missing

στην αρχή είμαι εγώ που χορεύω. μαζί με τους τίτλους. χορεύω το we have mice του casiotone for the painfully alone το οποίο δε χορεύεται, αλλά όταν είσαι αρκετά χαζός, τα καταφέρνεις. φοράω μια γκρι βερμούδα, σαγιονάρες και το κόκκινο wrong/right φούτερ που είχα φτιάξει στο σπίτι της Michele όταν βλέπαμε Basquiat. σηκώνω τα γόνατα και κουνάω τα χέρια δεξιά κι αριστερά. μετά κάνω μια στροφή γύρω από το εαυτό μου κι εκεί αρχίζω να χάνομαι στην πάνω δεξιά γωνία της οθόνης. το τραγούδι αλλάζει, τώρα παίζει το Good Loving Outside των Animal Collective και ακούμε τον πρώτο στίχο "there's a place i know where we can go" και βλέπουμε τα χέρια της μαίρης που ψάχνουν, σε γρήγορη κίνηση, ώριμα αβοκάντο για guacamole. είναι κυριακή απόγευμα έχουμε μόλις δει το Les glaneurs et la glaneuse της agnès varda στον κινηματογράφο, έχουμε φαει κινέζικο και έχουμε πάει για ψώνια σ' αυτό το μανάβικο με τους καθρέφτες. βγάζω τα καρπούζια τις ντομάτες τις μπανάνες και τα κολοκυθάκια. η σκηνή τελειώνει μ’ ένα γενικό traveling πάνω από τους πάγκους με τα ζαρζαβατικά. στα καπάκια μπαίνει μια spooky μουσική του thomas knak κι είμαι εγώ που κατεβαίνω τις σκάλες του μετρό πρώτα σε αργή κίνηση και μετά σε γρήγορη. η κάμερα με παίρνει από πίσω. λες τώρα θα γίνει το έγκλημα. ο σταθμός είναι έρημος κι εγώ προχωράω μέχρι το βάθος με τους στίχους του subway song στο μυαλό. η μαίρη κοιτάει βαριεστημένη την ώρα. το τρένο δε λέει να φανεί και υπάρχει μόνο η γυαλάδα από τα φώτα στην αποβάθρα. στο μοντάζ είχα βάλει ένα special effect εκεί. είχα μοιράσει την οθόνη κι βλέπαμε την ίδια εικόνα επί τέσσερα. είχε κάτι το πολύ συμμετρικό και γεωμετρικό η όλη φάση που ταίριαζε με το κομμάτι του knak. τη στιγμή που το κομμάτι γίνεται λίγο πιο γλυκανάλατο ανοίγουν οι πόρτες του τρένου και η κάμερα κάνει μια χαριτωμενιά: γυρίζει στο πλάι. απέναντί μας ένας χωρικός, ένας περίεργος τύπος με το γιο του που είναι σα χαμένοι. κουβαλούν πολλές αποσκευές και έχουν χάρτες στα χέρια. κοιτούν το αυτοκόλλητο της διαδρομής πάνω από τις πόρτες. κάτι μου λεει ότι θα κατέβουν στο montparnasse για να πάρουν το τρένο για την επαρχία τους. εγώ στρέφω την κάμερα στο παράθυρο και πετυχαίνω με την εκκίνηση του τρένου τα φώτα από την αποβάθρα που φεύγουν πίσω. ωραία εικόνα. στο μοντάζ την είχα συνδυάσει με το φςςςς που κάνει στην αρχή το fingerbib του aphex twin. μετά τα πλάνα διαδέχονται το ένα το άλλο με ταχύτητα. τα χέρια μας μπλέκονται το ένα μέσα στο άλλο με φόντο την πόρτα του μπάνιου. όλα έχουν γίνει ένα μικρό κομματάκι καραμέλας που έχει σχεδόν λιώσει. το μόνο σημείο που η κάμερα στέκεται για αρκετή ώρα είναι τα πανό ανακοινώσεων των πτήσεων: "πόσες πτήσεις μαίρη;" "3" (με νάζι αλλά χωρίς φωνή, δείχνει 3 δάχτυλα). και μετά ζουμ στην ταμπέλα του καφέ του αεροδρομίου Charles de Gaulle: bye bye paris. ήταν το αγαπημένο μου βίντεο κι όσο κι αν έψαξα στο σκληρό μου δεν το βρίσκω πια. :(