Βιβλία

Δεν βρίσκω το κατάλληλο βιβλίο να διαβάσω. Κάθε πρωί στο λεωφορείο κάνω crash test στα αδιάβαστα βιβλία που έχω στα ράφια μου, αλλά δύσκολα κάποιο περνάει το φράγμα των πρώτων σελίδων. Πολλοί συγγραφείς δεν δείχνουν να ενδιαφέρονται για την οικονομία του λόγου. Κι αυτό μου στοιχίζει, γιατί αντί να αφήνομαι στην απόλαυση της ανάγνωσης, πιάνω τον εαυτό μου χαμένο στην παράφραση. Και το βιβλίο δεν προχωράει. Άσε που έχει φτάσει η στάση μου να κατέβω. Με το κατάλληλο βιβλίο, χάνεις απλά τη στάση σου.

Πολλοί πιστεύουν ότι μόνο η υπερβολή εκφράζει τον πλούσιο (λέμε τώρα) συναισθηματικό τους κόσμο. Μερικοί συγγραφείς δεν διαφέρουν. Χρησιμοποιούν, όπως όλοι, τετριμμένα επίθετα και επιρρήματα που συνήθως φέρνουν το αντίθετο, του επιθυμητού, αποτέλεσμα.

Έστω ότι είσαι συγγραφέας κι ότι ο ήρωας σου πονάει επειδή έχει μόλις χάσει ένα αγαπημένο του πρόσωπο. Αρκεί να περιγράψεις πως ο ήρωάς σου αντιδρά στον πόνο: να δημιουργήσεις εικόνες. Μπορείς επίσης, αν είσαι αρκετά πεζός, να χρησιμοποιήσεις και το ρήμα «πονάει». Αλλά μέχρι εκεί. Δεν χρειάζεται να το παρακάνεις. Δεν χρειάζεται να πεις «πονάει φριχτά» και «δεν είχε ξανανιώσει τόσο πόνο στη ζωή του» κλπ. Όσο πιο πολύ υπερβάλεις τόσο πιο ψεύτικο γίνεται. Κι όσο πιο ψεύτικο γίνεται τόσο λιγότερο οίκτο θα δείξει ο αναγνώστης για τον ήρωά σου και κατά συνέπεια για το βιβλίο σου. Για το επόμενο bus ride κάποιο άλλο βιβλίο θα έχει βάλει στην τσάντα του. Εγώ τουλάχιστον.