Πειρατής

Τελευταία έχω μια εμμονή με το αίμα. Δεν είναι τίποτα θα μου περάσει. Σκέφτομαι πληγές ανοιχτές σαν τις δικές σου να στάζουν αίμα κι ενώ εσύ ενδεχομένως πονάς ή ηδονίζεσαι, σε παρακολουθώ όπως τις αιμοσταγείς σκηνές του Ταραντίνο. Με ελαφρή ταχυπαλμία δηλαδή. Αυτό το κενό στο αριστερό μου μπράτσο έχει αρχίσει να μ' ενοχλεί.

Αν πάλι το δέρμα σου είναι λευκό σαν άγραφη σελίδα, μου 'ρχεται να πάρω τις δύο πρώτες γραμμές που θα δακτυλογραφήσεις να τις κάνω μαστίγιο και ν' αρχίσω να σε χτυπάω με τα ίδια σου τα λόγια. Μέχρις ότου απ' το άσπιλο λευκό να ξεπηδήσουν κόκκινες λέξεις.

Σε ποιό θεό ήσουν πιστός; ρωτά ο τατουέρ με τη βελόνα στο χέρι και την τσίχλα στο στόμα. Με σηκωμένο το μανίκι, ξίνω για λίγο το κεφάλι μου, κοιτάζω το ρολόϊ κι ύστερα τα ονόματα στον τοίχο. Έχω μόνο λίγη ώρα στη διάθεση μου. Το πολύ πέντε γράμματα. Το πλοίο τρίζει όπως τα κόκαλα τη νύχτα κάτω απ' την κουβέρτα. Τα μέλη του σώματος αποκτούν αυτονομία, ρευστοποιούνται. Γίνονται μια μαύρη ταραγμένη θάλασσα που κλέβει την ψυχή μου. Blood λέω κι είμαι σίγουρος πως θα το μετανιώσω. Το πρωί που θα έχω ξαναβρεί τον εαυτό μου.