Ο κόσμος στο περίπου

Την πρώτη φορά που έβαλα γυαλιά μυωπίας ο κόσμος πήρε μια κατηφορική κλίση. Στην προσπάθειά μου να βρω το ανύπαρκτο σκαλοπάτι και να κατέβω, κινήθηκα λίγο σαν τον Johnny Depp στο ρόλο του Hunter S. Thompson. Ήταν και τα δικά μου γυαλιά στο σχήμα των Ray Ban, που το λένε δάκρυ, νομίζω. Στη δεκαετία του ογδόντα το σχήμα δάκρυ ήταν πολύ της μόδας. Ο χρυσός σκελετός, τα ελατήρια στους βραχίονες, τα τζάμια που σκουραίνουν στον ήλιο, επίσης.

Ήταν απόγευμα και ο χείμαρρος φωτός που έπεφτε στο χωλ ήρθε και νέταρε: έγινε ένα φωτεινό παράθυρο. Τα φωτόνια δεν διαχέονταν ανέμελα γύρω-γύρω, αλλά το ένα πολύ κοντά στο άλλο πια, έρχονταν να σου κάρφωναν το κρανίο με μανία. Συμβαίνει αυτό όταν φοράς μυωπικά γυαλιά για πρώτη φορά. Τα τζάμια που σκουραίνουν στον ήλιο, σκούρυναν, κανείς δεν ήταν εκεί για να το επιβεβαιώσει. Έκανα τις πρώτες δοκιμές μόνος μου. Νόμιζα ότι μόνο εγώ κι ο Στάθης Ψάλτης φορούσαμε τόσο μεγάλο σκελετό. Αλλά ήταν επειδή έβλεπα τον ίδιο μου το σκελετό από «μέσα». Τα μάτια μου διέγραφαν το περίγραμμα του σκελετού που δεν τελείωνε ποτέ. Ήταν κάτι που εξείχε πολύ από το πρόσωπό μου. Στον καθρέφτη όμως, όλα φαίνονταν φυσιολογικά.

Τα σιδεράκια είναι ίσως το χειρότερο που μπορεί να σου συμβεί στο γυμνάσιο. Κι είναι το χειρότερο γιατί το όφελος το βλέπεις πάντα στο τέλος. Στο ενδιάμεσο μπορεί η αυτοπεποίθησή σου να έχει τσαλακωθεί για πάντα και το χαμόγελο που θ’ αποκτήσεις να γίνει μόνο μια μάσκα της ανασφάλειας σου. Το αμέσως λιγότερο κακό είναι τα γυαλιά. Με την αδελφή μου μοιραστήκαμε τα κακά. Ο ορθοδοντικός έβαλε σε κείνη σιδεράκια κι ο οφθαλμίατρος έβαλε σε μένα γυαλιά.

Μπορούσα πια ν’ αντιγράφω κατευθείαν από τον πίνακα κι όχι από τον διπλανό μου. Μπορούσα να διαβάζω τα γράμματα στην τηλεόραση χωρίς να κάθομαι πολύ κοντά. Αλλά μπορούσα να ακούω και καλύτερα -συμβαίνει και αυτό όταν φοράς γυαλιά. Δεν ξέρω πως γίνεται. Μόνο που τα αστέρια τη νύχτα είχαν χάσει τη λάμψη τους, το σχήμα τους. Είχαν γίνει μικρές φωτεινές τελίτσες σε μάυρο φόντο.

Τα γυαλιά μυωπίας είναι σκέτη απογοήτευση. Είναι η απομυθοποίηση του κόσμου. Είναι σαν να έρχεται το πρόσωπο που αγαπάς, πολύ κοντά μέσα στη μούρη σου και ν΄ανακλύπτεις τριχίτσες εκεί που δεν θα έπρεπε να υπάρχουν τριχίτσες. Μπιμπίκια εκεί που η επιδερμίδα θα έπρεπε να είναι λεία και καθαρή.

Τελευταία έχουν αρχίσει να με κουράζουν τα γυαλιά. Πήγα και πήρα φακούς, αλλά κι αυτοί με κουράζουν. Ο δεξιά, μου κόβει το μάτι. Γι΄αυτό λέω να ελαττώσω τη χρήση των διορθωτικών όρασης. Μπας και ξεκουραστεί κι η ράχη της μύτης μου να κουβαλάει σκελετούς. Θα αναζητήσω την παλιά αίσθηση του κόσμου στο περίπου.