home for the weekend

Στο τρένο του Πάσχα με πήρε ο ύπνος ακούγοντας έναν από τους αγαπημένους μου, αυτόν τον καιρό, δίσκους. Το au théâtre des sons imaginaries των Neon. To ανθισμένο τοπίο περνούσε από τις άκρες των ματιών μου, χωρίς να του δίνω σημασία. Βυθιζόμουν μέσα στο κάθισμα και προσπαθούσα απλώς να κρατήσω τις κόρες των ματιών μου συγκεντρωμένες στις γραμμές που διάβαζα. Τα μπισκότα της προηγούμενης νύχτας στο POP είχαν μεγάλο μερίδιο ευθύνης για την κατάστασή που βρισκόμουν.

Μια κυρία με ρώτησε αν η θέση απέναντι ήταν πιασμένη. Της έγνεψα αρνητικά, της χαμογέλασα κι αποκοιμήθηκα με τη σκέψη μου στην αγκαλιά της. Αναρωτιόμουν πόσο φυσικό θα ήταν να δανείζαμε ο ένας στον άλλο τους ώμους μας, για έναν υπνάκο στο τρένο. Τα γόνατά μας αγγίζονταν καθώς προσπαθούσαμε κι οι δύο να βολευτούμε. Όταν σηκώθηκα, εκείνη άπλωσε τα πόδια της στη θέση μου.

Το τρένο έφτασε γρήγορα. Πάτησα το πράσινο κουμπί, η αυτόματη πόρτα άνοιξε φςςςς και πήδηξα στην αποβάθρα. Ανάμεσα στις ράγες, είχε φυτρώσει μια περίεργη κοκκινωπή βλάστηση που μου φαίνεται δεν είχα ξαναπροσέξει. Έβγαλα τη μηχανή και άρχισα να τραβάω φωτογραφίες, ενώ η αδελφή μου με περίμενε έξω από το αυτοκίνητο (a.k.a κόκκινη σφίγγα), στην άλλη μεριά του σταθμού. Σαν μελισσούλα είσαι, μου είπε. Μου έλειψες ρεε.

Η γιαγιά έβγαινε από το μεσημεριανό της ύπνο, τη στιγμή που, πάνω στο κρεβάτι, άνοιγα την αλληλογραφία. Με κοίταξε με τα πρησμένα, από τον ύπνο, μάτια της, δεν ξέρω τι είδε, της χαμογέλασα, άνοιξε την πόρτα του μπάνιου και πήγε να κατουρήσει. Όταν βγήκε ξανακοίταξε προς το μέρος μου. Σαν κάτι να έβλεπε... Αγόρι μου εσύ είσαι; Γύρισες; Η γιαγιά δεν βλέπει την τύφλα της. Γιαγιούλα τι κάνεις; Καλά είσαι; Ε, η πλάτη μου πονάει...

Κάνοντας μεταβολή για να πάει να βάλει τη ρόμπα της, σαν να παραπάτησε και κρατήθηκε από τον τοίχο. Περπατούσε πολύ αργά. Η μισή παντόφλα της ήταν πάνω στη μοκέτα η άλλη μισή στο μωσαΐκό. Ήταν σαν να ισορροπούσε πάνω σε τεντωμένο σχοινί. Έβαζε το ένα πόδι μπροστά από το άλλο, σαν να μην ήξερε τα βήματα, σαν να είχε μάθει να περπατάει πρόσφατα. Μετά χάθηκε από την πόρτα του μεγάλου χωλ, μέσα στο μικρό χωλ, με το κεφάλι ψηλά, σαν κάτι να έβλεπε... Το βλέμμα μου αφαιρέθηκε για μια στιγμή στην πρίζα, στον διακόπτη, στο πόμολο. Ύστερα έσκυψα και συνέχισα να τακτοποιώ την αλληλογραφία.

Το ίδιο βράδυ, μεγάλο Σάββατο, ο υπολογιστής μου εντόπισε ένα άγνωστο ασύρματο δίκτυο. Η σύνδεση σας με το ασύρματο δίκτυο ... δεν είναι ασφαλής. Θέλετε παρόλα αυτά να συνδεθείτε; Φυσικά! Έτσι, διαπίστωσα για άλλη μια φορά πόσο άβολος είναι ο καναπές των γονιών μου όταν κάθεσαι εκεί πολλές ώρες (ίσως ο καναπές να φταίει για τον πόνο στην πλάτη της γιαγιάς) και κατάφερα να φτάσω στην εκκλησία τη στιγμή που είχαν ανάψει οι λαμπάδες, ψάχνωντας ανεπιτυχώς να βρω τους υπόλοιπους μέσα στο πλήθος της Ανάστασης που από συνήθεια ήρθε και φέτος.