(Foot)Balls.

Έπαιξα πολύ μπάλα μέχρι τα δώδεκα. Μετά η μόδα έφερε το μπάσκετ και μετά, η ηλικία, το γκολφ - την εμμονή, δηλαδή, με τα μπαλάκια και τις τρύπες.

Στα διαλείμματα, στο δημοτικό, το να παίζεις μπάλα δεν ήταν απλώς ο πιο ευχάριστος τρόπος να περάσεις την ώρα σου. Ήταν και πράξη αντίδρασης γιατί το παιχνίδι στο προαύλιο με πλαστικό μπαλάκι απαγορευόταν. Δεν ήταν λίγες οι φορές που τα μύτο δεν κατέληγαν στα αντίπαλα "δίχτυα", αλλά περνούσαν μέσα από τζάμια, κάνοντας τους δασκάλους έξαλλους. Άλλα φάουλ -αυτά που εκτελούνταν μακριά από τη μεγάλη περιοχή- πήγαιναν και καρφώνονταν πάνω σε ανυποψίαστα κοριτσίστικα κεφαλάκια που έβαζαν τα κλάμματα και πήγαιναν και το έλεγαν στη δασκάλα. Δεν ήταν λίγες οι φορές που η δασκάλα είχε ανοίξει, σαν μικρά πεπόνια, τα μπαλάκια μας, με τον σουγιά.

Το επόμενο λεπτό βέβαια, όλο και κάποιο εφεδρικό μπαλάκι έβγαινε από κάποια τσάντα, ή ακόμα, δυο τρεις θαρραλέοι της ομάδας διέσχιζαν το δρόμο μέχρι το περίπτερο για ν' αγοράσουν καινούριο. Στην επιστροφή τους περίμενε το χαστούκι της δασκάλας, αλλά το ματς θα συνεχιζόταν στο επόμενο διάλειμμα, πριν καλά-καλά φύγει το αποτύπωμα της σφαλιάρας από το μάγουλο.

Νομίζω στην άμυνα έπαιζα περισσότερο. Και δεν ξέρω πως τύχαινε, αλλά ήμουν πιο συχνά με την ομάδα που κέρδιζε. Γι' αυτό και τρεις από τις τέσσερις φορές που έχω πλακωθεί στη ζωή μου, αφορούσαν το ποδόσφαιρο. Η τέταρτη ήταν για γκόμενα.

Όπως και σήμερα, έτσι και τότε, τις Κυριακές είχε εκπομπές που σχολίαζαν τα ματς του Σαββατοκύριακου. Εκπομπές που δεν με ενδιέφερε να δω, γιατί όσο οι δύο μεγάλες ομάδες Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός ήταν εναλλάξιμες μέσα μου, άλλο τόσο μου φαινόταν γελοίο να συγκρατήσω τα σκορ μικρότερων ομάδων που δεν έπαιζαν καν σε γήπεδο με χορτάρι! Μόνο που πιεζόμουν να τις δω για να είμαι "μέσα" στις συζητήσεις της Δευτέρας το πρωί στο σχολείο πριν χτυπήσει το κουδούνι. Τις συζητήσεις για μπάλα, πριν το πρώτο διάλειμμα που θα έβγαινε το μπαλάκι και θα άρχιζε η φάση.

Μέχρι εκείνη τη Δευτέρα το πρωί που είδα αγοράκια να συνοφρυώνονται μιλώντας για την ομάδα τους. Έσμιγαν τα φρύδια και μιλούσαν δυνατά. Είχαν γίνει από μόνα τους ένα μπαλάκι μέσα στο προαύλιο, έρμαιο της ανούσιας διαμάχης τους. Ξαφνικά, μου είχαν γίνει τόσο αδιάφοροι όσο και τα θρησκευτικά. Και μάλλον δίκιο είχα, γιατί όσο χαζό είναι να λες που πιστεύεις, άλλο τόσο είναι να λες τι ομάδα είσαι.

Από τότε όλα τα ματς που έχω παρακολουθήσει είναι ματς μεγάλων ποδοσφαιρικών συναντήσεων τύπου Μουντιάλ. Είναι από αυτά που υποτίθεται ούτε οι γκόμενες δεν είναι διατεθειμένες να χάσουν. Οπότε ναι, γιατί όχι. Μόνο που δεν θέλω να ξέρω τίποτα μετά το παιχνίδι. Καμιά ανάλυση δεν αξίζει τον κόπο. Ίσως γι' αυτό κανένας ποδοσφαιριστής δεν ξέρει να μιλάει. Γιατί ΔΕΝ χρειάζεται. Όταν η μπάλα βγει από το γήπεδο, γίνεται απλώς αυτό που είναι: ένα πετσί γεμάτο αέρα κοπανιστό.

***
Και μιας και γυρίσαμε για λίγο στα θρανία και στα μπαλάκια, ας τελειώνουμε επιτέλους με τις πίπες. Εμπρός για παρτούζες! Με τις παρτούζες, εκτός του ότι η ευχαρίστηση δεν θα είναι προνόμιο ενός, θα υπάρχουν λίγοτερα ελεύθερα χέρια με κινητά να μαγνητοσκοπούν, ίσως και κανένα.