χθες, το βράδυ, στρίβωντας το μουστάκι μου πριν με πάρει ο ύπνος, ονειρευόμουν ότι θα εξαφάνιζα τον κόσμο. θα πήγαινα λέει σήμερα στο γραφείο και δεν θα ήταν κανείς. θα περπατούσα στο έρημο εμπορικό κέντρο και οι γυάλινες βιτρίνες θα αντανακλούσαν το είδωλό μου. θα έφτανα και στην είσοδο του κτηρίου, η οποία θα ήταν κλειστή. θα έκανα μεταβολή. θα ξαναγυρνούσα στο σπίτι για να πέσω πάλι για ύπνο.
σήμερα το πρωί έκανα 3 φορές snooze, με αποτέλεσμα να προλάβω το λεωφορείο στο τσακ. πίσω από τις γυάλινες βιτρίνες του εμπορικού δεν υπήρχε ψυχή. χμμ... στην είσοδο όμως του κτηρίου, ο θυρωρός ταξινομούσε την αλληλογραφία. ένιωσα προφήτης όσο κι ένα κολοκυθάκι. καλημέρα, χρόνια πολλά.
στον δεύτερο έκλεισα το ipod, ο τρίτος ήταν περιέργως γεμάτος καλώδια και στον τέταρτο είδα τον πρώτο άνθρωπο, ο οποίος εξαφανίστηκε αστραπιαία σε μια εσοχή του διαδρόμου. δεν το πίστευα στην αρχή. στην τρίτη όμως προσπάθεια συνειδητοποίησα ότι η ξύλινη πόρτα για τα γραφεία μας ήταν όντως κλειδωμένη.
κοντοστάθηκα για λίγο στις σκάλες, αλλά μετά είπα: αυτό είναι, έπιασε!, ας πάω για κούρεμα τώρα. μαλακία. ήταν κλειστά.
4 comments:
σήμερα είναι ανοιχτά. και αύριο. να πας
φαντάζομαι πόσο έχει μεγαλώσει το μουστάκι από τότε που έχω να σε δω. hul day today?
Αγαπητό κολοκυθοπροφητάκι,
ο χρόνος άλλαξε και μια κουβέντα δεν είπαμε! Χρόνια πολλά, έστω και καθυστερημένα λοιπόν. Πάρε τηλέφωνο - έχω χάσει το νούμερο σου μαζί με πολλά άλλα!
[and a happy new year!]
Μικρό κολοκυθοπροφητάκι,
ο χρόνος άλλαξε αλλά εμείς δεν είπαμε κουβέντα! Χρόνια πολλά λοιπόν, έστω και καθυστερημένα.
Πάρε τηλέφωνο - έχω χάσει το νούμερο σου μαζί με πολλά άλλα!
[and a happy new year!]
Post a Comment