Το δείπνο μας διακόπηκε από τα ουρλιαχτά της τρελής απέναντι. Σηκώσαμε τα μάτια μας από τα πιάτα μας και κοιταχτήκαμε. Τς, τς, τς. Επιτέλους το τετράποδο κατοικίδιο της έκοψε την πρώτη δαγκωνιά. Η τρελή, που είναι όντως τρελή για δέσιμο, κι ας λες ό,τι θες, πούστη το ανεβάζει, μαλακισμένο το καταβάζει, ενώ για να του δείξει τη στοργή της, εεε την οργή της ήθελα να πω: θα σε σκοτώσω ρε, θα στα κόψω τα πόδια. Και άλλα τέτοια χαριτωμένα.
Το έχει ταράξει στο ξύλο. Η βέργα ακούγεται καθαρά όταν κοπανάει στα παΐδια του ζωντανού. Το κλωτσίδι πάει σύννεφο. Κι αυτό όχι μια και δυο. Επι μονίμου βάσεως κι απ' το πρωί μεχρι το βράδυ. Δηλαδή κάθε που βγαίνει η τρελή στο μπαλκόνι ανοίγει το βρωμόστομα της και αρπάει τη βέργα, ούτε θυριοδαμαστής.
Η εκδίκηση όμως, έρχεται με τέσσερα πόδια και κόβει σαν κυνόδοντας.
3 comments:
Χαρηκα οταν ειδα δημοσιευμενο το κειμενο σου, μου αρεσε απο τοτε που το ανεβασες, συγχαρητηρια ;-)
δηλαδή έχεις ξαναπεράσει... κι εγώ ήμουν με τις πυτζάμες...
υπάρχει ΠΑΝΤΑ μια τρελή απέναντι!είναι τόσο βέβαιο όσο κι εντυπωσιακό!
Post a Comment