I'll be ok.

Ήταν μια καλή μέρα σήμερα, -μέχρι στιγμής. Ονειρεύτηκα ψάρια και είχαμε πέρκα. Πόσο πιο προφητικό μπορεί να είναι ένα όνειρο; Αν και τίποτα δεν έχει αλλάξει από χθες ή προχθές ή αντιπροχθές, αισθάνομαι πιο συγκεντρωμένος. Αισθάνομαι ότι μπορώ να αφιερώσω την προσοχή μου σε κάτι, χωρίς διακοπές. Ίσως η διατροφή να παίζει μεγάλο ρόλο τελικά. Σήμερα είναι η μόνη μέρα της εβδομάδας που δεν έχω φάει πατατάκια. Μέχρι στιγμής.

Ήταν μια καλή μέρα. Όχι για το σκυλί της τρελής απέναντι. Σήμερα η τρελή το ανάγκασε να φάει τα κακά του. Βγήκε ορεξάτη το πρωί στο μπαλκόνι, είδε ότι το δεμένο της σκυλί να τα έχει κάνει παντού, κι έμπηξε τις φωνές. Ήταν έτοιμη να σκοτώσει. Αντί γι' αυτό έβαλε το σκυλί της να TA φάει. Πόσο περισσότερο full of shit μπορεί να είναι κάποιος;

Ας αλλάξω θέμα. Έξι περίπου χρόνια μετά το Kid A έρχονται τα εννιά ξεχασμένα αδελφάκια του Idioteque. Σε πιο lo-fi εκδοχή αλλά με την ίδια αίσθηση αγωνίας, με πολύ αρμόνιο, drum machine και την ιδιαίτερη φωνή του Thom Yorke. Αν και ο Michael Jackson θα τραγούδαγε εξίσου ωραία, έστω ένα δύο ρεφρέν από αυτά, έτσι κλονισμένος και ετοιμόρροπος που είναι τον τελευταίο καιρό. Τα εννιά κομμάτια του Eraser ταιριάζουν απόλυτα με αυτή την αβέβαιη αίσθηση τέλους εποχής. Ευτυχώς, δεν είναι άλλος ένας δίσκος από αυτούς που όλοι εγκωμιάζουν αλλά κανείς δεν ακούει. Είναι ένας δίσκος που ακούγεται. Και δεν νομίζω ότι θα κουράσει κανέναν. Εγώ από τη μέρα που τον κατέβασα τον ακούω συνέχεια.

Και τώρα κάτι που μπορεί να το έχετε μυριστεί, ήδη, μέχρι τώρα. Τα παράθυρα μετακόμισαν. Η ίδια ιδέα, το ίδιο template, αλλά μόνο με contributors πια. Στείλτε e-mail στο parathyra AT gmail DOT com για να λάβετε πρόσκληση.