Αυτό εδώ είναι για τον Μπουκόφσκι, τον Τσάρλς, ξέρεις.

Αυτό εδώ είναι για τον Μπουκόφσκι, τον Τσάρλς.
Ένα τραγούδι με κιθάρα, χωρίς συνοδεία.
Και σκοτάδι. Δεν είναι δύσκολο.

Η μέρα κάθησε. Στα γόνατα της διπλώθηκαν μια χούφτα φοίνικες. Ένα σωρό αυτοκίνητα βρέθηκαν από την πλάτη, στο στομάχι του κήτους.
Σηκώθηκε η νύχτα. Έριξε πάνω σε ό,τι φαίνεται ένα μεγάλο κίτρινο μάτι και μια λεπίδα που κόβει τη θάλασσα στα δυο. Μια αγέλη κατηφόρησε και χάθηκε στο βάθος του δρόμου.

Σσς! Ακούς το κλακ-κλακ; Τα πλήκτρα της γραφομηχανής, στο πάνω δωμάτιο, παίζουν κρουστά άθελα τους. Είναι γριά πλέον και ξέρει. Γράφει μόνη της.
Ο καναπές είναι μεγάλος, αλλά καλύτερα να μείνουμε μόνοι. Ο κόσμος κουράζει.
Από της γρίλιες στα μπατζούρια φαίνονται τα φώτα, αν φαίνονται. Κι η αστραπή.
Σκύψε αν θες να δεις. Αν πάλι δε βλέπεις, σου δανείζω ένα ζευγάρι μάτια, κάπου έχω ένα καινούριο, αφόρετο.

Τι, τελείωσε κιόλας;
Να φτάινε οι στίχοι που 'ν' απλοί;
Να φταίει η φωνή που 'ναι βραχνή;
Θα ζητήσω επανάληψη.