Απώλειες. (3)

Η πρώτη μου ενστικτώδης αντίδραση ήταν να πάρω το πισί και το πετάξω από το παράθυρο. Κι ύστερα να επιστρέψω στο γραφείο μου και να περιμένω να δω τι θα συμβεί. Ποιοι θα τρέξουν έντρομοι να δουν από κοντά τι μ' έπιασε. Ποιοι θα νοιαστούν για μένα: είσαι καλά τι σου συμβαίνει, να φωνάξουμε ένα γιατρό; Ποιοι τέλος θα ακολουθήσουν το παράδειγμα μου: πετώντας το κομπιούτερ τους από το παράθυρο ή στον διπλανό τους -πρωτοτυπώντας.

Θα μπορούσα επίσης ν' αστράψω ένα σκαμπίλι. Σε οποιονδήποτε, δε μ' ένοιαζε. Στον πρώτο τυχόντα που θα έμπαινε εκείνη τη στιγμή στο γραφείο. Με λίγη τύχη, αυτή θα ήταν η Μαρίνα και το σκαμπίλι θα ήταν όλο για όλο δικό της. Εκείνη δεν μπαίνει ποτέ εδώ μέσα. Κάτι ξέρει.

Δεν έκανα τίποτα απ’ όλα αυτά. Έμεινα εξωτερικά ατάραχος, ακούμπησα το κεφάλι μου στο χέρι μου, όπως όταν κανείς διαβάζει δυσνόητο κείμενο, πήρα την αντίστοιχη έκφραση στο πρόσωπο και πληκτρολόγησα όσο πιο γρήγορα μπορούσα χωρίς σχεδόν να το σκεφτώ καθόλου, ό,τι μου πέρασε απ' το μυαλό: "έχω δουλίτσα, έπρεπε να γυρίσω στο γραφείο μου. τα λέμε." Ύστερα παρακάλεσα πολύ δυνατά να μη μου ξαναστείλει ΙΜ. Η απάντηση της ήταν ακαριαία: "Καλά, τα λέμε μετά." Και από την εκφόρτιση της έντασης στο κεφάλι μου, κόντεψα να δακρύσω και μου 'ρθε κατούρημα.

Κάτι δεν πάει καλά. Το είπαμε αυτό, αλλά μου φαίνεται ότι κάτι δεν πάει καθόλου καλά με μένα.

Στην τουαλέτα έριξα πολύ νερό στο πρόσωπο μου και ξέσφιξα τη γραβάτα. Κοιτάχτηκα κάμποση ώρα στον καθρέφτη και καθώς οι σταγόνες διέσχιζαν διαδρομές από το μέτωπο στο πηγούνι, μου φάνηκε πως έβλεπα δρομέα στο τέλος μιας κούρσας, λίγο πριν το νήμα. Ποιο τέλος πλησιάζει για μένα; Έκοψα βιαστικά πολύ χαρτί, καταπατώντας κάθε οικολογική μου αρχή και σκούπισα στα γρήγορα τα νερά στο πρόσωπό μου. Δένοντας πάλι τη γραβάτα έκανα δύο βήματα πίσω για να έχω μια κάπως πιο συνολική εικόνα και κατά τύχη στάθηκα κάτω από ένα αδυσώπητο σποτάκι. Η πυκνή δέσμη φωτός μου τσαλαπάτησε το ηθικό: τα μαλλιά μου αραιώνουν.

Για να παρηγορηθώ σκέφτηκα ότι δεν μπορεί, όλοι ζουν το μικρό προσωπικό τους δράμα μπροστά από έναν καθρέφτη. Θυμήθηκα πόσο έχει σπάσει το πρόσωπο της Άντζης στη ρεσεψιόν. Που παρ' όλα τα 27 της χρόνια μοιάζει τουλάχιστον δέκα χρόνια μεγαλύτερη. Θυμήθηκα τα δόντια της Ρένας και τα ξέχασα αμέσως. Θυμήθηκα τα πεσμένα βυζιά της Γωγώς, το σταφιδιασμένο δέρμα της Κάτιας, την ανεπιθύμητη τριχοφυΐα της Ελένης, τη μεγάλη μύτη της Βάσως, τον τελείως φαλακρό Παναγιώτη, τον τελείως φαλακρό και χοντρό Τάσο, την κυταρίτιδα της Δημητρούλας, τους πολύ χαμηλούς μισθούς όλων τους και μου ήρθε να τραγουδήσω το We Are The World. Μετά όμως σκέφτηκα τις γυμνασμένες πλάτες του Στέφανου, και το πόσο καλούς κοιλιακούς θα έχει σίγουρα ο Νικήτας, τα χιλιάρικα που καθαρίζουν κάθε μήνα και μου ήρθε το Creep.

Το ίδιο βράδυ σε κάθε κόκκινο φανάρι μέχρι το σπίτι έβλεπα την Μαρίνα να διασχίζει τη διάβαση πεζών. Άνοιξα την τηλεόραση και είδα τη Μαρίνα σε τουλάχιστον τρία κανάλια κάνοντας ζάπινγκ. Αν υπήρχε φεμινιστικό κίνημα σήμερα με λίγο χιούμορ θα έκανε επίθεση στα κομμωτήρια εξαφανίζοντας τις ξανθές βαφές. Επαναφέροντας έτσι, έστω και για λίγο, τη φυσιολογική μαυρίλα στον κόσμο.

Έκλεισα την τηλεόραση και άνοιξα ένα μπουκάλι. Πριν αδειάσει για δεύτερη φορά το ποτήρι, είχα αποκοιμηθεί με τα ρούχα στον καναπέ, κάτι που θα εκνεύριζε τη Μαίρη αν ζούσε ακόμα μαζί μου. Ευτυχώς που δεν υπήρχε κανείς να μου χαλάσει αυτήν την απόλαυση. Όταν χτύπησε το τηλέφωνο είχα ήδη βουλιάξει πολύ βαθιά σ’ έναν ύπνο με όνειρα. Έβλεπα ότι κολυμπούσα στο βυθό αλλά χωρίς μάσκα και μπουκάλες οξυγόνου. Ήμουν ψάρι αλλά δεν είχα επίγνωση του μεγέθους μου. Ένιωθα σαν τον Νέμο. Μια παρέα που αποτελείτο από μια μουρούνα μια θαλάσσια χελώνα κι έναν ακίνδυνο καρχαρία κολυμπούσαν σε κοντινή απόσταση από μένα και συνομιλούσαν. Μέσα στο όνειρο δεν θυμάμαι να μου φάνηκε καθόλου παράξενο αυτό, αλλά δεν θυμάμαι και τι έλεγαν. Στο βάθος του οπτικού μου πεδίου είδα μια γοργόνα να πλέει νωχελικά, και έσπευσα να την προλάβω. Λίγο πριν φτάσω στο ύψος της, λίγο πριν δω το πρόσωπό της, ακούστηκε το ντριν κι εγώ πετάχτηκα με τα σημάδια από τα μικρά ανάγλυφα τετραγωνάκια του μαξιλαριού αποτυπωμένα σε όλη την αριστερή πλευρά του προσώπου μου. Το στόμα μου ήταν ανοιχτό και είχαν τρέξει σάλια.

Στο κινητό αναβόσβηνε το χαϊδευτικό «μωράκι» και για μερικά δευτερόλεπτα έμεινα να το κοιτάζω χωρίς να το σηκώνω. Η Μαίρη δεν είχε ξαναπάρει τηλέφωνο από τότε που χωρίσαμε.

Ναι;

Θέλω μια πολύ μεγάλη χάρη. Στο σπίτι σου έχω αφήσει κάποια δικά μου πράγματα και θα ήθελα να περάσω να τα πάρω κάποια στιγμή. Σε προειδοποιώ όμως, μη φανταστείς ότι είναι πρόφαση για επανασύνδεση. Εμείς οι δυο τελειώσαμε εντάξει; Εντάξει; Περίμενε λίγη ώρα να της απαντήσω. Εντάξει, είπα. Δεν μου πέρασε ποτέ κάτι τέτοιο από το μυαλό, δεν καταλαβαίνω γιατί το αναφέρεις. Σιωπή. Έπαιρνε σίγουρα από το σπίτι του γιατρού, με το γιατρό να κάθεται δίπλα της στον καναπέ και ίσως να της χαϊδεύει την πλάτη και τα μαλλιά εις ένδειξη συμπαράστασης, πράγμα που άγχωνε τη Μαίρη περισσότερο. Και φαινόταν. Δεν εξηγείται αλλιώς. Άκουσα τα τακούνια της να χτυπάνε στα πλακάκια κι ύστερα με πιο ήπιο τόνο: Καλά λοιπόν πότε θα μπορούσες να περάσω; Το Σάββατο που μας έρχεται θα σου αφήσω τα κλειδιά στο θυρωρό ανέβα και πάρε ό,τι θέλεις. Με ακόμα πιο γλυκιά φωνή: δεν θέλω να σε διώξω από το σπίτι σου, άλλωστε θα χαιρόμουν να τα λέγ… Δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει. Κοίταξε Μαίρη δεν υπάρχει πρόβλημα εγώ θα λείπω έτσι κι αλλιώς οπότε είναι ευκαιρία. Και τώρα αν δεν σε πειράζει πρέπει να κλείσω έχω εισερχόμενη σε αναμονή. Το Σάββατο το πρωί από τις 10 και μετά τα κλειδιά θα είναι στο θυρωρό. Καληνύχτα τώρα. Καληνύχ… Του του…

Είχα σηκωθεί από τον καναπέ και δε νύσταζα πια. Επίσης δεν υπήρχε περίπτωση να ξαναδώ το ίδιο όνειρο με τη γοργόνα. Δεν θα μάθω ποτέ πόσο όμορφη ήταν. Έβαλα τα πάλι τα παπούτσια μου, έστρωσα όπως-όπως τα μαλλιά, άρπαξα το σακάκι και βγήκα.