flames to dust

Στρίβουμε παράλληλα με το ποτάμι στο δόμο για τη γέφυρα. Ένας γέροντας κάθεται σ΄ένα πεζούλι σκυμμένος με τα μάτια κλειστά. Τα χέρια του κρέμονται από μια μαγκούρα και το κεφάλι του πηγαίνει δεξιά και αριστερά όπως ενός αυτιστικού ή ενός τυφλού. Από το παράθυρο του οδηγού προλαβαίνω να τα δω όλα σαν σε αργή κίνηση. Τα ρούχα του: καρώ πουκάμισο και μπλε παντελόνι με γυρισμένα μπατζάκια, τα πόδια του είναι ξυπόλητα. Την έκφραση στο πρόσωπο του: προσπαθεί να θυμηθεί κάτι που είναι πολύ κοντά ακόμα στη μνήμη; ή θρηνεί για κάτι που έχασε; Έχεις δει καθόλου τον θείο το Βίκτωρα φέτος; με ρωτάει η αδελφή μου. Νάτος εκεί είναι. Δε βλέπει τίποτα πια. Τα χρόνια του πήρανε τα μάτια κι η φωτιά ό,τι είχε καταφέρει να μαζέψει κάτω από μια σκεπή από τσίγκο. Οδηγώ χωρίς συναίσθημα, αλλά μέσα στο στήθος μου ένα υγρό χύνεται που δημιουργεί κάτι σαν συναίσθημα.

Κοιμάμαι σε όλη σχεδόν τη διαδρομή από την Αθήνα στην Κυλήνη όπου θα πάρω το πλοίο για Κεφαλονιά. Βλέπω υποβρύχια όνειρα, μια πόλη σαν την Bikini Bottom. Έξω από το παράθυρό μου ο κόσμος κινείται προς τα πίσω, τα χρώματα είναι αχνά, μια επίστρωση σκόνης καλύπτει τα πάντα.

Στο λιμάνι ο πατέρας μου με περιμένει, φορτώνουμε τη βαλίτσα στο πορτ-μπαγκάζ και ανεβαίνουμε μαζί τη γέρικη ανηφόρα. Όλα καλά; Όλα καλά. Τι έκαψε η φωτιά όλα πράσινα τα βλέπω. Περίμενε να δεις και την άλλη πλευρά του βουνού. Στο σπίτι υπάρχουν γλυκά που θέλω να φάω, παιδικές ζωγραφιές στην πόρτα του ψυγείου κι ένα μικροσκοπικό, πλαστικό, ροζ γοβάκι πάνω στον πάγκο της κουζίνας. Όλοι είναι εκεί εκτός από το παιδί που το άφησε. Το σκυλί πηδάει πάνω μου από τη χαρά του. Με μυρίζει και φέρνει το μπαλάκι να παίξουμε. Η ουρά του έχει ξεβιδωθεί από το κούνημα.

Κάθε μέρα φωτογραφίζω τον ουρανό για ένα κολλάζ που δεν τελείωνει ποτέ.

Ο πατέρας μου έχει δίκιο. Η άλλη πλευρά του βουνού είναι σαν μια τεράστια ψησταριά. Το κακό είναι ότι έχουμε τα πόδια μας μέσα.

Τext Missing

Τext Missing

Από ένα ξενοδοχείο της Λεμεσού βλέπουμε για τρεις μέρες το ίδιο ρεπορτάζ και την ίδια φωτιά να καίει διαφορετικά χωριά και δασικές εκτάσεις. Ακούμε ονόματα χωριών που έχουμε φίλους. Πέρνουμε τηλέφωνα. Στην Αθήνα λένε, βρέχει στάχτη.

Τext Missing

Πίσω στην Αθήνα εισπέω συνεχώς κάτι που ερεθίζει το λαιμό μου και μου προκαλεί βήχα. Το καρπούζι έχει γεύση αερόσολας.