Στο δρόμο προς το σπίτι, κατά τις 2 το πρωί, δεν είχα απλά ένα βουητό στ’ αυτιά μου. Ο ήχος είχε πάρει παχύρευστη μορφή κι έρεε μέσα από το κεφάλι μου, όπως ρέει το αίμα από την πληγή. Ένιωθα υπέροχα.
Προσπέρασα γρήγορα τον μπάτσο στη γωνία Ηρ. Αττικού και Βασ. Σοφίας, αλλά έπρεπε να δείχνω λίγο τρελαμένος, γιατί όλη η αλλαγή φρουράς που χτύπαγε συγχρονισμένα το τσαρούχι της στο πεζοδρόμιο, γύρισε να με κοιτάξει.
Λίγα λεπτά νωρίτερα, οι Black Strobe δεν είχαν κατέβει ακόμα από τη σκηνή κι εγώ πηγαινοερχόμουν μπροστά από τα ηχεία. Έβγαινε αέρας από’ κει μέσα που έπαιρνε τα μυαλά.
Έπαιζαν δυνατά και το κοινό παραληρούσε. Τα μπράτσα του Bastien έγιναν η καινούρια φαντασίωση της Jennifer, το μουστάκι του Arnaud δεν ξέρω τίνος φαντασίωση.
Ήταν η πρώτη μέρα της γιορτής της μουσικής, η οποία συνεχίζεται.
No comments:
Post a Comment