όχι ότι φταίει το ίδιο γι' αυτό. Δε φταίει. Είναι όμως πρόθυμο να υποστεί τα πάντα για ένα μπολάκι φαΐ. Το βλέπεις να δέχεται το λουρί και την αλυσίδα, τις φωνές, τις ξυλιές τις απειλές , και ότι άλλο καπνίσει στο μυαλό του αφεντικού. Είναι πρόθυμο, τέλος, να υποφέρει το κάθε λογής αφεντικό: την τρελή απέναντι για παράδειγμα.
Η τρελή απέναντι δεν ήθελε σκυλί. Δεν ξέρω τι πραγματικά θα ήθελε από τη ζωή της και αμφιβάλλω αν το ήξερε ποτέ κι η ίδια. Ίσως κάποτε να ήθελε ένα καλό παιδί να φτιάξει κι αυτή τη ζωή της, όπως τόσες και τόσες άλλες. Ίσως και να τον βρήκε κάποτε, -το καλό παιδί εννοώ- η παραξενιά της όμως, φαντάζομαι, ότι θα τον έκανε να το βάλει στα πόδια, κι ακόμα να τρέχει ο δόλιος. Η μάνα της που ήξερε -την είχε γεννήσει την παράξενη-, ξεσκόνισε το ράφι, έφερε δηλαδή μαστόρους να ξαναβάψουν το σπίτι, κι ύστερα πέθανε. Η κόρη έμεινε γεροντοκόρη κι ορφανή, δεν επέτρεψε σε κανέναν άλλο να πέρασει το κατώφλι της πόρτας, μέχρι σήμερα που μπήκε κατά λάθος το σκυλί και κόντεψε να χάσει τη ζωή του.
Το σκυλί δεν ήταν πάντα εκεί. Εμφανίστηκε μια μέρα ως κουτάβι. Ο καθένας μπορεί να παραδεχτεί ότι ένα κουτάβι είναι χαριτωμένο, όσο κι αν φοβάται ή απεχθάνεται τα σκυλιά. Έτσι κι η τρελή απέναντι. Έπεσε θύμα της γοητείας ενός κουταβιού. Το είδε δηλαδή σαν κουκλάκι, που δεν μεγαλώνει και δεν τα κάνει στη φρεσκοπλημένη της αυλή. Μετά σκέφτηκε: μια γυναίκα μόνη χρειάζεται προστασία. Κι έτσι αποφάσισε να το υιοθετήσει, να του κάνει τα εμβόλια του, να του αγοράσει λουρί για τα τσιμπούρια, να το ταΐζει και να ξεσπάει, τέλος, την τρέλα της πάνω του. Να το ξυλοφωρτώνει δηλαδή κάθε φορά που κάνει την ανάγκη του.
Όταν ταΐζεις ή όταν ξοδεύεις χρήματα για κάτι το θεωρείς δικό σου. Κυρίως όταν πρόκειται για σκυλί ή για παιδί. Οι γάτες είναι μια άλλη ιστορία. Οι γάτες έρχονται, τρώνε κι εξαφανίζονται για να έχουν το κεφάλι τους ήσυχο. Όταν ξοδεύεις χρήματα αποκτάς αυτόματα το δικαίωμα να έχεις απαιτήσεις. Έχεις δικαίωμα να λες και να κάνεις ότι σου 'ρχεται. Γίνεσαι αυτόματα ο αφέντης. Κι αν κατά τύχη είσαι και λίγο τρελός, αποτρελένεσαι τελείως. Έτσι, η τρελή απέναντι απαιτεί απ' το σκυλί να μην της λερώνει την αυλή της, να πηγαίνει να τα κάνει αλλού, ολόκληρο οικόπεδο έχει δίπλα στο σπίτι, μόνο που το σκυλί είναι συνεχώς δεμένο.
Η εξουσία που μπορεί να έχεις πάνω σ' ένα πλάσμα πρόθυμο να σε υπακούσει δείχνει ποιός πραγματικά είσαι.
4 comments:
Ma απο τα καλυτερα που εχω διαβασει.
(je t introduis via mon blog mon vieux, il est temps)
Ma απο τα καλυτερα που εχω διαβασει.
(je t introduis via mon blog mon vieux, il est temps)
Πολυ καλο κειμενο και πολυ λυπηρο φαινομενο - δυστυχως και πολυ διαδεδομενο.
Δεν ειναι θεμα "τρελλας" οπως γραφεις αλλα "διανοητικης τεμπελιας" οπως λεω εγω. Παμπολλοι ανθρωποι βαριουνται (η δεν μπορουν λογω βλακειας) να σκεφτουν μερικα πραγματα, που θα τους ξεβολευαν.
Ειναι πολυ πιο ευκολο να αερολογεις σχετικα με την οικονομικη πολιτικη της κυβερνησης απο το να σκεφτεις "τι θα εκανε την ζωη του συντροφου μου πιο ανετη;". Το τελευταιο θα σε αναγκαζε να αλλαξεις μερικα πραγματα στον εαυτο σου (τζιζ, καιει).
Μπορεις να κανεις κατι με αυτην την ηλιθια (δεν ειναι τρελλη - ξαναλεω) η θα το ανεχτουμε και αυτο γιατι δεν γινεται αλλιως;
thnx lili :)
Είναι αυτό που λένε, αν θες να δεις τον πραγματικό χαρακτήρα κάποιου, δωσ' του εξουσία. Ώρες ώρες θα'θελα να άλλαζαν στιγμιαία οι ρόλοι. Ο πολίτης να φορολογούσε την κυβέρνηση, ο υπάλληλος να κρατούσε το αφεντικό απλήρωτο με υπερωρίες & η απέναντι τρελή να μύριζε τα περιττώματά της, εγκλωβισμένη στα ελάχιστα τετραγωνικά ενός μπαλκονιού!
Δυστυχώς μόνο προς το τέλος της ζωής μας, μας έρχεται η επιφοίτηση της ταπεινότητας & μεγαλοκαρδίας. Τρεεεχουμε τότε στις εκκλησιές, μπας & εξαγνιστούμε!
Post a Comment