Antony-Devendra = 0-1

[Τίτλος του M. Hulot]

Τις προηγούμενες μέρες βρέθηκα σε δίλημμα: Antony ή Devendra; Όσο όμως πλησίαζε η 4η Ιουλίου, τόσο τα πράγματα ξεδιάλυναν. Ιδανικά θα ήθελα να δω και τους δύο, αλλά εφόσον δεν υπήρχε η (οικονομική) δυνατότητα διάλεξα να πάω στον Devendra εφόσον η 4η Ιουλίου ήταν άλλωστε η μέρα του. Εκτός αυτού, έχει περισσότερα τραγούδια με ζώα.

Δεν το μετάνιωσα ούτε στιγμή, ό,τι κι άν άκουσα για το live του Antony, που δεν αμφιβάλλω πως ήταν μαγικό.

Βλέποντας τον Devendra σκέφτηκα ότι ίσως και να είμαστε τυχεροί τελικά που ζούμε στα 00’s. Γιατί σε ποια άλλη προηγούμενη δεκαετία θα αναγνωρίζαμε το ταλέντο του Devendra Banhart, στο βαθμό που το αναγνωρίζουμε σήμερα; Αν ο Devendra Banhart τραγουδούσε στις δεκαετίες των 60’s και των 70’s δεν θα ήταν απίθανο να είχε μείνει στην αφάνεια. Θα ήταν άλλος ένας αναμενόμενος τραγουδοποιός της γενιάς των παιδιών των λουλουδιών που κάτω από την ταμπέλα της απελευθέρωσης των ηθών και με μια κιθάρα στο χέρι θα διασκέδαζε μαστουρωμένα μακρυμάλικα κεφαλάκια. Μέχρι να γεράσει και να αραιώσουν τα μαλλιά τα δικά του και των φαν του. Ή μέχρι να χαθεί σε κάποιο δάσος του Aμαζονίου τραγουδώντας μόνο για τα προσφιλή του ζώα.

Είναι αμφίβολο επίσης για το ποια δισκογραφική εταιρία θα αναλάμβανε να τον ηχογραφήσει και να τον προωθήσει, δεδομένου ότι τότε δεν υπήρχε η πληθώρα των ανεξάρτητων labels που υπάρχει σήμερα. Όσο για τα 80’s και 90's, ο τόσο γήινος και οργανικός ήχος του Banhart, θα είχε θαφτεί κάτω από τόνους New Wave συνθεσάιζερς, Metal κιθάρων, και techno beats. Όχι ότι σήμερα δεν υπάρχουν όλα τα παραπάνω. Μόνο που η εποχή μας δεν έχει στεγανά όταν πρόκειται για γνήσια έκφραση της δημιουργικότητας.

Είτε είναι μέσα από τη φιλοσοφία του remix, είτε είναι με μια κιθάρα, οι καλλιτέχνες σήμερα παρουσιάζονται ως ακομπλεξάριστοι απόγονοι όλης της προηγούμενης δημιουργίας. Ο όγκος της μουσικής κληρονομιάς δεν τους παραλύει, αλλά τους προσφέρει ένα απίστευτο φάσμα δυνατοτήτων. Ο πρώτος κανόνας της καινοτομίας είναι να παραδεχτείς ότι δεν υπάρχει παρθενογένεση. Χθες ο Devendra έπαιξε covers από Michael Jackson, Lauryn Hill και Charles Manson.

Όσο για το αυτόγραφο, (είναι η πρώτη φορά που ζητάω αυτόγραφο στη ζωή μου, παρασύρθηκα από τους υπόλοιπους) του είπα απλώς να μου γράψει κάτι πάνω στην μπλούζα με το έμβλημα την Καλιφόρνιας. Κι εκείνος σχεδίασε τη λέξη ΜΑΜΑ κι ένα χεράκι που χαιρετάει. Χαιρετισμούς στη μητέρα πατρίδα; Ξέρω ότι πέρασε εκεί τα χρόνια της εφηβείας του μέχρι να πάρει την κιθάρα και ν' αρχίσει να περιοδεύει πάνω, κάτω, δεξιά κι αριστερά και μόλις χθες στην Αθήνα.