we're all gonna die

ΣK στο πόρτο χέλι μέρος 2ο.

Σίγουρα η Ναταλία και η Έλενα έφτασαν σπίτι τους πριν από μας το Σάββατο το πρωί. Η Έλενα από τη Μόσχα και η Ναταλία από το Βλαδιβοστόκ (Βλαδιβοστόκ; Βλαδιβοστόκ!) δουλεύουν στις Μούσες Free Style Dance Oriental στο Πόρτο Χέλι. Όταν μπήκαμε, ξημερώματα Σαββάτου, ο χορός στη μπάρα είχε τελειώσει, αλλά η Έλενα είχε μείνει με τα ρούχα της δουλειάς. Τι κάνεις εδώ τη ρώτησα, με το πιο αφελές χαμόγελο του κόσμου, χορεύεις εκεί πάνω; κι εκείνη, μ' ένα επίσης πλατύ χαμόγελο, τράβηξε μόνο το λάστιχο στο σλιπάκι της, δηλώνοντας το προφανές.

Κι εμείς πως βρεθήκαμε εκεί; Και που είναι το σπίτι τώρα; Έχω βρεθεί από το πίσω κάθισμα στη θέση του οδηγού και δεν ξέρω ποιο δρόμο να πάρω για να βγω σπίτι. Τα παιδιά έχουν πεθάνει στο πίσω κάθισμα. Κουβαλάω δύο πτώματα που αναπνέουν γι' αυτό και δεν ανησυχώ. Στρίβω στη στροφή που πρέπει, βρίσκω το Galaxy Hotel, κάπου εδώ είμαστε σκέφτομαι, αλλά ο τηλεφωνικός θάλαμος με τις βουκαμβίλιες, άφαντος. Ήταν η μόνη οδηγία που θυμόμουν. Ίσως και να ήταν δημιούργημα της φαντασίας μου.

Μια στροφή παραπάνω, μια στροφή παρακάτω, χάθηκα εντελώς και βρέθηκα να κάνω κύκλους που δεν έβγαζαν πουθενά. Αν το αυτοκίνητο ήταν στυλό, το κομμάτι του χάρτη γύρω από την οδό Αγάπης (εκεί ήταν το σπίτι, όπως έμαθα αργότερα) θα είχε πολλές μουντζούρες.

Θα μπορούσα να πάρω όποια κατεύθυνση ήθελα, μέχρι να μείνουμε από βενζίνη. Τελικά πάρκαρα σε μια σκιά και περίμενα τα παιδιά να ξαναγυρίσουν στον κόσμο των αισθήσεων. Φτάσαμε σπίτι γύρω στις 12 το μεσημέρι χτυπώντας την κόρνα από τη χαρά μας. Την υπόλοιπη μέρα ήμουν πεθαμένος. Πάνω σε μια καρέκλα, σε μια ξαπλώστρα, οπουδήποτε...