Γρίφος.

Τί απέμεινε από την Πορτογαλία;

---

Για κάποιο λόγο προτιμώ τους ημιτελικούς από τους τελικούς. Είναι ίσως επειδή έχει μείνει λίγο ακόμα πριν τους μεγάλους πανηγυρισμούς, τους οποίους βρίσκω πάντα υπερβολικούς και αφελείς.

Για παράδειγμα όταν η Ελλάδα προκρίθηκε στον τελικό του Euro άκουσα έναν Αρχικελευστή στη μονάδα που υπηρετούσα να φωνάζει στο κινητό του: "Χύνω, μαλάκα χύνω!" Επανέλαβε τη λέξη πολλές φορές ουρλιάζοντας, σε σημείο να γίνει πιστευτός. Τελικά μερικοί άντρες δε χρειάζονται πολλά. Στον τελικό φαντάζομαι ότι θα είχε πολλαπλούς οργασμούς, ίσως και κρίση επιληψίας, αλλά ευτυχώς δεν ήμουν εκεί για να το επιβεβαιώσω. Είχα άδεια. Απορώ πάντως, αν έχει παραδεχτεί ποτέ με τον ίδιο τρόπο την κορύφωσή του σε γυναίκα, μνηστή, φιλενάδα. Ή, αν έχει καταφέρει ν' ακούσει από το στόμα γυναίκας, μνηστής, φιλενάδας, την παραδοχή αντίστοιχης έκστασης. Δεν ήταν από αυτούς που εύκολα βγάζουν γκόμενα ή βάζουν γκολ. Εξ' ου και η χαρά του με τα γκολ εκείνων που σκοράρουν μέσα κι έξω από το γήπεδο.

Η βλακεία λοιπόν των πανηγυρισμών χτυπάει κόκκινο σε κάθε σφύριγμα λήξης τελικού, με αποτέλεσμα να σε κάνει να συμπαθείς περισσότερο του ηττημένους. Εκτός κι αν πρόκειται για τον Ζιντάν.

Η ψυχραιμία του όταν κερδίζει είναι παραδειγματική. Σαν κάτι να του φταίει. Σαν κάτι να μην πήγε απολύτως καλά. Γι' αυτό ίσως συνεχίζει να φτύνει με τον ίδιο τρόπο. Πρέπει κάτι να τον ενοχλεί μονίμως στο λαιμό του. Δεν έχω πετύχει κοντινό του που να μην πετάει ροχάλα.

Ο Ζιντάν παραφέρεται (όσο του το επιτρέπει το κούλνες του) μόνο όταν χάνει. Τον θυμάμαι να τραβάει τα μαλλιά του, τότε, στο παιχνίδι με την Ελλάδα το 2004.

Κι αυτός είναι ο λόγος που θέλω να δω την Γαλλία να κερδίζει τον τελικό του φετινού μουντιάλ. Έχουν απομέινει λίγα μαλλιά πια στο κεφάλι του...