Κ7

στην αρχή δεν είχα ιδέα αν ήταν λίγα ή πολλά. 7 ευρώ για την 90άρα και 5 ευρώ για την 60άρα θα τα έδινα αν είχα μαζί μου τις αυθεντικές κασέτες που ήθελα να μου αντιγράψει ο κύριος πίσω από το ταμείο.

ο κύριος πίσω από το ταμείο, έχει κατάστημα με σιντί στη γειτονιά. έχει επίσης τεράστια μπάκα, και μονοκόμματο λαιμό. για πολύ καιρό νόμιζα ότι το κατάστημα ήταν απλά κλειστό. ότι ήταν μαγαζί-φάντασμα, από αυτά που εφοδιάζονται, υποτίθεται, οι πλανόδιοι πωλητές πειρατικών σιντί. ποτέ δεν είχα δει κανέναν να περνάει το κατώφλι του. και είναι λογικό, αφού στη βιτρίνα του βλέπεις μόνο τον ύμνο της αεκ, τον ύμνο του παο, μάλλον και του θρύλου αλλά δεν τον έχω προσέξει. από μακριά όλα αυτά τα εξώφυλλα θυμίζουν δίσκους σουκ μουσικής. τα χρώματα ξεθωριάζουν από τον ήλιο και ενοποιούνται όλα προς το κίτρινο.

κι όμως όταν έσπρωξα την πόρτα, προς μεγάλη μου έκπληξη άνοιξε. και προς μεγάλη μου έκπληξη, ο κύριος πίσω από το ταμείο, σηκώθηκε και ήρθε μπροστά από το ταμείο. δεν πλησίασε όμως αρκετά για να εξακριβώσω την υποψία μου. αν αναπνέει ή όχι, βαριά.

βγαίνοντας μόνο σκέφτηκα, ότι τόσα λεφτά: 30 ευρώ περίπου για τέσσερις 90 άρες, δεν έχω δώσει τους τελευταίους έξι μήνες -συνολικά- για μουσική. παραλίγο να μ' έπιανε κορόιδο. όταν δεν έχεις τι άλλο να κάνεις πίσω από το ταμείο, από το να χάνεις την ευκινησία σου και να παχαίνεις, νομίζω ότι πρέπει να ρίχνεις τις τιμές.