αποσπάσματα

θυμάμαι το παρίσι | τη μικρή γωνιά του κόσμου απέναντι από τον προκόπη | τα σεντόνια | το μπλε παράθυρο και τη γλάστρα που ψόφησε | τις πολαρόιντ με το καλώδιο πάνω στον άσπρο τοίχο | τις πολαρόιντ με το χερούλι της ντουλάπας | τις πολαρόιντ με τη γυάλα | τις καμένες πολαρόιντ | θυμάμαι τη φράση "το 2000 θα είναι λευκό" και τα κολλάζ από λευκά υλικά | θυμάμαι, μέσα στη νύχτα, το χτύπο των τακουνιών στο πλακόστρωτο και τη φωνή στο κινητό: "είμαι στο δρόμο έρχομαι" | θυμάμαι το καλοκαίρι να μπαίνει και να κάθεται στο κρεβάτι | θυμάμαι το τελευταίο φθινόπωρο | θυμάμαι και το πρώτο φθινόπωρο | τα στρώμα από κίτρινα φύλλα στο δρόμο | τη μπανιέρα στις 5 το πρωί | τα φουσκωμένα από την υγρασία φύλλα του βιβλίου που διάβαζα:

"ταξίδεψε.

γνώρισε τη μελαγχολία των ατμόπλοιων της γραμμής, το κρύο ξύπνημα κάτω απ' την τέντα, τη ζάλη των τοπίων και των ερειπίων, την πίκρα των εφήμερων συμπαθειών.

επέστρεψε.

έκανε κοσμική ζωή, έζησε κι άλλους έρωτες. αλλά η συνεχής ανάμνηση του πρώτου τούς έκανε όλους άνοστους. κι ύστερα, η σφορδότητα του πόθου, το ίδιο το λουλούδι της αίσθησης είχε χαθεί. οι πνευματικές του φιλοδοξίες είχαν επίσης μειωβεί. πέρασαν χρόνια. κι αυτός κουβαλούσε την απραξία του μυαλού του και την αδράνεια της καρδιάς του."

και τις τελευταίες δύο γραμμές:

"εκεί ήταν ό,τι καλύτερο είχαμε! είπε ο φρεντερίκ.
ναί, ίσως. εκεί ήταν ό,τι καλύτερο είχαμε! είπε ο ντελωριέ."

αποσπάσματα από την "αισθηματική αγωγή" του φλωμπέρ.