ένας χρόνος

πάνω κάτω. πριν ένα χρόνο τέτοιες μέρες άνοιγα αυτό εδώ το blog σαν αντίδραση στα λόγια του φίλου μου του γιώργου: "τρέξε, το σπίτι σου πήρε φωτιά!". δεν έτρεξα. κάθησα μόνο στο παιδικό μου δωμάτιο και διάβαζα παραμύθια. κάθησα στην άκρη του κρεβατιού και δοκίμασα ψευδώνυμα. η έμπνευση όμως ήρθε στο μπάνιο, από το κεφάλαιο 6 της αλίκης με τίτλο γουρούνι και πιπέρι.

ο γάτος του τσεσάιρ έμοιαζε να μου ταιριάζει, γιατί χαμογελάει (κάτι για το οποίο δεν φημίζονται οι γάτες) γιατί εξαφανίζεται (αφήνοντας μόνο πίσω του το χαμόγελό του), γιατί δείχνει να μην παίρνει θέση και γιατί είναι μάλλον τελείως επιφανειακός. επίσης, αν το καλοσκεφτεί κανείς το χαμόγελο του τσεσάιρ θυμίζει νεκροκεφαλή.

φέτος τα χριστούγεννα ξύπνησα πάλι δίπλα στην αλίκη. ο άγιος βασίλης μου έφερε μια κασετίνα με το βιβλίο και το dvd στα αγγλικά. το άνοιξα για λίγο όπως θα άνοιγε κάποιος να ελέγξει την πυροσβεστική φωλέα. όλα καλά.